15/01/2026
Aan al onze Verwanten,
De afgelopen tijd kwamen Sarah en ik vaak uit bij hetzelfde punt.
Het gaat voorbij aan de vraag wat we in dit nieuwe jaar zouden kunnen doen, of bij wat we wel opnemen en wat niet.
Het heeft alles te maken met hoeveel tijd en ruimte iets of iemand nodig heeft om werkelijk te kunnen landen.
Tijd is geen object dat los van ons bestaat.
We kunnen het niet vastnemen of bezitten.
Wat we “tijd” noemen, verschijnt in relatie tot: tussen gebeurtenissen, mensen en innerlijke bewegingen.
Tijd is groei. Het is de ruimte waarin iets kan worden wat het nog niet was en leven geeft aan de verhalen van de wereld.
Iemand tijd geven is iemand erkennen.
Tijd is geen lineaire lijn van verleden-heden-toekomst; het is een veld waarin begrenzing mogelijk wordt.
Een kader dat bedding biedt.
Waar mensen kunnen voelen dat ze even niets moeten, maar gewoon mogen zijn in het nu.
Dit inzicht is niet plots gekomen.
Het heeft zich verdiept tijdens ons werk in het faciliteren van groepen.
In het najaar, tijdens de Open-Hart-Cirkel opleiding, en opnieuw bij het afronden van het voorbije kalenderjaar, toen we het begeleiden van deelcirkels weer opnamen.
Misschien zagen jullie al passeren dat we deze opnieuw organiseren, met een geslaagde editie op Kerstdag.
We voelen al lange tijd héél sterk dat we iets te doen hebben in dit werk:
het cirkelen, het samenkomen, met een grote zorg voor bedding.
Het gaat ons goed af, en tegelijk beseffen we steeds scherper hoe groot de verantwoordelijkheid is die dit met zich meebrengt.
Een groep begeleiden betekent niet alleen ruimte openen,
maar ook weten hoeveel veiligheid -en onveiligheid-
een woord, een stilte én timing kan brengen.
We ervaren dit als een initiatie in de wondere en kwetsbare wereld van leiderschap.
We voelen steeds duidelijker hoe nauw tijd en aandacht met elkaar verweven zijn.
Zonder voldoende tijd wordt aandacht versnipperd.
We komen niet tot rust.
En zonder die bedding blijft herstel vaak aan de oppervlakte.
Dit thema leeft niet alleen in Verwant, maar ook in ons persoonlijk leven.
Hoe begrenzen we onszelf op een manier die niet afsluit, maar verdiept?
Hoe bewaken we tijd, niet als iets schaars, maar als een vorm van zorg?
In groepen raakt dit aan iets heel gevoeligs.
Door niet “te veel” te nemen wanneer we delen, laten we ruimte voor de ander.
Het is bijzonder helend; voor wie die ruimte vroeger niet kreeg.
Voor wie leerde zwijgen, zich aanpassen, of pas spreken wanneer het veilig voelt.
Als facilitators is het onze taak, telkens opnieuw, om die ruimte te bewaken.
Voor onszelf én voor de groep.
Om terug te keren naar de essentie wanneer verhalen uitwaaieren of tijd onopgemerkt versnelt.
Wie niet gewend is om aan bod te komen,
wordt uitgenodigd om zich te laten zien.
En wie wil oefenen in ruimte innemen,
wordt uitgenodigd om te voelen waar het écht over gaat.
Dat is geen evidentie.
Het vraagt afstemming, helderheid
en soms het verdragen van spanning.
Het kan confronterend zijn en tegelijk een geschenk.
Want precies daar,
waar niet alles gezegd hoeft te worden,
waar aandacht mag rusten
en waar het programma niet opgejaagd wordt,
ontstaat iets wat niet te forceren valt:
herstel, verbinding en echte ontmoeting.
Dat inzicht nemen we mee in hoe we werken bij Verwant.
We kiezen bewust voor vertraging.
Voor kwali-tijd boven kwanti-tijd.
We laten stilte en pauze voor introspectie.
Omdat we willen dat wat zich toont, ook werkelijk gezien en gedragen wordt.
Misschien herken je iets van dit verlangen.
Als dit thema jou raakt,
dan ben je welkom bij Verwant.
In een individuele ontmoeting,
een cirkel of een groep.
Met open hart,
Sarah en Erwan
