05/02/2026
Ik groeide op met het idee
dat zorgen voor anderen vanzelfsprekend was.
Altijd klaarstaan. Altijd geven.
Zelfzorg had nog geen naam.
Eerst de wereld.
Dan de rest.
En ergens helemaal op het einde: ik.
Mijn lichaam vond zijn uitlaatklep in beweging.
Uren sporten.
Zweten om te ademen.
Rennen om stilte te vinden.
De natuur werd mijn toevlucht,
inspanning mijn manier om los te laten.
Tot ik leerde
dat rust ook zacht mag zijn. Op een bepaald moment besefte ik dat er ook andere manieren zijn om mijn energie op te laden.
Mooie natuurwandelingen met mijn hond.
Een dagje sauna.
Een dagtocht te paard.
Mezelf verwennen met een massage…
Wandelen met mijn hond.
We willen goed zijn.
Voor onze kinderen.
Onze familie.
Vrienden, collega’s, werkgevers.
Maar te vaak vergeten we
de persoon die altijd meeloopt:
onszelf.
Sta even stil.
Leg je hand op je hart.
Vraag niet wat moet,
maar wat jij vandaag nodig hebt.
Vertraag.
Luister.
Laat je innerlijke stem weer spreken.
Vertraag.
Luister.
Laat je innerlijke stem weer spreken.