Akmazo

23/03/2026

Όταν λέμε ότι η κατανόηση δεν ξεκινά από το “τι σκεφτήκαμε”, αλλά από το “τι νιώσαμε πριν το σκεφτούμε”, εννοούμε κάτι απλό αλλά ουσιαστικό.

Στις περισσότερες στιγμές της καθημερινότητας, πιστεύουμε ότι πρώτα σκεφτόμαστε και μετά αντιδρούμε. Ότι αξιολογούμε τι έγινε και μετά αποφασίζουμε πώς θα νιώσουμε.

Στην πραγματικότητα όμως, συμβαίνει το αντίθετο.

Πρώτα νιώθουμε.
Κάτι μέσα μας ενεργοποιείται αμέσως — μια ενόχληση, ένας φόβος, μια στεναχώρια. Αυτό γίνεται γρήγορα, σχεδόν αυτόματα, πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε.
Και μετά έρχεται η σκέψη.
Για να εξηγήσει αυτό που ήδη νιώσαμε.

Αυτό όμως που νιώθουμε δεν είναι τυχαίο.

Δεν συναντάμε ποτέ ένα γεγονός «ουδέτερα». Το συναντάμε μέσα από αυτό που ήδη κουβαλάμε: τις εμπειρίες μας, τις σχέσεις μας, όσα έχουμε ζήσει και μας έχουν αφήσει αποτύπωμα.

Γι’ αυτό και το ίδιο γεγονός μπορεί να επηρεάσει δύο ανθρώπους εντελώς διαφορετικά.

Για παράδειγμα, κάποιος μας μιλάει απότομα.
Μπορεί να νιώσουμε αμέσως ότι μας μειώνει ή ότι δεν μας σέβεται. Και μετά αρχίζουμε να σκεφτόμαστε: «Δεν μας άρεσε ο τρόπος του», «Έχει άδικο».

Αλλά η αντίδραση έχει ήδη ξεκινήσει από το συναίσθημα.

Όταν αρχίζουμε να το βλέπουμε αυτό, κάτι αλλάζει.

Δεν μένουμε μόνο στο «τι έγινε» ή στο «ποιος φταίει».
Αρχίζουμε να στρεφόμαστε προς τα μέσα και να ρωτάμε:

👉 «Τι νιώσαμε εκείνη τη στιγμή;»
👉 «Γιατί μας άγγιξε έτσι;»

Και εκεί ξεκινά η πραγματική κατανόηση.
Όχι μόνο του τι συνέβη…
αλλά του τι συμβαίνει μέσα μας.

👉 Γιατί αυτό που ζούμε σήμερα, συχνά αγγίζει κάτι που υπάρχει μέσα μας από πολύ πιο πριν.
— Όλγα Μάντζιου


#ψυχοθεραπεια
#ψυχοδυναμική #εσωτερικόςκόσμος
#αυτογνωσια
#ΟλγαΜαντζιου

09/03/2026

Μερικές φορές περιμένουμε από τους άλλους να καταλάβουν όσα εμείς δεν τολμήσαμε να πούμε.

Πόσο όμορφο θα ήταν να μας καταλαβαίνουν χωρίς να χρειάζεται να εξηγούμε.
Σαν να μπορούσε ο άλλος να δει μέσα μας και να αντιληφθεί τι νιώθουμε χωρίς να το πούμε.

Ίσως γιατί όλοι κουβαλάμε την ίδια βαθιά ανάγκη:
να νιώθουμε ότι κάποιος μας βλέπει πραγματικά.

Κι όμως, οι άνθρωποι δεν διαβάζουμε σκέψεις.
Ο καθένας από εμάς ζει μέσα στον δικό του εσωτερικό κόσμο και βλέπει τα πράγματα μέσα από τις δικές του εμπειρίες.

Έτσι, αυτό που για εμάς φαίνεται αυτονόητο,
για τον άλλον μπορεί να μην περνά ποτέ από το μυαλό του.

Και τότε συμβαίνει κάτι πολύ συνηθισμένο:
στεναχωριόμαστε επειδή ένας φίλος δεν κατάλαβε ότι περνάμε δύσκολα.
Θυμώνουμε γιατί ο σύντροφός μας δεν πρόσεξε ότι εκείνη τη στιγμή χρειαζόμασταν λίγη περισσότερη προσοχή.
Ίσως ακόμη να απομακρυνθούμε από κάποιον άνθρωπο, περιμένοντας να καταλάβει μόνος του τι μας πλήγωσε.

Όμως πολλές φορές ο άλλος απλώς δεν το βλέπει.
Κι εμείς πιστεύουμε ότι δεν νοιάστηκε.

Όχι γιατί δεν νοιάζεται,
αλλά γιατί δεν του το είπαμε ποτέ.

Γι’ αυτό η κατανόηση στις σχέσεις δεν γεννιέται από τη σιωπή.
Χτίζεται όταν βρίσκουμε το θάρρος να μιλήσουμε για όσα νιώθουμε και για όσα έχουμε ανάγκη.

Γιατί πολλές αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους δεν δημιουργούνται από έλλειψη αγάπης.
Δημιουργούνται από όλα εκείνα που έμειναν ανείπωτα.

— Μάντζιου Όλγα


#σχέσεις #επικοινωνία #κατανόηση #αυτογνωσία #ψυχολογία #ανθρώπινεςσχέσεις #σύνδεση

03/03/2026

Ο θυμός είναι κάτι πολύ ανθρώπινο. Ενεργοποιείται γρήγορα, πριν προλάβουμε να σκεφτούμε. Μια κουβέντα, ένα βλέμμα, μια παρατήρηση – και μέσα μας ανάβει κάτι.

Αν εκείνη τη στιγμή τον κρατήσουμε μέσα μας, χωρίς να πούμε τι νιώσαμε, η ένταση δεν φεύγει.

Μπορεί να σωπάσουμε, να κλειστούμε, να γίνουμε ψυχροί. Εξωτερικά φαίνεται ηρεμία, εσωτερικά όμως το σώμα μένει σε σύσπαση.
Το «κάρβουνο» καίει σιωπηλά.

Αν πάλι τον πετάξουμε αμέσως στον άλλον, με μια απότομη φράση ή μια επίθεση, ίσως ανακουφιστούμε για λίγο.
Όμως η σχέση τραυματίζεται. Η συζήτηση χάνεται και μένει μόνο η σύγκρουση.

Υπάρχει όμως και ένας τρίτος δρόμος.

Να σταματήσουμε για λίγα δευτερόλεπτα. Να αναγνωρίσουμε: «Θυμώνω τώρα». Να δώσουμε χρόνο στο σώμα να ηρεμήσει. Και μετά να πούμε τι πραγματικά μας πείραξε:
«Με στενοχώρησε αυτό»,

«Ένιωσα ότι δεν με εμπιστεύτηκες».

𝑵α τον μεταφράσουμε σε ανάγκη.

Όχι «φταις», αλλά «με πείραξε αυτό».

Όχι επίθεση, αλλά «χρειάζομαι να με ακούσεις».

Ο θυμός τότε δεν γίνεται σιωπή ούτε επίθεση. Γίνεται λόγος και όριο.

Δεν είναι ο θυμός που καταστρέφει τις σχέσεις. Είναι ο τρόπος που τον χειριζόμαστε.

Όταν μπορούμε να τον αντέξουμε και να τον μεταφράσουμε, δεν καίγεται κανείς — αντίθετα, η σχέση δυναμώνει.



#θυμός
#συναισθηματικήνοημοσύνη
#επικοινωνία
#σχέσεις
#αυτογνωσία

17/02/2026

Οι περισσότερες συγκρούσεις δεν γεννιούνται από κακία.
Γεννιούνται από οπτική.

Ο καθένας μας πιστεύει πως βλέπει τα πράγματα όπως είναι.
Η ψυχολογία το λέει «αφελή ρεαλισμό».

Εγώ θα το πω αλλιώς:
ξεχνάμε ότι βλέπουμε από θέση.

Όταν ο άλλος διαφωνεί, ο εγκέφαλος το νιώθει σαν απειλή.
Και τότε δεν ακούμε για να καταλάβουμε.
Ακούμε για να προστατευτούμε.

Κουβαλάμε μνήμες, φόβους, εμπειρίες.
Δεν βλέπουμε μόνο το τώρα.
Βλέπουμε μέσα από ό,τι έχουμε ζήσει.

Έτσι, δύο άνθρωποι μπορούν να κοιτούν το ίδιο πράγμα
και να βλέπουν κάτι διαφορετικό.
Και οι δύο μπορεί να είναι ειλικρινείς.

Οι έρευνες δείχνουν ότι όταν προσπαθούμε πρώτα να καταλάβουμε την οπτική του άλλου, η ένταση μειώνεται. Το σώμα ηρεμεί. Η σχέση μαλακώνει.

Και ίσως τελικά η λύση δεν είναι να κερδίσουμε το επιχείρημα.

Ίσως είναι να ρωτήσουμε:
«Τι βλέπεις εσύ από εκεί που στέκεσαι;»

Γιατί η αλήθεια δεν είναι άσπρη ή μαύρη.
Είναι σφαιρική.

Και όταν χωρέσει και η δική μου και η δική σου πλευρά,
τότε αρχίζει η πραγματική σύνδεση.




#ψυχολογία
#σχέσεις
#σύγκρουση
#οπτική
#ενσυναίσθηση
#αυτογνωσία
#επικοινωνία

09/02/2026

Θα φύγω, αλλά όχι με την έννοια της απόδρασης.

Δεν είναι μια φυγή από τους άλλους ούτε από τη ζωή. Είναι μια κίνηση προς τα μέσα, εκεί όπου συχνά αποφεύγω να σταθώ...

Εκεί όπου υπάρχουν κομμάτια μου που έμειναν χωρίς φωνή, συναισθήματα που δεν βρήκαν χώρο, ανάγκες που έμαθα να παραμερίζω για να μπορώ να ανήκω.

Το να πάω μέσα μου δεν είναι εύκολο. Δεν ξέρω τι θα συναντήσω ούτε αν θα μου αρέσει αυτό που θα δω.

Υπάρχει ο φόβος της αυτοκριτικής, της απόρριψης, του να δω πλευρές μου που χρόνια προσπαθώ να διορθώσω ή να κρύψω.

Κι όμως, αυτή η συνάντηση είναι αναγκαία. Γιατί όσο αποφεύγω τον εαυτό μου, τόσο παραμένω ξένος μέσα στη ζωή μου.

Η ελπίδα δεν είναι να αλλάξω, αλλά να με δεχτώ. Να αντέξω να σταθώ απέναντί μου χωρίς σκληρότητα, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς τον παλιό ρόλο του «πρέπει».

Να αναγνωρίσω όσα άντεξα, όσα έμαθα, αλλά και όσα με πόνεσαν.

Αν καταφέρω να με δεχτώ έτσι όπως είμαι, με τις ρωγμές και τη δύναμή μου μαζί, τότε αυτή η επιστροφή θα είναι ουσιαστική.

Γιατί μόνο όταν με δεχτώ, μπορώ πραγματικά να υπάρξω.


#ψυχοθεραπεία

#αυτογνωσία

02/02/2026

Πολλές φορές λέμε εμείς οι γονείς:
«Εμείς δεν θα κάνουμε όσα μας πλήγωσαν».

Κουβαλάμε μέσα μας τη μνήμη της αυστηρότητας, της απουσίας, της σιωπής ή της συναισθηματικής μοναξιάς και υποσχόμαστε ότι θα τα κάνουμε αλλιώς. Και πράγματι προσπαθούμε. Όμως, το «αλλιώς» δεν είναι πάντα θεραπευτικό όταν γεννιέται από πόνο που δεν έχουμε επεξεργαστεί.

Δεν γινόμαστε γονείς με άδειο εσωτερικό χώρο.
Κουβαλάμε το παιδί που υπήρξαμε.
Κι έτσι, συχνά δεν αντιδρούμε μόνο στο παιδί μπροστά μας, αλλά και σε όσα δεν αντέξαμε τότε.

Εκεί όπου βιώσαμε αυστηρότητα, γινόμαστε υπερ-επιεικείς.
Εκεί όπου βιώσαμε σιωπή, υπερβολικά διαθέσιμοι.
Εκεί όπου μείναμε χωρίς στήριξη, υπερπροστατευτικοί.

Και τότε το παιδί δεν μαθαίνει τι να θέλει, αλλά τι επιτρέπεται να είναι.

Μαθαίνει ότι για να το αγαπούν δεν πρέπει να δυσκολεύει.
Ότι η εγγύτητα έχει κόστος τον εαυτό του.
Ότι χωρίς τον άλλον δεν μπορεί.
Ότι η σύγκρουση απειλεί τη σχέση.
Και πως οι ανάγκες του είναι βάρος.

Το παιδί, όμως, δεν βιώνει αυτή την αντιστροφή ως ασφάλεια.
Χωρίς σαφή όρια δεν νιώθει πλαίσιο.
Χωρίς ανεκτή ματαίωση δεν μαθαίνει να ρυθμίζει τον εαυτό του.

Αργότερα, ως ενήλικας, δυσκολεύεται να βάλει όρια, φοβάται τη σύγκρουση και μπερδεύει την αγάπη με την προσαρμογή. Μαθαίνει να μένει, να αντέχει, να μικραίνει — όχι να σχετίζεται.

Το παράδοξο είναι ότι, προσπαθώντας να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το δικό μας τραύμα, τους μεταβιβάζουμε ένα άλλο:
την αδυναμία να σταθούν αυτόνομα μέσα στη σχέση.

Γι’ αυτό η ουσιαστική αλλαγή δεν βρίσκεται στην αντιστροφή του παρελθόντος, αλλά στην επεξεργασία του.

Όταν αντέχουμε να δούμε τι μας έλειψε, μπορούμε να προσφέρουμε παρουσία με όρια, φροντίδα χωρίς συγχώνευση και αγάπη που αντέχει τη ματαίωση.

Και τότε τα παιδιά μας δεν καλούνται να μας θεραπεύσουν.
Μπορούν να ζήσουν τη δική τους παιδικότητα
και να χτίσουν τον δικό τους δρόμο.

— Μάντζιου Όλγα



#γονεϊκότητα


#όρια
#δεσμός

#σχέσεις

26/01/2026

Συχνά λέμε ότι «στα δύσκολα φαίνονται οι άνθρωποι».
Ίσως όμως, στα δύσκολα δεν φαίνεται τόσο η αξία τους, όσο η ικανότητά τους να σταθούν.
Όταν όλα είναι καλά, η παρουσία είναι εύκολη.
Η σχέση δεν πιέζει, δεν ζητά πολλά, και πολλοί μπορούν να είναι εκεί.

Όταν όμως εμφανίζεται ο πόνος, τα πράγματα αλλάζουν.
Η σχέση ζητά κάτι πιο απαιτητικό:
να αντέξεις τη δυσφορία του άλλου,
να μείνεις παρών χωρίς να φύγεις,
χωρίς να κλειστείς,
χωρίς να αποστασιοποιηθείς.

Και αυτό δεν μπορούν όλοι να το κάνουν.
Όχι απαραίτητα επειδή δεν αγαπούν,
αλλά γιατί ο πόνος του άλλου τους βαραίνει,
τους φοβίζει,
ή τους φέρνει αντιμέτωπους με κομμάτια μέσα τους
που δεν έχουν αντέξει ή επεξεργαστεί.

Έτσι, κάποιοι απομακρύνονται όταν πονάμε.
Συγγενείς, αδέρφια, φίλοι.
Άλλοτε σιωπηλά.
Άλλοτε αλλάζοντας θέμα.
Άλλοτε μειώνοντας τη δυσκολία.
Και αυτό είναι που πονάει περισσότερο:
όχι ότι δεν άντεξαν,
αλλά ότι έλειψαν τη στιγμή που τους είχαμε ανάγκη.

Και τότε γεννιέται η μοναξιά.
Όχι επειδή δεν υπήρχαν άνθρωποι,
αλλά επειδή ο άνθρωπος που περιμέναμε να μας σταθεί, δεν στάθηκε.

Και κάπου εκεί γεννιέται το πιο δύσκολο ερώτημα: «Μήπως τελικά εγώ δεν αξίζω αρκετά;»

Και τότε κάνουμε κάτι πολύ ανθρώπινο: παίρνουμε πάνω μας την αδυναμία του άλλου.
Σαν να φταίξαμε εμείς που δεν άντεξε.
Σαν να ζητήσαμε πολλά.
Σαν να ήμασταν βάρος.
Ενώ στην πραγματικότητα, απλώς χρειαστήκαμε στήριξη.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό να το γνωρίζουμε.
Όχι για να κατηγορούμε.
Αλλά για να προστατευόμαστε.

Για να μη φορτώνουμε στον εαυτό μας την αδυναμία των άλλων.

Και για να μαθαίνουμε πού μπορούμε πραγματικά να ακουμπήσουμε τον πόνο μας.

Ίσως τελικά τα δύσκολα δεν δείχνουν ποιος αξίζει.
Δείχνουν ποιος μπορεί να αντέξει.
Να μείνει.
Να σταθεί.
Και αυτή η γνώση — όσο κι αν πονά —
μπορεί να γίνει ένας ήσυχος οδηγός
για πιο αληθινές
και πιο ασφαλείς σχέσεις.




#σχέσειςκαιδεσμός
#συναισθηματικήασφάλεια

19/01/2026

Πολλά ζευγάρια μαθαίνουν να κρατούν τη σχέση ζωντανή μέσα από την προσαρμογή.
Όχι μέσα από τη συνάντηση, αλλά μέσα από τη σιωπή.

Αποφεύγουν τις δύσκολες κουβέντες, μικραίνουν τις ανάγκες τους, αντέχουν περισσότερα απ’ όσα τους αναλογούν, για να μη διαταραχθεί η ισορροπία.

Το κάνουν γιατί φοβούνται την απώλεια περισσότερο από τη φθορά.
Γιατί έχουν μάθει ότι η αγάπη συνδέεται με την υπομονή, η σταθερότητα με την ανοχή και ο χωρισμός με την αποτυχία.
Έτσι, η προσαρμογή μοιάζει πιο ασφαλής από τη ρήξη, ακόμη κι όταν κοστίζει την αλήθεια.

Η σχέση συνεχίζεται, αλλά σταδιακά αδειάζει από επαφή.
Δεν χάνεται απαραίτητα η αγάπη· χάνεται η αυθεντικότητα.
Ο ένας ή και οι δύο παύουν να είναι ο εαυτός τους και γίνονται ρόλοι που εξυπηρετούν τη διατήρηση του δεσμού.

Αυτό έχει κόστος πρακτικό και καθημερινό.
Κούραση χωρίς προφανή λόγο, ένταση στο σώμα, ευερεθιστότητα.
Σιωπή εκεί που θα χρειαζόταν λόγος, αντοχή εκεί που θα χρειαζόταν όριο.
Η συναισθηματική επαφή φτωχαίνει και ο ένας ζει δίπλα στον άλλον, όχι μαζί του.

Χωρίς να το καταλάβει, το άτομο πενθεί τον εαυτό που άφησε πίσω για να μη χαθεί ο δεσμός.
Με τον καιρό, αυτό που κρατά το ζευγάρι μαζί δεν είναι η ζωντανή σύνδεση,
αλλά η συνήθεια, ο φόβος της μοναξιάς, οι υποχρεώσεις, το «έτσι είναι τα πράγματα».

Η προσαρμογή γίνεται τρόπος ύπαρξης και η σχέση μετατρέπεται από χώρο συνάντησης σε χώρο επιβίωσης.
Και τότε, ο χωρισμός δεν έρχεται ως έλλειψη αγάπης.

Συμβαίνει ως αποτέλεσμα μιας μακράς ζωής χωρίς χώρο για αλήθεια, όρια και συνάντηση.



#σχέσεις
#χωρισμός
#συναισθηματικήαλήθεια
#όρια
#συνάντηση
#σχεσιακήδυναμική
#ψυχικήεπαφή

12/01/2026

Η ζωή μας δεν αλλάζει όταν αλλάζουν οι άλλοι — γονείς, σύντροφος, αδέρφια, παιδιά — γιατί οι άλλοι δεν ζουν τη ζωή μας.
Δεν νιώθουν το σώμα μας, τα όριά μας, την κούρασή μας.
Δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις στη θέση μας ούτε να αντέξουν τις συνέπειες αντί για εμάς.

Όταν περιμένουμε να αλλάξουν οι άλλοι για να αλλάξει η ζωή μας, μένουμε παγιδευμένοι στην αναμονή και στην εξάρτηση.

Η αλλαγή που βασίζεται στους άλλους είναι εύθραυστη.
Εξαρτάται από τη διάθεσή τους, τη συνειδητότητά τους, την ωριμότητά τους.

Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, παραχωρούμε αλλού το τιμόνι της ζωής μας.

Όταν όμως αναλαμβάνουμε εμείς την ευθύνη του εαυτού μας, κάτι μετατοπίζεται βαθιά μέσα μας.
Σταματάμε να περιμένουμε σωτηρία και αρχίζουμε να επιλέγουμε.

Επιλέγουμε πού μένουμε, τι ανεχόμαστε και τι όχι, πού δίνουμε ενέργεια και πού αποσυρόμαστε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ελέγχουμε τα πάντα.
Σημαίνει ότι αλλάζουμε τη θέση μας μέσα σε ό,τι συμβαίνει.
Και όταν αλλάζει η θέση μας, αλλάζει και η ζωή μας.
Γιατί οι σχέσεις, οι δρόμοι και οι επιλογές που ανοίγονται μπροστά μας ανταποκρίνονται στο πού στεκόμαστε εμείς — όχι στο πώς θα φερθούν οι άλλοι.

Η ζωή μας αλλάζει όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού μας.
Γιατί τότε παύουμε να περιμένουμε.
Και αρχίζουμε να ζούμε!!!


#ευθύνη
#όρια
#σχέσεις
#αυτογνωσία
#ψυχικήενδυνάμωση

24/12/2025

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Με φως στα σπίτια και στις καρδιές, γέλια που γεμίζουν τα δωμάτια,
αγκαλιές που κρατούν λίγο παραπάνω και στιγμές που μένουν.
Να είναι μέρες ζεστές, ανθρώπινες, χαρούμενες —
όπως τις χρειαζόμαστε.🎄💝🎀🥳

25/11/2025

Το κείμενο του Tagore
( Ινδός ποιητής – Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας)
μας θυμίζει κάτι βαθύ:

👉Στην αρχή πιστεύουμε ότι η ζωή πρέπει να είναι μόνο χαρά.

👉Μετά καταλαβαίνουμε ότι θέλει ευθύνη, προσπάθεια, στάση.

👉Και όταν τελικά κάνουμε το βήμα, ανακαλύπτουμε ότι μέσα στην ίδια την προσπάθεια γεννιέται η χαρά.

🌸Η χαρά δεν χαρίζεται — χτίζεται μέσα στην πορεία μας.

🌸Μέσα σε κάθε βήμα που κάνουμε, ακόμη κι αν είναι κουρασμένο.

🌸Μέσα στην προσπάθεια να σταθούμε, να συνεχίσουμε, να μην αφήσουμε τον εαυτό μας πίσω.

Και πολλές φορές ανακαλύπτουμε ότι αυτή η δύναμη που βρίσκουμε μέσα μας…

👋είναι η πιο αληθινή μορφή χαράς.


#ψυχολογία
#ελπίδα
#χαρά
#νόημα
#ζωή
#δύναμη
#αυτογνωσία

Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεία.
Συμβουλευτική σχέσεων και ζευγαριών.
Life & Transformational
Mindfulness Coach.
Σύμβουλος προσωπικής Ανάπτυξης &
Αυτογνωσίας.

18/11/2025

Στην ουσία, ο Πλάτωνας μιλά για κάτι που όλοι ζούμε:

ότι η πραγματική μας μάχη δεν είναι με τους ανθρώπους γύρω μας,
αλλά με τα κομμάτια μέσα μας που μας κρατούν πίσω —

🆘τους φόβους, τις ανασφάλειες, τις παλιές μας πληγές,
εκείνες τις φωνές που μας λένε «άστο, δεν μπορείς».

👉Νικάς τον εαυτό σου όχι όταν γίνεσαι “δυνατός”,
αλλά όταν κάνεις αυτό που κάποτε απέφευγες:

– όταν λες «όχι» χωρίς να νιώθεις ενοχή,
– όταν σταματάς να μπαίνεις στα ίδια μοτίβα που σε πληγώνουν,
– όταν εκφράζεσαι αντί να σωπαίνεις,
– όταν φροντίζεις τον εαυτό σου παρότι έχεις μάθει να βάζεις όλους μπροστά,
– όταν επιλέγεις το καλό σου, ακόμη κι αν σε φοβίζει.

🆘Και “σε νικά ο εαυτός σου” όταν αφήνεις το παρελθόν σου να οδηγάει το παρόν σου.
Όταν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, αλλά το αναβάλλεις.
Όταν αφήνεις τον φόβο να αποφασίζει αντί για εσένα.
Όταν μικραίνεις για να μην ενοχλήσεις.

🏆Η πρώτη και μεγαλύτερη νίκη, λοιπόν, είναι μια εσωτερική στροφή:
εκείνη η στιγμή που λες μέσα σου

«Σήμερα θα σταθώ λίγο παραπάνω στο πλευρό μου.»

Και όσο μικρό κι αν μοιάζει αυτό,
εκεί αλλάζει ο άξονας της ζωής:
όταν ο εαυτός σου σταματά να είναι ο αντίπαλός σου
και γίνεται, για πρώτη φορά, ο σύμμαχός σου.

Και τότε νιώθεις κάτι βαθύ:
ότι δεν σώζεις απλώς τη μέρα σου…
σώζεις τον ίδιο σου τον εαυτό.🌸


#ψυχολογία
#ψυχοθεραπεία
#ψυχοδυναμική
#αυτογνωσία
#μεταμόρφωση