27/02/2026
Een ochtend die mij iets wilde vertellen🌈🌅😱
De dag begon vroeg, nog vóór de wereld echt wakker was. Om 5 uur stond ik op, ontbeten, gedoucht, haren gewassen — alles in een rustige, bijna rituele voorbereiding. Ik vertrok met het gevoel dat ik klaar was voor wat zou komen.
En dan… die zonsopgang. Zo’n zachte, vurige gloed die de hemel opent alsof iemand fluistert: dit wordt een goede dag. Zelfs een regenboog, alsof alles samenspande om te zeggen: je zit op het juiste pad, dit kan niet mislopen.
Tot ik op de trein zat en merkte dat ik de verkeerde zak bij had. Geen laptop. Geen voorbereiding. Alleen dat typische, onverwachte ADHD‑moment dat me nog maar eens herinnert hoe mijn brein soms zijn eigen route kiest.
Vroeger zou zoiets me volledig overspoeld hebben. Nu weet ik sinds kort dat ik ADHD heb, en dat inzicht verandert alles. Het helpt me ademen, relativeren, mild zijn voor mezelf. Het maakt dat ik kan glimlachen om dit soort voorvallen, omdat ik ze eindelijk begrijp.
En misschien was dat precies wat die zonsopgang me wilde tonen: dat schoonheid en chaos perfect naast elkaar kunnen bestaan. Dat een dag niet mislukt omdat iets anders loopt dan gepland. Dat ik mezelf mag dragen met zachtheid — zelfs, en misschien vooral, op de ochtenden waarop ik de verkeerde zak meeneem. 🫣
