02/03/2026
Σήμερα στο γραφείο κοιτούσαμε τον κεντρικό δρόμο
«Μια περίεργη ησυχία επικρατεί» σημειώνει η συνάδελφός μου.
«Ναι, έχεις δίκιο» απαντώ…
Στην πολύβουη γειτονιά μας κανονικά Δευτέρα, αρχή της εβδομάδας, θα υπήρχε κίνηση, φασαρία και ζωντάνια.
Μετά τα χθεσινά γεγονότα, στην πόλη σήμερα επικρατεί μια περίεργη ησυχία. Ή τουλάχιστον έτσι την αντιληφθηκαμε εμείς στο κέντρο. Δεν είναι ησυχία άγνοιας ή αδιαφορίας… είναι περισσότερο ησυχία επεξεργασίας.
Ο ψυχισμός χρειάζεται χρόνο, όταν κάτι που μέχρι χθες ανήκε στο «μακριά» μετακινείται ξαφνικά στο «εδώ». Συχνά η πρώτη αντίδραση μπορεί να είναι μια παύση, μια εσωτερική αναστολή. Σαν να προσπαθούμε να χωρέσουμε το νέο δεδομένο μέσα σε ό,τι ήδη γνωρίζουμε για τον κόσμο μας.
Η καθημερινότητα συνεχίζεται με τις ρουτίνες της και είναι ζωτικής σημασίας. Η καθημερινότητα μας «θρέφει» και μας κρατά σε σταθερότητα.
Η «περίεργη ησυχία» είναι ένα είδος συλλογικής ρύθμισης. Μια προσπάθεια να μείνουμε παρόντες χωρίς να καταφύγουμε ούτε στην άρνηση ούτε στην καταστροφολογία.
Η παύση, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται, είναι κι αυτή μια μορφή αντίδρασης.
Γιώτα Στύλου, ψυχολόγος