Deepa Arun

02/04/2026

Studying for hours… But remember nothing…

26/03/2026

ഒരു കുട്ടിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം എവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്?

കുട്ടികൾ വളരുന്നത് അവർ ജീവിക്കുന്ന വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെയാണ്. നാം അവരോട് പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും, അവരോടുള്ള നമ്മുടെ ഓരോ സമീപനവും പിൽക്കാലത്ത് അവരുടെ ഉള്ളിലെ സ്വന്തം ശബ്ദമായി മാറുന്നു.

“ശ്രദ്ധിച്ചു ചെയ്യൂ, നിനക്കിത് സാധിക്കും” എന്നൊരു വാക്ക് അവർക്ക് വലിയ പ്രോത്സാഹനമാകുമ്പോൾ, “നിനക്ക് ഇതൊന്നും പറ്റില്ല” എന്ന ഒറ്റ വാക്ക് മതി അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം എന്നെന്നേക്കുമായി തകർക്കാൻ.

കുട്ടികൾ എല്ലായ്പ്പോഴും തങ്ങൾ ശക്തരാണെന്ന് കാണിക്കണമെന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ അവർ അമിതമായി ശാന്തരായി ഇരുന്നേക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നിനോടും പ്രതികരിക്കാതെ മാറി നിന്നേക്കാം. അത് അവർക്ക് വിവരമില്ലാത്തതുകൊണ്ടോ ഒന്നും അറിയാത്തതുകൊണ്ടോ അല്ല; മറിച്ച് തങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്ന തോന്നൽ അവരെ തളർത്തുന്നത് കൊണ്ടാണ്.

അവിടെയാണ് മാതാപിതാക്കളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം അനിവാര്യമാകുന്നത്. “എന്താണ് നിന്റെ പ്രശ്നം?” അല്ലെങ്കിൽ “പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ നിനക്കൊപ്പം ഉണ്ടല്ലോ” എന്ന ചെറിയൊരു വാക്ക് മതി, അവരുടെ ഉള്ളിലെ വലിയൊരു ഭാരമിറക്കാൻ.

വീഴ്ചകൾ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. തോറ്റുപോകുമ്പോൾ ശാസിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ, “സാരമില്ല, നമുക്ക് വീണ്ടും ശ്രമിക്കാം” എന്ന് പറഞ്ഞ് കുട്ടിക്ക് ധൈര്യം നൽകുന്ന മാതാപിതാക്കളാണ് അവരുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി.

ഒരു കുട്ടിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം എന്നത് പുറത്തുനിന്ന് പെട്ടെന്ന് നൽകുന്ന ഒന്നല്ല, അത് ഓരോ ഘട്ടത്തിലും നിർമ്മിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണ്:

അംഗീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവർ തങ്ങളുടെ മനസ്സ് തുറന്നു സംസാരിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു.
വിശ്വാസം ലഭിക്കുമ്പോൾ അവർ ഭയമില്ലാതെ മുന്നോട്ട് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു.
സ്നേഹം ലഭിക്കുമ്പോൾ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ സ്നേഹിക്കാനും വിശ്വസിക്കാനും പഠിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, നമ്മൾ കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നത് വെറും ജീവിതത്തിന് വേണ്ടിയല്ല; മറിച്ച് ലോകത്തെ നേരിടാൻ കരുത്തുള്ള ഒരു മനസ്സ് അവർക്കുണ്ടാക്കി കൊടുക്കാനാണ്. നാളെ അവർ വലിയ ലോകത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, നമ്മൾ അവർക്ക് നൽകിയ സ്നേഹവും വിശ്വാസവുമായിരിക്കും അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത്.

Parenting is not just raising a child… It is building a confident human being.

-ദീപ അരുൺ

17/03/2026

നമ്മുടെ അധ്യാപകർ പകർന്നു നൽകുന്നത് വെറും അറിവല്ല, ജീവിതമാണ്...

ഒരു കുട്ടി തന്റെ അധ്യാപകനെ അല്ലെങ്കിൽ അധ്യാപികയെ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. അത് പാഠപുസ്തകത്തിലെ വലിയ തിയറികൾ പഠിപ്പിച്ചു തന്നത് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവനെ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിയ ചില നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്.
ക്ലാസ് മുറിയിൽ നൂറുകണക്കിന് വാക്കുകൾ അധ്യാപകർ സംസാരിക്കാറുണ്ടാകാം. പക്ഷേ, അതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ പറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വാക്ക് മതിയാകും ഒരു കുട്ടിയുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ. ആ വാക്ക് അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ആയുസ്സു മുഴുവൻ നിലനിൽക്കും.

ചിലപ്പോൾ ചില കുട്ടികൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടാകും.

അത് അവർക്കു പഠിക്കാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ടോ കാര്യം മനസ്സിലാകാത്തത് കൊണ്ടോ മാത്രമാകില്ല; മറിച്ച് അവരെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നത് കൊണ്ടാകാം. അവിടെ തന്റെ അധ്യാപകൻ അല്ലെങ്കിൽ അദ്ധ്യാപിക അരികിൽ വന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു ചോദ്യം: "നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?" – അതൊരു സാധാരണ ചോദ്യമല്ല. "എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഇവിടെ ഒരാളുണ്ട്" എന്ന വലിയൊരു ആശ്വാസമാണത്.
തെറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ ശാസിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയും. എന്നാൽ, "നിനക്ക് ഇതിലും നന്നായി ചെയ്യാൻ കഴിയും" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവനെ വീണ്ടും ശ്രമിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ അധ്യാപകത്വം ജനിക്കുന്നത്.
പല കുട്ടികളും സ്വന്തം കഴിവിൽ വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങുന്നത് വീട്ടിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് തന്റെ അധ്യാപകരുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണുന്ന ആ വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നാണ്.

സൈക്കോളജിക്കലായി പറഞ്ഞാൽ:

ഒരു കുട്ടി ആദ്യം പഠിക്കുന്നത് പാഠങ്ങളല്ല, ബന്ധങ്ങളാണ്.
• താൻ സുരക്ഷിതനാണെന്ന് തോന്നുമ്പോഴാണ് അവൻ തുറന്നു സംസാരിക്കുന്നത്.
• അംഗീകരിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് അവൻ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്.
• തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടെന്ന് കാണുമ്പോഴാണ് അവൻ സ്വന്തം കഴിവുകൾ തിരിച്ചറിയുന്നത്.
അതുകൊണ്ട്, അധ്യാപകർ എന്നത് പുസ്തകം വായിക്കുന്ന ഒരാളല്ല, മറിച്ച് കുട്ടികളുടെ മനസ്സ് വായിക്കുന്ന ഒരാളാണ്. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഒരു വിദ്യാർത്ഥി തന്റെ വിജയങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ഓർക്കുന്നത് ഒരു ഫോർമുലയല്ല, മറിച്ച് തോറ്റുപോയ നിമിഷം ചേർത്തുപിടിച്ച് "നിനക്ക് പറ്റും" എന്ന് പറഞ്ഞ ആ
അധ്യാപകനെയോ അല്ലെങ്കിൽ അധ്യാപികയെയോ ആയിരിക്കും .

Teaching is not just a profession… It is a lifelong emotional influence. ❤️

-ദീപ അരുൺ

10/03/2026

Change didn’t start outside…. It starts within

04/03/2026

The Psychology behind overthinking…

19/02/2026

14/02/2026

#

04/02/2026

24/01/2026

#

18/01/2026

നിശബ്ദമായ എരിഞ്ഞടങ്ങലുകൾ

ബേൺഔട്ട് എന്നാൽ അത് എപ്പോഴും വെറുമൊരു ക്ഷീണമല്ല.

ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ തളർന്നു പിന്നോട്ട് പോകുന്നത് പോലെ തോന്നും. ഒരു കാര്യം ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപേ നമ്മുടെ മനസ്സ് അത് ചെയ്തു തീർക്കാൻ ഓടുന്നുണ്ടാകും.

ജോലിയിൽ വളരെ മിടുക്കരായ ആളുകളിലാണ് ഞാൻ ഇത് കൂടുതലായും കണ്ടിട്ടുള്ളത്. പല്ല് തേക്കുമ്പോഴും കുളിക്കുമ്പോൾ പോലും അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഓരോ ആശയങ്ങളായിരിക്കും. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന യാത്രയിലും അന്നത്തെ സംഭാഷണങ്ങൾ അവർ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കും.

തളർന്നുറങ്ങാനായി അവർ കിടക്കയിലേക്ക് വീഴുന്നു... എങ്കിലും അവരുടെ ചിന്തകൾ അപ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുന്നു.

പുറമെ അവർ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സജീവമായിരിക്കും. എല്ലാവരെയും സഹായിക്കും. ചോദിച്ചാൽ തനിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്നും അവർ പറയും.

ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളും ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരിക്കാം.

ഇവിടെ ശരിക്കുമുള്ള ഭാരം ജോലിയല്ല. ആ ജോലിയിൽ നിന്നും മനസ്സിന് ഒരിക്കലും പുറത്തുകടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നതാണ്.

മനസ്സിനെ ഒന്ന് 'ഓഫ്' ചെയ്യാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് വിശ്രമം തുടങ്ങുന്ന ഒരു അതിർവരമ്പ് അവിടെയില്ലാതെ പോകുന്നു. ശരീരം ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും, പക്ഷേ ഉള്ളിലെ ആവേശം പതുക്കെ പതുക്കെ വറ്റിപ്പോകും.

നിങ്ങൾക്ക് ഇങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങളിൽ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. ജീവിതം ബാലൻസ് ചെയ്യുന്നതിൽ നിങ്ങൾ തോറ്റുപോയതുമല്ല. ആരും കാണാത്ത വലിയൊരു ഭാരമാണ് നിങ്ങൾ ചുമക്കുന്നത്.

ഇതൊരു നിശബ്ദമായ തളർച്ചയാണ്. നിശബ്ദമായ കാര്യങ്ങൾ ആരും പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കില്ലല്ലോ. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ക്ഷീണം തോന്നുന്നത് നിങ്ങൾ ദുർബലനായത് കൊണ്ടല്ല.

നിങ്ങൾ ഇത് വായിക്കുമ്പോൾ ഞാനും ഇങ്ങനെയാണ് എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടങ്കിൽ ഒന്നു മനസ്സിലാക്കുക — നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. നിങ്ങളിൽ ഒന്നും തകർന്നു പോയിട്ടുമില്ല.

ചില നേരങ്ങളിൽ നമുക്ക് വേണ്ടത് ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരമല്ല. മറിച്ച്, ആരോ ഒരാൾ നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കുന്നു എന്ന ആശ്വാസം മാത്രമാണ്.

-ദീപ അരുൺ

16/01/2026

11/01/2026