Deepa Arun

04/02/2026

24/01/2026

#

18/01/2026

നിശബ്ദമായ എരിഞ്ഞടങ്ങലുകൾ

ബേൺഔട്ട് എന്നാൽ അത് എപ്പോഴും വെറുമൊരു ക്ഷീണമല്ല.

ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ തളർന്നു പിന്നോട്ട് പോകുന്നത് പോലെ തോന്നും. ഒരു കാര്യം ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപേ നമ്മുടെ മനസ്സ് അത് ചെയ്തു തീർക്കാൻ ഓടുന്നുണ്ടാകും.

ജോലിയിൽ വളരെ മിടുക്കരായ ആളുകളിലാണ് ഞാൻ ഇത് കൂടുതലായും കണ്ടിട്ടുള്ളത്. പല്ല് തേക്കുമ്പോഴും കുളിക്കുമ്പോൾ പോലും അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഓരോ ആശയങ്ങളായിരിക്കും. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന യാത്രയിലും അന്നത്തെ സംഭാഷണങ്ങൾ അവർ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കും.

തളർന്നുറങ്ങാനായി അവർ കിടക്കയിലേക്ക് വീഴുന്നു... എങ്കിലും അവരുടെ ചിന്തകൾ അപ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുന്നു.

പുറമെ അവർ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സജീവമായിരിക്കും. എല്ലാവരെയും സഹായിക്കും. ചോദിച്ചാൽ തനിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്നും അവർ പറയും.

ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളും ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരിക്കാം.

ഇവിടെ ശരിക്കുമുള്ള ഭാരം ജോലിയല്ല. ആ ജോലിയിൽ നിന്നും മനസ്സിന് ഒരിക്കലും പുറത്തുകടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നതാണ്.

മനസ്സിനെ ഒന്ന് 'ഓഫ്' ചെയ്യാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് വിശ്രമം തുടങ്ങുന്ന ഒരു അതിർവരമ്പ് അവിടെയില്ലാതെ പോകുന്നു. ശരീരം ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും, പക്ഷേ ഉള്ളിലെ ആവേശം പതുക്കെ പതുക്കെ വറ്റിപ്പോകും.

നിങ്ങൾക്ക് ഇങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങളിൽ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. ജീവിതം ബാലൻസ് ചെയ്യുന്നതിൽ നിങ്ങൾ തോറ്റുപോയതുമല്ല. ആരും കാണാത്ത വലിയൊരു ഭാരമാണ് നിങ്ങൾ ചുമക്കുന്നത്.

ഇതൊരു നിശബ്ദമായ തളർച്ചയാണ്. നിശബ്ദമായ കാര്യങ്ങൾ ആരും പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കില്ലല്ലോ. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ക്ഷീണം തോന്നുന്നത് നിങ്ങൾ ദുർബലനായത് കൊണ്ടല്ല.

നിങ്ങൾ ഇത് വായിക്കുമ്പോൾ ഞാനും ഇങ്ങനെയാണ് എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടങ്കിൽ ഒന്നു മനസ്സിലാക്കുക — നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. നിങ്ങളിൽ ഒന്നും തകർന്നു പോയിട്ടുമില്ല.

ചില നേരങ്ങളിൽ നമുക്ക് വേണ്ടത് ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരമല്ല. മറിച്ച്, ആരോ ഒരാൾ നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കുന്നു എന്ന ആശ്വാസം മാത്രമാണ്.

-ദീപ അരുൺ

16/01/2026

11/01/2026

01/01/2026

24/12/2025

18/12/2025

09/12/2025

04/12/2025

ചില സത്യങ്ങൾ ഒരു ഇളം കാറ്റ് പോലെയല്ല നമ്മളിലേക്ക് എത്തുന്നത്; അവ നമ്മളെ പിടിച്ചുലച്ചുണർത്തുന്നു. സ്വയം തോന്നുന്ന സംശയങ്ങൾ ബലഹീനതയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ മുന്നോട്ടുള്ള വളർച്ചയുടെ സൂചനയാണതെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ ദിവസം...

ഒരു ട്രെയിനിങ് സെഷന് തൊട്ടുമുമ്പ്, എന്റെ നോട്ട്ബുക്കിലെ സ്വന്തം കയ്യക്ഷരത്തിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി ഇരുന്നത് ഞാനിന്നും ഓർക്കുന്നു.

ഒരു വലിയ അവസരം എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു - വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ച ഒന്ന്.

പക്ഷേ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് പകരം, എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നു ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നു വന്നു “നിനക്കിതിന് കഴിയുമെന്ന് ഉറപ്പാണോ?”

എനിക്ക് ചുറ്റും നിശബ്ദമായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെയുള്ളിൽ അതൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ഇരമ്പി.

എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിയത് എനിക്ക് കഴിവില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അത് അത്രയേറെ മികച്ചതാക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് കൊണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന്, ഞാനൊരു സൈക്കോളജിസ്റ്റ് അല്ലാതായി - മറ്റുള്ളവരുടെ മാനസിക പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഞാൻ, സ്വന്തം സംശയങ്ങളോട് പോരാടുന്ന വെറുമൊരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി മാറി.

ഞാൻ ഏറെ ഇഷ്ടപെടുന്ന ഗുരുതുല്യനായ ഒരു വ്യക്തി ഒരിക്കൽ എന്നോട് പറഞ്ഞത് എനിക്ക് അപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നു, “ദീപ, വളർച്ച എന്നത് എപ്പോഴും വ്യക്തമായി കാണാവുന്ന ഒന്നാവില്ല. പലപ്പോഴും അത് ഭയത്തിന്റെ രൂപത്തിലാകും നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുക.”

അപ്പോഴാണ് എനിക്കത് ബോധ്യപ്പെട്ടത് — പരാജയപ്പെടുമ്പോഴല്ല നമുക്ക് നമ്മളെക്കുറിച്ച് സംശയം തോന്നുന്നത്, മറിച്ച് പഴയതിനേക്കാൾ നമ്മൾ വളരുമ്പോഴാണ്.

ആത്മവിശ്വാസമാണ് ആദ്യം വേണ്ടതെന്ന് നമ്മൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കാറുണ്ട്.

എന്നാൽ സത്യമെന്തെന്നാൽ, നമ്മൾ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന ഓരോ ചുവടിലുമാണ് ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടാകുന്നത്.

നമ്മുടെ പുതിയൊരു പതിപ്പിനെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ മനസ്സ് പാകപ്പെടുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണ് ഈ സംശയങ്ങൾ.

നമ്മൾ പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്ന ഒരു കാര്യം ഇതാണ്: നമുക്ക് നമ്മളെക്കുറിച്ച് സംശയം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനർത്ഥം നമ്മൾ ഇപ്പോഴും വളരുന്നു എന്നാണ്. നമുക്ക് ഭയം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനർത്ഥം നമ്മൾ ഇപ്പോഴും കാര്യങ്ങളെ ഗൗരവമായി കാണുന്നു എന്നാണ്.

-ദീപ അരുൺ

02/12/2025

25/11/2025

നിശബ്ദതയുടെ ആഴങ്ങൾ

ചിലപ്പോഴൊക്കെ, ലോകം കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ഇരമ്പുന്ന യുദ്ധങ്ങൾ അരങ്ങേറുന്നത് പൂർണ്ണമായ നിശബ്ദതയിലാണ്. പുറമേ 'സൗഖ്യം' പൂണ്ട് നടക്കുന്ന മനുഷ്യർ ഉള്ളിൽ ആരും കാണാത്ത കൊടുങ്കാറ്റുകളെ വഹിക്കുന്നവരാണ്.

എന്റെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ ഒരു കൗൺസിലിങ് സെഷനിൽ , ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരു പെൺകുട്ടി എന്റെ എതിർവശത്ത് ഇരുന്നു. "എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല, മാഡം... ഇതൊരു പ്രശ്നമല്ല... ഇതൊക്കെ സാധാരണമാണ്," എന്ന് വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവർ പ്രതിരോധം തീർക്കുമ്പോഴും ആ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായൊരു കഥയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം, ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ വീണ്ടും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു:

നിശബ്ദത ഒരു ശൂന്യതയല്ല. അതൊരു സംരക്ഷണ കവചമാണ്. അതിജീവിക്കാൻ വേണ്ടി പൊരുതുന്ന ഒരു ശക്തിയുടെ മൗനമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവരെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. മനസ്സു തുറക്കുവാനോ, കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുവാനോ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. പകരം, ശാന്തമായ ഒരിടം പങ്കിടുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരായി ഞങ്ങൾ അവിടെ തുടർന്നു.

ആ സൗമ്യമായ ഇടവേളയിൽ, അവരുടെ ചുമലുകൾ പതിയെ അയഞ്ഞുവരുന്നതായി ഞാൻ അറിഞ്ഞു . ശബ്ദം വിറകൊണ്ടു. അവർ ഹൃദയത്തിൽ ഒതുക്കി വെച്ചിരുന്ന സത്യം ഒടുവിൽ പതിയെ പുറത്തേക്കു വരാൻ തുടങ്ങി .

ഈ അനുഭവം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതെന്തെന്നാൽ: ആളുകൾ തകർന്നുവീഴുന്നത് അവർ ദുർബലരായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ ഹൃദയം തുറക്കുന്നത്.

നിശബ്ദതയും ഒരു ഭാഷയാണ്.

നാം ശ്രദ്ധയോടെ കാതുകൊടുത്താൽ, നമ്മൾ അറിയേണ്ടതെല്ലാം അത് നമ്മളോട് സംസാരിക്കും.

അതുകൊണ്ട്, അടുത്ത തവണ ആരെങ്കിലും അവരുടെ ലോകത്തേക്ക് ചുരുങ്ങുമ്പോൾ, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആ ഇടം നിറയ്ക്കാൻ നിങ്ങൾ തിരക്കുകൂട്ടരുത്.

അവരുടെ സാന്നിധ്യമായി അവിടെ ഇരിക്കുക.

ക്ഷമ എന്ന ആയുധം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുക.

അവരുടെ മൗനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ താങ്ങും തണലും നൽകുക.

ഒരു സൈക്കോളജിസ്റ്റ് എന്ന നിലയിലും, അദ്ധ്യാപിക എന്ന നിലയിലും, മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ പറ്റി നിരന്തരം പഠിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി എന്ന നിലയിലും എന്റെ യാത്രയിൽ ഞാൻ തുടർച്ചയായി കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സത്യം ഞാൻ നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെക്കുന്നു.