Deepa Arun

11/01/2026

01/01/2026

24/12/2025

18/12/2025

09/12/2025

04/12/2025

ചില സത്യങ്ങൾ ഒരു ഇളം കാറ്റ് പോലെയല്ല നമ്മളിലേക്ക് എത്തുന്നത്; അവ നമ്മളെ പിടിച്ചുലച്ചുണർത്തുന്നു. സ്വയം തോന്നുന്ന സംശയങ്ങൾ ബലഹീനതയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ മുന്നോട്ടുള്ള വളർച്ചയുടെ സൂചനയാണതെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ ദിവസം...

ഒരു ട്രെയിനിങ് സെഷന് തൊട്ടുമുമ്പ്, എന്റെ നോട്ട്ബുക്കിലെ സ്വന്തം കയ്യക്ഷരത്തിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി ഇരുന്നത് ഞാനിന്നും ഓർക്കുന്നു.

ഒരു വലിയ അവസരം എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു - വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ച ഒന്ന്.

പക്ഷേ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് പകരം, എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നു ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നു വന്നു “നിനക്കിതിന് കഴിയുമെന്ന് ഉറപ്പാണോ?”

എനിക്ക് ചുറ്റും നിശബ്ദമായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെയുള്ളിൽ അതൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ഇരമ്പി.

എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിയത് എനിക്ക് കഴിവില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അത് അത്രയേറെ മികച്ചതാക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് കൊണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന്, ഞാനൊരു സൈക്കോളജിസ്റ്റ് അല്ലാതായി - മറ്റുള്ളവരുടെ മാനസിക പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഞാൻ, സ്വന്തം സംശയങ്ങളോട് പോരാടുന്ന വെറുമൊരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി മാറി.

ഞാൻ ഏറെ ഇഷ്ടപെടുന്ന ഗുരുതുല്യനായ ഒരു വ്യക്തി ഒരിക്കൽ എന്നോട് പറഞ്ഞത് എനിക്ക് അപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നു, “ദീപ, വളർച്ച എന്നത് എപ്പോഴും വ്യക്തമായി കാണാവുന്ന ഒന്നാവില്ല. പലപ്പോഴും അത് ഭയത്തിന്റെ രൂപത്തിലാകും നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുക.”

അപ്പോഴാണ് എനിക്കത് ബോധ്യപ്പെട്ടത് — പരാജയപ്പെടുമ്പോഴല്ല നമുക്ക് നമ്മളെക്കുറിച്ച് സംശയം തോന്നുന്നത്, മറിച്ച് പഴയതിനേക്കാൾ നമ്മൾ വളരുമ്പോഴാണ്.

ആത്മവിശ്വാസമാണ് ആദ്യം വേണ്ടതെന്ന് നമ്മൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കാറുണ്ട്.

എന്നാൽ സത്യമെന്തെന്നാൽ, നമ്മൾ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന ഓരോ ചുവടിലുമാണ് ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടാകുന്നത്.

നമ്മുടെ പുതിയൊരു പതിപ്പിനെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ മനസ്സ് പാകപ്പെടുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണ് ഈ സംശയങ്ങൾ.

നമ്മൾ പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്ന ഒരു കാര്യം ഇതാണ്: നമുക്ക് നമ്മളെക്കുറിച്ച് സംശയം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനർത്ഥം നമ്മൾ ഇപ്പോഴും വളരുന്നു എന്നാണ്. നമുക്ക് ഭയം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനർത്ഥം നമ്മൾ ഇപ്പോഴും കാര്യങ്ങളെ ഗൗരവമായി കാണുന്നു എന്നാണ്.

-ദീപ അരുൺ

02/12/2025

25/11/2025

നിശബ്ദതയുടെ ആഴങ്ങൾ

ചിലപ്പോഴൊക്കെ, ലോകം കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ഇരമ്പുന്ന യുദ്ധങ്ങൾ അരങ്ങേറുന്നത് പൂർണ്ണമായ നിശബ്ദതയിലാണ്. പുറമേ 'സൗഖ്യം' പൂണ്ട് നടക്കുന്ന മനുഷ്യർ ഉള്ളിൽ ആരും കാണാത്ത കൊടുങ്കാറ്റുകളെ വഹിക്കുന്നവരാണ്.

എന്റെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ ഒരു കൗൺസിലിങ് സെഷനിൽ , ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരു പെൺകുട്ടി എന്റെ എതിർവശത്ത് ഇരുന്നു. "എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല, മാഡം... ഇതൊരു പ്രശ്നമല്ല... ഇതൊക്കെ സാധാരണമാണ്," എന്ന് വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവർ പ്രതിരോധം തീർക്കുമ്പോഴും ആ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായൊരു കഥയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം, ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ വീണ്ടും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു:

നിശബ്ദത ഒരു ശൂന്യതയല്ല. അതൊരു സംരക്ഷണ കവചമാണ്. അതിജീവിക്കാൻ വേണ്ടി പൊരുതുന്ന ഒരു ശക്തിയുടെ മൗനമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവരെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. മനസ്സു തുറക്കുവാനോ, കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുവാനോ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. പകരം, ശാന്തമായ ഒരിടം പങ്കിടുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരായി ഞങ്ങൾ അവിടെ തുടർന്നു.

ആ സൗമ്യമായ ഇടവേളയിൽ, അവരുടെ ചുമലുകൾ പതിയെ അയഞ്ഞുവരുന്നതായി ഞാൻ അറിഞ്ഞു . ശബ്ദം വിറകൊണ്ടു. അവർ ഹൃദയത്തിൽ ഒതുക്കി വെച്ചിരുന്ന സത്യം ഒടുവിൽ പതിയെ പുറത്തേക്കു വരാൻ തുടങ്ങി .

ഈ അനുഭവം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതെന്തെന്നാൽ: ആളുകൾ തകർന്നുവീഴുന്നത് അവർ ദുർബലരായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ ഹൃദയം തുറക്കുന്നത്.

നിശബ്ദതയും ഒരു ഭാഷയാണ്.

നാം ശ്രദ്ധയോടെ കാതുകൊടുത്താൽ, നമ്മൾ അറിയേണ്ടതെല്ലാം അത് നമ്മളോട് സംസാരിക്കും.

അതുകൊണ്ട്, അടുത്ത തവണ ആരെങ്കിലും അവരുടെ ലോകത്തേക്ക് ചുരുങ്ങുമ്പോൾ, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആ ഇടം നിറയ്ക്കാൻ നിങ്ങൾ തിരക്കുകൂട്ടരുത്.

അവരുടെ സാന്നിധ്യമായി അവിടെ ഇരിക്കുക.

ക്ഷമ എന്ന ആയുധം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുക.

അവരുടെ മൗനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ താങ്ങും തണലും നൽകുക.

ഒരു സൈക്കോളജിസ്റ്റ് എന്ന നിലയിലും, അദ്ധ്യാപിക എന്ന നിലയിലും, മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ പറ്റി നിരന്തരം പഠിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി എന്ന നിലയിലും എന്റെ യാത്രയിൽ ഞാൻ തുടർച്ചയായി കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സത്യം ഞാൻ നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെക്കുന്നു.

25/11/2025

നിശബ്ദതയുടെ ആഴങ്ങൾ

ചിലപ്പോഴൊക്കെ, ലോകം കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ഇരമ്പുന്ന യുദ്ധങ്ങൾ അരങ്ങേറുന്നത് പൂർണ്ണമായ നിശബ്ദതയിലാണ്. പുറമേ 'സൗഖ്യം' പൂണ്ട് നടക്കുന്ന മനുഷ്യർ ഉള്ളിൽ ആരും കാണാത്ത കൊടുങ്കാറ്റുകളെ വഹിക്കുന്നവരാണ്.

എന്റെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ ഒരു കൗൺസിലിങ് സെഷനിൽ , ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരു പെൺകുട്ടി എന്റെ എതിർവശത്ത് ഇരുന്നു. "എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല, മാഡം... ഇതൊരു പ്രശ്നമല്ല... ഇതൊക്കെ സാധാരണമാണ്," എന്ന് വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവർ പ്രതിരോധം തീർക്കുമ്പോഴും ആ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായൊരു കഥയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം, ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ വീണ്ടും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു:

നിശബ്ദത ഒരു ശൂന്യതയല്ല. അതൊരു സംരക്ഷണ കവചമാണ്. അതിജീവിക്കാൻ വേണ്ടി പൊരുതുന്ന ഒരു ശക്തിയുടെ മൗനമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവരെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. മനസ്സു തുറക്കുവാനോ, കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുവാനോ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. പകരം, ശാന്തമായ ഒരിടം പങ്കിടുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരായി ഞങ്ങൾ അവിടെ തുടർന്നു.

ആ സൗമ്യമായ ഇടവേളയിൽ, അവരുടെ ചുമലുകൾ പതിയെ അയഞ്ഞുവരുന്നതായി ഞാൻ അറിഞ്ഞു . ശബ്ദം വിറകൊണ്ടു. അവർ ഹൃദയത്തിൽ ഒതുക്കി വെച്ചിരുന്ന സത്യം ഒടുവിൽ പതിയെ പുറത്തേക്കു വരാൻ തുടങ്ങി .

ഈ അനുഭവം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതെന്തെന്നാൽ: ആളുകൾ തകർന്നുവീഴുന്നത് അവർ ദുർബലരായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ ഹൃദയം തുറക്കുന്നത്.

നിശബ്ദതയും ഒരു ഭാഷയാണ്.

നാം ശ്രദ്ധയോടെ കാതുകൊടുത്താൽ, നമ്മൾ അറിയേണ്ടതെല്ലാം അത് നമ്മളോട് സംസാരിക്കും.

അതുകൊണ്ട്, അടുത്ത തവണ ആരെങ്കിലും അവരുടെ ലോകത്തേക്ക് ചുരുങ്ങുമ്പോൾ, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആ ഇടം നിറയ്ക്കാൻ നിങ്ങൾ തിരക്കുകൂട്ടരുത്.

അവരുടെ സാന്നിധ്യമായി അവിടെ ഇരിക്കുക.

ക്ഷമ എന്ന ആയുധം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുക.

അവരുടെ മൗനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ താങ്ങും തണലും നൽകുക.

ഒരു സൈക്കോളജിസ്റ്റ് എന്ന നിലയിലും, അദ്ധ്യാപിക എന്ന നിലയിലും, മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ പറ്റി നിരന്തരം പഠിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി എന്ന നിലയിലും എന്റെ യാത്രയിൽ ഞാൻ തുടർച്ചയായി കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സത്യം ഞാൻ നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെക്കുന്നു.

-ദീപ അരുൺ

09/11/2025

30/10/2025

28/10/2025

ആത്മവിശ്വാസമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പഠിപ്പിക്കാവുന്ന കഴിവ് എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

കുറച്ചു നാളുകൾ മുൻപാണ് കുട്ടികൾക്കായി നടത്തിയ ഒരു മൂന്നു ദിവസത്തെ ശില്പശാലയിലേക്ക് ക്ലാസ്സെടുക്കാനായി എനിക്കൊരു ക്ഷണം ലഭിക്കുകയുണ്ടായത്. അവിടെ ആദ്യത്തെ ദിവസം കുട്ടികൾ തന്നെ അവരെ പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ആണ് ഞാൻ ആ കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും മറ്റുള്ളവരുടെ മുൻപിൽ എഴുന്നേറ്റ്‌ നിന്ന് സംസാരിക്കാൻ ഭയന്നിരുന്ന ഒരു കുട്ടി.

അവന്റെ അവസരം വന്നപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് അവനെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ ഞാൻ അവനോടു പറഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ ഒരു വാക്ക്, "നിനക്കിത് സാധിക്കും," എന്നത് അവന്റെ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിലായിരുന്നില്ല മാറ്റം വരുത്തിയത്, മറിച്ച് അവന്റെ ആത്മാവിലായിരുന്നു. ഇടറിയ വാക്കുകളോടെ അന്ന് അവൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.

ശില്പശാലയുടെ മൂന്നാമത്തെ ദിവസം ക്ലാസ്സിനെപ്പറ്റിയുള്ള ഫീഡ്ബാക്ക് ചോദിക്കുമ്പോൾ, എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആദ്യം തന്നെ അവൻ സ്വയം മുന്നോട്ട് വന്നു. എന്തെന്നാൽ എന്റെ വിശ്വാസം അവന് കരുത്തായി. അവൻ പെട്ടെന്ന് നിർഭയനായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ കഴിവിൽ ഒരാൾ വിശ്വസിച്ച ആ നിമിഷം അവൻ ഓർത്തുവെച്ചതുകൊണ്ടാണ്.

അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത് - ആത്മവിശ്വാസം ഒരു ജന്മസിദ്ധമായ സ്വഭാവമല്ല. അത്, ഒരാൾ നമ്മെ കാണുന്നു, കേൾക്കുന്നു, വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ നാം പഠിച്ചെടുക്കുന്ന ഒരനുഭവമാണ്. "സ്വയം വിശ്വസിക്കൂ" എന്ന് പറയുന്നതിലല്ല, ആ വിശ്വാസം യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്ന നിമിഷങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലാണ് കാര്യം.

ഓരോ കുഞ്ഞിലും, ഓരോ മുതിർന്നവരിലും, സഹായം ചോദിക്കുന്ന ഒരു വിറയാർന്ന ശബ്ദമുണ്ട്. അവർക്ക് വേണ്ടത് പൂർണ്ണതയല്ല, വീണ്ടും ശ്രമിക്കാനുള്ള ഒരു അനുവാദം മാത്രം. അവിടെയാണ് ആത്മവിശ്വാസം പിറവിയെടുക്കുന്നത്.

ദീപ അരുൺ..