19/02/2026
De natuur volgt haar eigen ritme.
Doe jij dat ook?
De eerste krokus liet zich al zien en bewonderen in januari.
“Wauw”, dacht ik nog, “dat is vroeg.”
Dankbaar voor dat eerste nieuwe leven en kleur in een donkere, koude, grijze wintermaand.
Langzaam kwamen er meer en meer krokussen tevoorschijn. Nieuwsgierig naar de volgende plek waar een krokus zich zou laten zien, naar de kleur … en wie weet kon ik wel getuige zijn van het moment dat er net één open zou gaan.
De grote explosie van krokussen bleef uit tijdens de krokusvakantie (althans toch in mijn eigen tuin).
Alsof de natuur zei:
“Ik volg mijn eigen tempo en ritme. Dat laat ik me niet opleggen.”
Hoe vaak volgen wij nog ons eigen ritme? Ons eigen tempo? Onze eigen natuur?
Of laten we ons meeslepen door de buitenwereld? Hollen we mee — voor, naast of achter anderen — zonder stil te staan en in te checken wat óns tempo is?
Alles in de natuur — dus wij ook — heeft een eigen ritme, een eigen tempo.
Dit jaar mooi gedemonstreerd door de krokussen die zich in golven laten zien.
Dankbaar voor de vele kleuren … voor de kleine verwonderingen.
Telkens weer opnieuw - gewoon in mijn eigen tuin.
