29/10/2020
Miko, de beste timmerman van het dorp, was zoals gewoonlijk druk in de weer. Zijn werkplek stond vol met stoelen, tafels, kasten die gerepareerd moesten worden. En naast al die meubels die om een oplapbeurt vroegen, stonden er nog een hoop nieuwe bestellingen klaar. Van heinde en verre kwamen ze om de verfijnde meubels van Miko te kopen. Zelfs de prins en prinses van Meritië hadden hun huwelijksbed bij hem laten maken. Veel tijd had de arme Miko dus niet. Bijna dag en nacht was hij met zijn gereedschap in de weer. Af en toe was er wel eens een werkknaap langs geweest om zo het werk te verlichten. Helaas bleven ze nooit lang. Ze konden met de werktuigen van Miko moeilijk overweg. Als het hen al lukte om de hamer op de juiste nagel te laten kloppen, liep het wel mis met de zaag of de beitel of de graveerpen. Sommigen beweerden dat Miko een tovenaar was en dat alleen hij zijn materiaal in de hand had, anderen vonden hem een eenzaat. Een zonderling die geen hulp toeliet. De dagen gingen voorbij en Miko werkte onverstoorbaar verder.
Tot op een dag een jong vrouw langskwam met haar 2 dochters. Ze was op zoek naar een huis om in te wonen. Uit een naburig dorp was ze verstoten na de dood van haar man. Toen ze de werkplek van Miko binnenkwam, voelde ze er zich meteen thuis. Haar vader was timmerman geweest. De geur van vers zaagsel bracht haar terug naar die tijd en toen ze haar ogen opsloeg en die van Miko de hare ontmoeten, wist ze dat ze moest blijven. In het begin nam ze vooral taken in het huishouden op. Koken, wassen, kuisen, alle klusjes die vrouwen nu eenmaal horen te doen.
Tussen de wasbeurten door stond Ada, zo heette de vrouw, vaak te kijken naar Miko. De onverstoorbare manier waarop hij werkte, trok haar aan. Hij leek wel vergroeid met zijn werkmateriaal. Op een dag, bij wijze van verrassing, wou Ada de werkplek van Miko opruimen en zijn materiaal opboenen zodat alles netjes was voor de nieuwe werkweek. Miko was zoals elke zondagochtend naar de kerk en Ada begon te werkplek te boenen. Uren was ze onverstoorbaar bezig met schrobben en vegen. Achter in de werkplek vond ze een kist. De kist stak vol met werkmateriaal: . borstels, kleuren vernis, speciale graveerpennen, allemaal zo goed als nieuw. Het was alsof Ada teruggeworpen werd in de tijd. Ze nam zonder het goed en wel te beseffen de materialen vast en begon een stoel van Miko af te werken. Ondertussen dacht ze aan haar vader. Hoe ze als klein meisje bij hem zat terwijl hij werkte en hoe hij vertelde over de kunst van het meubelmaken. Ada ging zo op in haar bezigheid, dat ze elk gevoel van tijd en ruimte vergat. Miko stond al een hele tijd achter haar, eerst verbouwereerd, maar daarna met steeds groeiende verbazing. Wat maakte ze de stoel mooi! Ook de mensen van het dorp die langskwamen, konden hun ogen niet van de stoel afhouden. Hij was zo bijzonder dat niemand durfde vragen hem te kopen.
Op een avond besloot Miko zijn trots opzij te zetten en nodigde hij Ada uit in zijn werkplek. hij vertelde haar over de kist met materiaal dat ze had gebruikt. Miko had die van een oude leraar gekregen. Vroeger had hij de materialen wel geprobeerd, maar ze frustreerden hem, net zoals ze zijn vader frustreerden. Timmerman was een ambacht en diende als doel om stevig materiaal te maken. Schoonheid was bijzaak. Hij moest toegeven dat de stoel die hij had gemaakt en zij had afgewerkt, zijn hart met een warme gloed vervulde. Of ze misschien niet hem wou helpen om hem te leren hoe hij ook zoiets moois kon maken. Natuurlijk wou Ada dat graag. Wou hij haar dan ook leren om de meubels ze stevig en sterk te maken uit het juiste hout? Zo afgesproken, gingen ze de komende jaren aan de slag.
In die tijd groeide de frustratie en ging de zaak van de timmerman steeds slechter draaien. Ada kon niet overweg met zijn hamer en beitel. Ze frustreerden haar en maakten haar kwaad. Het deed haar verdriet ook want ze vond het flauw dat Miko zijn best niet deed haar echt te leren hoe hij werkte. Terwijl zij toch al haar tijd stak in minutieus vertellen hoe je een stoel of bed tot leven brengt in kleuren en krullen. Hij bakte er niets van en dat frustreerde hem. Haar wollige uitleg en haar vele verhalen, maakten hem zot. Het gemak waarmee ze steeds de juiste krullen graveerde, maakte hem jaloers en achterdochtig.
Het ging van kwaad naar erger en in een naburig dorp was een nieuwe timmerman gestart. Iedereen ging daar nu heen. Toen er voor de zoveelste dag geen brood was en Ada met pijn in het hart haar dochters opnieuw zonder eten naar bed moest sturen, brak ze. De 2 meisjes zagen het verdriet van Ada en Miko en bedachten een plan. Als ze goed samenwerkten en luisterden, konden ze misschien zelf eten verzamelen en ging alles misschien beter. Zo gingen de zussen 's nachts op pad. Ze vertrouwden elkaar door en door. Wanneer de ene zus op uitkijk stond, glipte de andere ergens binnen om voedsel te jatten. Via fluitgeluiden waarschuwden ze elkaar. En 's morgens legden ze steevast eten voor de deur van hun huis. Ada en Miko wisten niet waar het vandaan kwam, maar namen het dankbaar aan.
Tot op een dag de zussen betrapt werden. De vrouw van de slager had iets gehoord en dwong haar man om te gaan kijken. hij nam een mes en liep de slagerij binnen. Daar zag hij een schim en uit reflex viel hij aan. De zus stierf. Overstuur en overmand door schaamte en schuld, biechtte het overgebleven zusje de verhalen over de nachtelijke strooptochten op. Als straf moest ze voortaan helpen in de werkplek met boenen, opruimen en vegen. Het meisje was eenzaam en miste haar zus, de vreugde zie ze bij haar voelde en het plezier dat ze samen hadden. Ze voelde ook hoe eenzaam haar moeder en Miko samen waren. Tot ze in een verloren hoekje die prachtige stoel vond. Ze boende hem schoon en zette hem in het midden van de werkplek.
Vanaf die dag veranderde alles. Miko en Ada maakten samen prachtige dingen en het meisje schreef verhalen in haar wonderbaarlijke stoel.
J. Lamaire
