16/03/2026
Gisteren verslikte Cathalina zich… en ik stond machteloos te kijken 😔
Soms zijn het de kleine momenten die je als mama plots doen beseffen hoe kwetsbaar alles is omtrent BPAN...
Gisteren verslikte Cathalina zich plots heel erg in haar eigen speeksel. Niet gewoon even hoesten en verder doen… maar echt verslikken 🤦♀️
Het duurde even voor ze erdoor kwam. Ze moest veel hoesten, haar gezichtje werd rood en je zag dat ze het moeilijk had 😔
En zonet... weeral... 😔
Op zo een moment staat voor mij als mama even alles stil...
Je kijkt… je wacht… je hoopt dat haar lichaam het weer overneemt en ze er snel doorkomt...
Gelukkig kwam het uiteindelijk goed 🙏
Maar het laat je niet los...
Dit is weer zo’n typisch BPAN ding dat er bijkomt... 🤦♀️
De laatste twee weken merken we dat het vaker geb***t. Ze verslikt zich makkelijker, meestal in haar eigen speeksel. Ook het kwijlen is plots veel meer aanwezig...
En dan begint je hoofd te draaien…
Is dit een fase?
Gaat dit weer over?
Of is dit iets dat blijft?
Het eerlijke antwoord is... we weten het niet...
Bij BPAN kunnen de hersenen soms de spieren niet goed aansturen. Zelfs iets dat voor de meeste mensen vanzelf gaat, slikken, kan dan plots moeilijker worden...
Voor Cathalina lijkt het alsof haar hersenen haar spiertjes op sommige momenten gewoon… ja, even vergeten aan te sturen...
Hopelijk is dit een fase en niet blijvend 🙏
Hopelijk neemt haar eigen wil de regie terug in handen zodat de hersenen deze spieren terug goed aansturen... 🙏
Afwachten...
Enige wat ik kan doen... Is naast haar blijven staan...