05/04/2022
Deze brief werd opgesteld door de vriend van een collega logopedist. De inhoud ervan schetst perfect de problematiek waar we momenteel binnen ons beroep mee te kampen hebben.
Delen is lief!!!!!
——————————————————————————
Open brief aan minister Vandenbroucke
Beste minister Vandenbroucke
Laat me even toe te schetsen waarom ik deze brief schrijf. Mijn vriendin is zelfstandige logopediste, en doet dat al 7 jaar met hart en ziel. Ik merk dat zij veel voldoening haalt uit de vooruitgang die haar cliëntjes onder haar vleugels boeken. Het leven van een zelfstandige is nog nooit een zorgeloos bestaan geweest, maar dezer dagen zie ik haar onder meer stress dan ooit.
Onlangs werd berekend door de Vlaamse Vereniging van Logopedisten dat een halfuur aan therapie zo’n 38 euro zou moeten kosten om rendabel te zijn. Dit was voordat energie- en brandstofprijzen de pan begonnen uit te swingen, en ongeveer alles in de winkelkar duurder werd. Het honorarium dat geconventioneerde logopedisten nu krijgen is 28,33 euro, zo’n 10 euro minder dan wat de sector berekende als een ‘deftig loon’. Er zou een nieuwe conventie getekend moeten zijn op 1 januari 2022, die ervoor zorgde dat deze prijs opgetrokken werd naar 33,40. Tot op vandaag is deze nieuwe tarifering nog niet doorgevoerd. Volgens u zouden daarvoor geen middelen te vinden zijn.
Nu lijkt voor een buitenstaander een ereloon van 28 euro voor een halfuur al riant, maar er zijn nog heel wat kosten die logopedisten zelf moeten dragen, en die ze niet kunnen doorrekenen aan hun cliënten: kilometervergoeding van en naar een school, de aankoop van therapiemateriaal, dure testen om goedkeuring tot terugbetaling te kunnen krijgen bij het RIZIV, professionalisering en vormingsdagen om cliënten nog betere hulp te kunnen bieden… Ook de infrastructuur waarin ze werken brengt natuurlijk de nodige kosten met zich mee.
Verder wordt er verwacht om heel wat uren ‘gratis’ werk te doen: administratie om terugbetalingen te regelen, facturatie, multidisciplinair overleg op school, de hele puzzel om de agenda wat in orde te krijgen, de professionalisering die ervoor zorgt dat je een dag niet kan werken… Reken daarbij nog telefoontjes naar mutualiteiten, ouders, scholen, en je hebt er al snel een volledige gratis werkagenda bij. Daarom lijkt me dat voorgestelde honorarium van 38 euro helemaal niet uit de lucht gegrepen, maar ik ken heel wat logopedisten die al zouden kunnen leven met het bijgestelde tarief van 33,40 euro.
Onlangs werd er een zorgwekkend cijfer gepubliceerd: elke maand stoppen 4 logopedisten met hun zelfstandige praktijk. Dit is dubbel zo zorgwekkend als je beseft dat de wachttijden voor logopedie telkens langer worden. Als deze trend zich doorzet, krijgen we hetzelfde scenario als in de geestelijke gezondheidszorg: heel veel vraag, heel weinig aanbod, en schrijnende taferelen in de maanden die tussen de hulpvraag en het opstarten van die hulp zitten.
De stijgende vraag naar logopedie is er één die van verschillende kanten komt: meer en meer kinderen kampen met taalachterstand, in het onderwijs is door de stijgende klasgroottes minder tijd voor individuele zorgnoden (die dus buitenschools moeten opgevangen worden), mensen kennen (gelukkig) meer en meer de weg naar de juiste hulpverleners… Op een moment waarop uit de bevolking het signaal komt dat er meer nood is aan een soort ondersteuning, namelijk logopedie, vind ik het de taak van de regering om daarin bij te springen, en niet om mensen te ontmoedigen deze jobkeuze verder te zetten.
Logopedisten zijn helden voor de vele cliënten – jong en oud – die ze kunnen helpen: ze zorgen voor een zelfstandigheid en zelfredzaamheid die ze voordien niet hadden. Of het nu gaat om taalontwikkeling, vloeiendheidsstoornissen zoals stotteren, slikproblemen, of ondersteuning bij leermoeilijkheden, voor al deze mensen maken zij een enorm verschil. Ze zijn er voor mensen die anders om de ene of andere reden achter het net vissen: iemand wiens leven beheerst wordt door stotteren krijgt weer het zelfvertrouwen om te gaan solliciteren, een kind met een taalachterstand kan weer mee in de klas en op de speelplaats, en iemand met leermoeilijkheden kan door de juiste ondersteuning zelfstandiger gaan studeren.
Deze brief gaat om een broodnodige sector die vraagt om een leefbaar loon voor hun werk. Als het water aan de lippen staat van een zelfstandige praktijk, is de boeken sluiten een logische oplossing, maar dan blijven zoveel mensen in de kou staan. Ik weet dan ook dat elke logopedist die zich genoodzaakt ziet ermee op te houden, dat met veel pijn in het hart doet, en met veel liefde voor het vak en hun cliënten (maar van liefde alleen kan je niet leven). Een structurele oplossing, met een leefbaar loon, zou daarom zoveel beter zijn.
Met vriendelijke groeten
Simon Lombaert
