19/02/2026
Sterke zielen
Wanneer je op aarde komt, begint je ziel aan een reis.
Voor sommigen stroomt die als een rustige rivier,
voor anderen kronkelt ze langs stenen en diepe dalen.
De zielen die je onderweg ontmoet, zijn geen toeval.
Sommigen spiegelen je pijn,
anderen herinneren je aan je licht.
Er zijn mensen die je energie verzwaren,
en zij die je vleugels geven zodat je dichter bij je ware zelf komt.
Uit liefde wil je niemand kwetsen,
dus slik je woorden in en draag je stil wat te zwaar is.
Je wil harmonie bewaren, iedereen gelukkig maken,
tot je ziel fluistert dat je jezelf aan het verliezen bent.
De pijnlijkste ontwaking is beseffen
dat niet iedereen met je mee kan groeien.
Dat sommige zielen je pad kruisen om je te leren loslaten.
Zij die zich terugtrekken in hun cocon
zijn vaak de meest gevoelige harten —
zielen die te diep hebben gevoeld,
te vaak gebroken zijn,
en nu bescherming zoeken in stilte.
Maar in hen leeft een oude wijsheid,
een weten dat niet uit boeken komt maar uit doorleefde nachten.
Wanneer zij spreken, is het niet om te oordelen,
maar om anderen te behoeden voor dezelfde wonden.
Sterke mensen zijn niet zij die nooit breken,
maar zij die hun scherven in licht hebben veranderd
en zacht genoeg blijven om lief te hebben.
