22/10/2025
Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ
John Tarius
Αγάπη είναι ο αιώνιος νόμος του σύμπαντος που συνέχει οργανώνει καθοδηγεί και υπερβαίνει κάθε περιορισμό και όριο διότι σπάζει κάθε στερεότυπο και αγκύλωση. Η αγάπη φέρει δική της νοημοσύνη , γνώση και τρόπο δράσης ανάλογα με το πεδίο ύπαρξης της. Το πρόβλημα της εποχής μας είναι ότι η αγάπη δεν γίνεται αντιληπτή στις πραγματικές της διαστάσεις. Η αγάπη ανάλογα με το πεδίο της αναγνωρίζει ανάλογες
αλλά εξισώνεται με την ζωώδη αγάπη η οποία αποτελεί το κατώτερο και ταπεινότερο μέρος της ανθρώπινης φύσης σε σημείο που ο άνθρωπος προσκολλάται εκεί σε σημείο που χάνει την πραγματική του φύση που είναι εσωτερική και πνευματική.
Η λογική και αντίληψη του ανθρώπου καθορίζεται από τον τρόπο που βιώνει και αντιλαμβάνεται την αγάπη , που σημαίνει την σύνδεση και το δέσιμο ή αλλιώς τον συντονισμό που επιτυγχάνεται σε μια σχέση είτε μητρική, συντροφική, φιλική.
Ο Πλάτωνας στο «Συμπόσιο» του έκανε μια σημαντική τομή στην ιστορία της φιλοσοφίας όπου την διαχώρισε σε 4 είδη όπου οι νόμοι και οι καταστάσεις καθορίζουν τον τρόπο βίωσης και αντίληψης του μοναδικού αυτού συναισθήματος.
Το μητρικό ένστικτο στους ανθρώπους αλλά και στα ζώα ανήκει στη βιολογία του εγκεφάλου που λειτουργεί αντανακλαστικά ως μέσο επιβίωσης στην προσπάθεια διατήρησης και συντήρησης της ζωής. Η λογική αφορά την αντίληψη της επιβίωσης που συμπεριλαμβάνει και τον νόμο της ζούγκλας στην πλειοψηφία των εκφάνσεων της. Λειτουργεί ο νόμος του ισχυρού σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο και συνδέεται και με τα άκρατα πάθη του ανθρώπου.
Εδώ το ισχυρό «εγώ», κοινωνικά και οικονομικά εκθειάζεται ως το απόλυτο επίτευγμα. Ακολούθως οι φιληδονίες και τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του Δάντη θεωρούνται ανώτερες αξίες με συνέπεια ο δυναμισμός της ψυχής να αποστερείται για λόγους ικανοποίησης χάνοντας την πραγματική και ουσιαστική εξέλιξη. Οι δαίμονες των επιθυμιών κατασπαράσσουν το φως των ψυχών μέχρι που το αποστερούν πλήρως από τη Ουσία της Ζωής. Ο άνθρωπος παραμένει ταπεινός, ανήμπορος, φτερό στον άνεμο δίχως καμία ουσιαστική εξέλιξη.Ένα πραγματικό κουφάρι Το μόνο που τον απασχολεί είναι η επιβίωση. Μετατρέπεται σε άγριο θηρίο. Είναι το δράμα, η εξαθλίωση και η τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης σε βασίλεια όπου κανένα φως και καμία αλήθεια δεν υπάρχει. Η επίθεση η αυτοάμυνα, η επιβίωση αποτελούν τα κύρια στοιχεία αυτών των ομάδων.
Οι καταστάσεις αυτές αφορούν κατώτερες διαστάσεις των αστρικών πεδίων(μέχριτο 4ο αστρικό) όπου το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το κατασπάραγμα της αστρικής ουσίας του άλλου , ο βαμπιρισμός, η λογική της επιβίωσης και της υλικής δύναμης, ο συνεχής πόλεμος , ανησυχία είναι το επίκεντρο. Η αυτοσυντήρηση η ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων αποτελούν την λογική αυτου του πεδίου. έδω είναι τα θύματα και οι θύτες που οι δέυτεροι υποδουλώνουν τις ψυχές με τα πάθη που τους δημιουργούν..μέχρι να τους πετάξουν όπως τις χρησιμοποιημένες λεμονόκουπες. Καμία ενσυναισθηση, ευαισθηασία, αναγνώριση.... θυμηθείτε τους βρυκόλακες αφου πιουν το αίμα των θυμάτων τους.
Ομάδες αυτών των πεδίων δεν αναγνωρίζουν τα συναισθήματα , ούτε την ψυχή ως πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά και ούτε την ύπαρξη του Θεού. Άλλες ομάδες αποστρέφονται κάθετι αόρατο μη υλικό και φωτεινό , θεωρώντας το ως αντίθετο στην εξέλιξη του ανθρώπου. Το θεωρούν ψευδαίσθηση και παραπλάνηση. Θεωρούν ότι η ύλη ,τα πάθη και η επιθυμία είναι η μοναδική ύπαρξη όπως και το χάος.
Τα πάθη του ανθρώπου δεν είναι αγάπη αλλά εσωτερικές επιθυμίες και παρορμήσεις που καταλήγουν να είναι ανεξέλικτες και κακές έξεις σε βάθος χρόνου. Καθιστούν τον άνθρωπο ευάλωτο που γίνεται έρμαιο και φτερό στον άνεμο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων έχουν δραματικές συνέπειες .
Η ψυχική αγάπη συνδέεται με το εσωτερικό μέρος του ανθρώπου και αφορά τα συναισθήματα που αφορούν την συνένωση πέραν των ενστίκτων, ανώτερων ιδανικών, αξιών, ιδεών που εκπληρώνουν την ψυχική αυτοπραγμάτωση. Στις περισσότερες των περιπτώσεων η ψυχική αγάπη ξεπερνά τις ενστικτώδεις παρορμήσεις και την λογική τους σε σημείο, που αρκετές φορές, έρχονται σε αντίθεση .
Η διαμάχη των συναισθημάτων με τα ζωώδη ένστικτα έχουν να κάνουν με ηθικά ζητήματα, επιλογές ζωής, που πολλές φορές καταλήγουν σε εσωτερικές χρόνιες καταπιέσεις που μπορεί να καταλήξουν σε χρόνια νοσήματα. Όταν ο νους δεν ακούει και δεν συμμερίζεται τα κελεύσματα της ψυχής τότε καταπιέζει τον εαυτό του και καταλήγει με εσωτερικούς διχασμούς. Η αντίδραση αυτή επιφέρει σημαντικές εσωτερικές συγκρούσεις και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην το έχει βιώσει. Όμως το κατώτερο μέρος του εαυτού μας πόσο είναι σε θέση να επιβληθεί στις παρορμήσεις των συναισθημάτων; Εδώ ισχύει όταν η αλήθεια μας κυνηγάει όπως και οι τύψεις μας.
Τα συναισθήματα είναι κώδικας επικοινωνίας του νου με την ψυχή και μπορούν να οριστούν σε αρκετές περιπτώσεις ως «φωνή της συνείδησης». Ένα συναίσθημα ή ανώτερο ιδεώδες προσφοράς δοκιμάζει την λογική, τις αντοχές και αντιβαίνει τις βιολογικές ανάγκες και τα ένστικτα. Το βίωμα είναι ανώτερο και έχει χαρακτηριστεί και ως διαλογιστική έκσταση λουσμένο στο φως και ως φορέα της εποπτείας της Δημιουργίας . Ανήκει και αυτό στα υλικά σύμπανντα. Η γνώση και η ανώτερη λογική είναι αδιανόητα για τις κατώτερες διαστάσεις .Οι συχνότητες είναι αδιανόητες. Ένα τρισεκατομύριο δονήσεις ./δευτερόλεπτο αποτελεί μια φυσιολογική δόνηση όπου και φέρει γνώσεις και σοφία αδιανόητη για τα υπολοιπα όντα που διαβιούν στις κατώτερες διαστάσεις.
Στην ψυχική αγάπη και στις σφαίρες ύπαρξής της οι ψυχές ακτινοβολούν τόσο δυνατά που μπορούν να κατακάψουν κάθε κατώτερη ύπαρξη. Οι φορείς δεν ακτινοβολούν μόνο αλλά φανερώνουν την ποιότητα της γνώσης και της αυτοπραγμάτωσης σε σημείο που καταφέρνουν να διαλύσουν κάθε είδους σκοταδιού στα κατώτερα βασίλεια.
Η πνευματική αγάπη αφορά όσους έχουν ξεσκεπάσει το πέπλο της ύλης και διαβλέπουν πέραν αυτού φτάνοντας τα αρχέτυπα ή τις Μήτρες- Ιδέες. Το βίωμα και η έκσταση αφορούν τη αμιγή μορφή της πνευματικής ουσίας που στην αγνή και καθάρια ουσία διαθέτει την ολοκληρωμένη εποπτεία των βασιλείων των υλικών Διαστάσεων -Συμπάντων. Ουσιαστικά εδώ πραγματώνεται η απολύτρωση του ανθρώπου και άλλων νοημόνων όντων στη Δημιουργία. Ο άνθρωπος γίνεται σοφός διότι έχει πρόσβαση στις ανώτερες βιβλιοθήκες του σύμπαντος για την πραγματική και ουσιαστική καταγωγή του ανθρώπου. Είναι οι μύστες , Άβαταρ και οι Δάσκαλοι που γεννιούνται στη διάσταση μας ώστε να διδάξουν την ανώτερη γνώση της Δημιουργίας.
Οι Διδάσκαλοι της Σοφίας κατέρχονται στις κατώτερες διαστάσεις αλλά και ενσαρκώνονται στον κόσμο μας ώστε να διδάξουν τα περί της Δημιουργίας. Κατέρχονται να βοηθήσουν κατάλληλα τις ψυχές και τους ανθρώπους να προσανατολιστούν προς την εσωτερική εξέλιξη απελευθερώνοντας τις νοητικές, συναισθηματικές αγκυλώσεις και να βγούνε στο φως.
Τελευταία κατηγορία αφορά όσους έχουν ενωθεί με την ίδια την Θεότητα και είναι οι γνωστοί μυστικιστές . Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες μυστικιστών και αφορούν περιοχές της Δημιουργίας που ανήκουν στο άϋλο πεδίο της ύλης. Παράδειγμα είναι εκείνοι που είναι συνενωμένοι με τον Αιώνιο Πατέρα ή εκείνοι που στέκονται απέναντι του και τον αντικρύζουν θαμπωμένοι από το ανυπέρβλητο Φως, αδιανόητο για κάθε ύπαρξη. Το Θείο Ον εποπτεύει κάθε ύπαρξη και καθορίζει την πορεία του Θείου Σχεδίου με τόση σοφία που ξεπερνά ολόκληρη της Δημιουργία αλλά και πέραν αυτής…. Άλλη κατηγορία είναι όσοι πηγαίνουν και έρχονται και αφορά όντα με ειδικές αποστολές όπως τα όντα διακονίας αλλά και όντα που έρχονται να ενημερωθούν και να συμμετάσχουν στο μυστήριο των Σκέψεων του Θείου Όντος για την Εξέλιξη των όντων Του.
Η Αγάπη είναι αυτοπραγμάτωση που λειτουργεί διαφορετικά στα διαφορετικά πεδία. Για να συντελεστεί απαιτεί την συνοδεία της αλήθειας, της πίστης, της ελπίδας , της αγνής πρόθεσης και της ανιδιοτέλειας, του καθήκοντος, της εργασίας, της προσπάθειας. Το κτίσιμο και η κατάκτηση της αγάπης μας φέρνει σε μεγαλύτερο δονητικό επίπεδο σε σημείο που κατακτά την ύπαρξη και πραγματικότητα της εσωτερικής αλήθειας ολόκληρων συμπάντων και διαστάσεων που είναι αδιανόητα για την ανθρώπινη αντίληψη. Όσο μεγαλύτερη αγάπη έχει κάποιος μέσα του τόσο περισσότερο γίνεται ο ίδιος ήλιος , αυτάρκης, ανεξάρτητος έχοντας την γνώση της αλήθειας μέσα του. Δεν παραμένει ούτε ικανοποιείται στα τετριμμένα διότι έχει φτάσει σε υψηλότερα επίπεδα βιώματος. Δεν το αγγίζουν τα κοινότυπα ούτε είναι εύκολος στις σχέσεις του αλλά επιλεκτικός αναγνωρίζοντας τον χρόνο και την λογική ότι και κάθε δύσκολη ή εύκολη κατάσταση είναι μέρος ανάπτυξης και αυτοπραγμάτωσης ή κατάκτησης της ανώτερης αγάπης και μέρους του θεού.
Μια άλλη πλευρά της αυτοπραγμάτωσης είναι ότι οι άνθρωποι διαθέτουν ψυχικές ικανότητες διότι έχουν υπερβεί τους περιορισμούς των διαστάσεων της ύλης. Παράδειγμα είναι η διόραση, ενόραση, ψυχομετρία, υλοποίηση, υπερσυνειδητή λειτουργία του νου, π έλεγχος και η αυτοκυριαρχία της ύπαρξης του.
Ο διανοητές, υλιστές ,ορθολογιστές και εμπειριστές δεν μπορούν διανοηθούν τις συνέπειες της δύναμης που λέγεται αγάπη στο σύμπαν παρά μόνο σε επίπεδο φυσικής. Δηλαδή , η βαρύτητα , οι ασθενείς και ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις με την ηλεκτρομαγνητική έλξη φανερώνουν την δύναμη της έλξης όπου δημιουργείται, καθοδηγείται και εξελίσσεται το σύμπαν. Η θεωρία της σχετικότητας αναγνωρίζει ότι η ύλη είναι ενέργεια που μετασχηματίζεται. Όλα αυτά είναι η αγάπη που συνέχει τα πάντα και τα μετασχηματίζει σε ανώτερες μορφές.
Σε πιο προχωρημένες καταστάσεις οι Διδάσκαλοι που ξεπερνούν τα σύμπαντα της ύλης σε εξέλιξη εισέρχονται σε καταστάσεις του Χάους του Ορφέα και της ελληνικής μυθολογίας σε καταστάσεις των αντισυμπάντων και των υπερσυμπάντων όπου τα ανάκτορα του Αιώνιου Πατέρα.
Η αγάπη είναι η Δημιουργία και Πανδημιουργία (Ύλη, Αντϊύλη, Υπερύλη) ένωση , επίγνωση, επίπεδα κατάκτησης, βιωμάτων και αυτοπράγματωσης που υπερβαίνουν κάθε δεδομένο που η λογική αδυνατεί να συλλάβει. Είναι η Αιτία Ύπαρξης και Κατάρρευσης της Δημιουργίας κάθε κόσμου και κάθε ύπαρξης. Μέσα από κύκλους ύπαρξης κάθε ον καταφέρνει να την βιώσει και να την έκφραση ως αναπόσπαστο μέρος της ύπαρξης.
