Η Κασσάνδρεια είναι η έδρα του Δήμου. Απ' την Τουρκοκρατία ήταν το κεφαλοχώρι της Κασσάνδρας, με το όνομα «Βάλτα» και έδρα Έπαρχου. Με τον Χαλασμό τον Νοέμβριο του 1821, κάηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους, όπως και ολόκληρη η χερσόνησος της Κασσάνδρας και οι κάτοικοί της, όσοι γλύτωσαν, διέφυγαν κυρίως στις Βόρειες Σποράδες, αλλά και Αταλάντη, Αίγινα και Ύδρα. Οι κάτοικοί της επέστρεψαν μετά την αμνηστία που δόθηκε από τους Τούρκους το 1827. Στην Κασσάνδρεια κατοικησαν και οι κάτοικοι μικρών χωριών που βρίσκονταν σε μικρή απόσταση απ' αυτήν και είχαν καταστραφεί ολοκληρωτικά. Τα χωριά αυτά ήταν το Παλαιοχώρι (Παλιόκαστρο), Άγιος Στέφανος, Απανωχώρα, Κρεμμύδι, Κύψα, Κουτσπιά, Αγία Τριάδα. Το 1836 έγινε προσπάθεια απ'την Ελληνική Κυβέρνηση για την ίδρυση Ελληνικού Υποπροξενείου, αλλά δεν επιτράπηκε τελικά από την Τουρκική Διοίκηση της Θεσσαλονίκης. Λειτουργούν Υποπροξενεία Της Γαλλίας από το 1725 και της Ολλανδίας από το 1745. Ήταν έδρα της Μητρόπολης Κασσανδρείας μέχρι το 1870. Μετά την απελευθέρωση το 1912, και ενώ είχε ξεκινήσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, ξεκίνησε η ανέγερση του «Αστικού σχολείου» απ' τον Κασσανδρινό αρχιτέκτονα Ξενοφων Παιονίδη, το οποίο σήμερα είναι το Δημαρχείο Του Δήμου Κασσάνδρας.
Το 1959 μετονομάζεται από Βάλτα σε Κασσάνδρα και το 1965 γίνεται Δήμος και μετονομάζεται σε Κασσάνδρεια.
Η κύρια απασχόληση των κατοίκων σήμερα είναι ο τουρισμός αλλά και η γεωργία.
Παράγεται στην περιοχή εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο, μέλι απ' τα πεύκα της περιοχής αλλά και ανθόμελο, και ρετσίνι.
Σε πολύ μικρή απόσταση βρίσκεται η μεγάλη αμμουδερή παραλία της Σίβηρης και μικρότερες όλες με ψιλή άμμο και τα πεύκα να φτάνουν μέχρι την θάλασσα όπως ο Άγιος Νικόλαος, , το Στεφάνι, η Κύψα και οι κοσμοπολίτικες Σάνη και η Ελάνη.
