09/03/2026
Tijd ... hoe ouder je wordt hoe duidelijker de dualiteit van tijd zich toont. Tijdens je jeugd lijkt tijd bijna onuitputtelijk.
Het is een aaneenschakeling van uitkijken naar nieuwe dingen, momenten waar we ‘eindelijk’ iets meer gaan mogen. Alles ligt open, elk jaar, elke realisatie lijkt een nieuw begin.
Naarmate we ouder worden komt ook het bewustzijn dat tijd niet alleen iets “geeft” maar ook iets wegneemt: ze neemt mensen mee, ze sluit hoofdstukken af, ze laat kansen verdwijnen, ... De kunst is ook hier het mooie van in te zien en niet te verzanden in de negatieve polariteit ervan.
Ja, ook hier heerst de dualiteit, want precies dat verlies schenkt altijd ook iets anders, namelijk perspectief: wat ooit een tegenslag leek wordt later een les, wat pijn deed een bron van wijsheid en dat wat voorbij is krijgt betekenis juist doordat het niet blijft duren.
Tijd leert ons dat groei en afscheid altijd samen gaan, dat elke herinnering een echo is van iets dat niet meer terugkomt maar juist daardoor net waardevol wordt.
En juist daar, in die dualiteit, in dat spanningsveld tussen vasthouden en loslaten, net daar ligt wat tijd ons wil leren: de uitnodiging om bewuster te leven, intenser aanwezig te zijn in het moment dat er nu is. ⏰💫