02/13/2026
یک مرور گسترده نشان میدهد ورزش هوازی (مانند دویدن، شنا و دوچرخهسواری) میتواند علائم افسردگی و اضطراب را در گروههای سنی مختلف کاهش دهد. این مطالعه از نوع umbrella review بوده و نتایج متاآنالیزهای کارآزماییهای تصادفیسازیشده را ترکیب کرده است.
یافتههای اصلی
تمام انواع ورزش تا حدی باعث بهبود علائم افسردگی شدند و اثر آنها قابل مقایسه با دارودرمانی و رواندرمانی گزارش شد.
اثر ورزش بر اضطراب نیز مثبت بود، اما شواهد محدودتر و میزان بهبود کوچکتر بود.
برنامههای گروهی و تحت نظارت بیشترین کاهش علائم افسردگی را داشتند.
برای اضطراب، ورزشهای کوتاهتر و کم شدتتر بیشترین سود را نشان دادند.
دادههای مطالعه
شامل ۶۳ مطالعه، ۸۱ متاآنالیز، بیش از ۱۰۰۰ کارآزمایی و حدود ۸۰ هزار شرکتکننده.
دامنهی مداخلات: ورزش هوازی، تمرینات قدرتی، برنامههای ترکیبی و روشهای ذهن–بدن مانند یوگا و تایچی.
بهبود افسردگی: اثر متوسط
بهبود اضطراب: اثر کوچکتر ولی معنادار
چه کسانی بیشترین سود را بردند؟
جوانان ۱۸–۳۰ ساله
زنان پس از زایمان
بهطور کلی، اثرات در زنان برجستهتر گزارش شد.
ورزش کمهزینه، در دسترس و دارای مزایای جسمی است؛ بنابراین میتواند گزینهی خط اول درمان بهویژه در محیطهایی با دسترسی محدود به خدمات سلامت روان باشد.
متخصصان سلامت روان میتوانند ورزش را با اعتماد مشابه درمانهای رایج توصیه کنند، با در نظر گرفتن ترجیحات و شرایط فرد.
محدودیتها
تعریف شدت و مدت ورزش در مطالعات مختلف یکنواخت نبوده.
شواهد مربوط به اضطراب کمتر از افسردگی است.
امکان دارد افراد با افسردگی شدید کمتر در این کارآزماییها شرکت کرده باشند.
ورزش، بهخصوص ورزش هوازی و ترجیحاً در قالب فعالیت گروهی و تحت نظارت، میتواند ابزار مؤثری برای کاهش علائم افسردگی باشد و نقش مهمی در مدیریت اضطراب نیز داشته باشد، هرچند جزئیات نسخهی بهینهی ورزشی هنوز نیازمند پژوهش بیشتر است.
Medscape