25/02/2026
Αναλογίζομαι πόσες θεραπείες έχω δώσει… Καθεμία φαινομενικά για έναν άλλο λόγο, μερικές για φοβίες και άγχη, άλλες για πόνο και θλίψη, κάποιες για θυμό, λιγότερες για ντροπή… Μπορώ να παραθέσω όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα και όλες τις σωματικές ασθένειες, μια και το σώμα είναι ένας καμβάς που πάνω του αποτυπώνεται ό,τι συμβαίνει στο ψυχοδιανοητικό επίπεδο.
Από κάτω όμως από οποιοδήποτε συναίσθημα, έχω μάθει πια να αναγνωρίζω ένα τραύμα. Βαθύ. Κοινό. Ανθρώπινο. Την έλλειψη αγάπης και κατανόησης. Την έλλειψη αποδοχής. Το τραύμα φωνάζει «δεν είμαι αρκετά καλός/ή για να με αγαπήσω (και σε δεύτερη μοίρα να με αγαπήσουν)».
Όλα τα πλάσματα στον πυρήνα της ύπαρξης τους αναζητούν ένα πράγμα: αγάπη. Αυτή την αγάπη που αγκαλιάζει όλο το είναι μας και που έχει μέσα της ελευθερία, ειρήνη, γαλήνη, χαρά, υποστήριξη, αποδοχή, δημιουργικότητα και εξέλιξη. Μια αγάπη χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς ανταλλαγές… Που δεν αποσκοπεί να σε πλάσει όπως ονειρεύεται, αλλά που θέλει να αναγνωρίσει το όνειρό σου να μπορείς να είσαι εσύ, και να είσαι αποδεκτός.
Το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας θεωρώ πως είναι πορεία ζωής, που απαιτεί καθημερινή άσκηση. Προϋποθέτει να ανοίξουμε την καρδιά μας την παρούσα στιγμή σε αυτό ακριβώς που είμαστε και να συμπεριλάβουμε το φαινομενικά ατελές, ελλειμματικό, τραυματισμένο, πονεμένο εγώ μας, μέσα στην τρυφερή ροζ αγάπη μας. Να δημιουργήσουμε χώρο στην καρδιά μας (να συγχωρήσουμε δηλαδή ό,τι μας βαραίνει) για αυτή τη γλύκα που την κάνει να μελώνει και να τραγουδά για τη χαρά της ζωής.
Και όταν επιτρέψουμε στην αγάπη μας να μας αγκαλιάσει, τότε μπορούμε να δείξουμε κατανόηση και στους άλλους και να αφήσουμε την αγάπη να ρέει προς εκείνους, χωρίς προσδοκία, εξάρτηση και περιορισμό.
Είθε λοιπόν όλοι μας να πορευόμαστε μέσα στην αγάπη και το φως, με την καρδιά μας ανοιχτή.
Με αγάπη
Ταμάρα 🩷