Αστάρτη-Χώρος Εναλλακτικής Προσέγγισης Ζωής

27/02/2025

15/01/2025

Ο λόγος που οι άνθρωποι δεν σε σέβονται και σου φέρονται σαν σκουπίδι είναι επειδή...

1. Βάζεις τον εαυτό σου σε αυτή τη θέση επιτρέποντάς τους να μην σε σέβονται.

2. Είσαι πάντα διαθέσιμος για να μην σε σεβαστούν, πάντα παρόν δίνοντάς τους την ανεπιφύλακτη προσοχή σου.

3. Δεν θέλεις να βελτιώσεις τον εαυτό σου, δεν θέλεις να χτίσεις αξία, δεν κάνεις τίποτα σοβαρό στη ζωή σου, δεν ασχολείσαι με το χρόνο σου κάνοντας κάτι ουσιαστικό.

4. Επιδιώκεις να εντυπωσιάσεις τους πάντες, ζεις στον κόσμο τους αντί να δημιουργείς τον δικό σου και να ζεις στον δικό σου. Άνθρωποι που δεν έχουν δική τους ζωή θα καταλήξουν να ζουν για τους άλλους δίνοντας έτσι στους άλλους τη δύναμη να τους φέρονται όπως θέλουν.

5. Ανέχεσαι τις ανοησίες των ανθρώπων υπερβολικά πολύ, είσαι υπερβολικά ακίνδυνος, φιλικός, υπερβολικά καλός, ευγενικός και με κατανόηση.
Οι άνθρωποι συνήθως δεν παίρνουν τέτοιους ανθρώπους στα σοβαρά, δεν τους σεβονται.

ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙΣ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ:

1. Απόφυγε να μένεις με ανθρώπους που δεν σε εκτιμούν και δεν σε σέβονται.

2. Χρησιμοποίησε την απουσία σου για να αυξήσεις την αξία σου. Να είσαι απασχολημένος, μην είσαι πάντα διαθέσιμοι
Ε για τους ανθρώπους, η οικειότητα γεννά περιφρόνηση.

3. Να είσαι δυνητικά"επικίνδυνος". Οι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν ότι είσαι ένας άνθρωπος ικανός να προκαλέσεις χάος,αν χρειαστεί.

4. Μην αποδέχεσαι την ασέβεια ούτε καν από τον εαυτό σου.

5. Χτίσε τη ζωή σου, χτίσε τη αξία σου.

Πηγή: Calvin The Urbanite

14/03/2024

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό τι θα ακολουθήσει αργότερα.»
«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».
Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό 'καλώδιο' πια».
Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».
«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος μας δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».
Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από ψηλά».
(Του συγγραφέα Pablo J. Luis Molinero, "Morphogeny")

23/11/2023

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=747124360793257&id=100064870983072

🎄☃️ Κάποιος γνωστός σας ετοιμάζεται για τα πρώτα του Χριστούγεννα, χωρίς...
τον άντρα της , χωρίς τη γυναίκα του, χωρίς τη μητέρα ή τον πατέρα του, χωρίς αδελφό ή αδελφή, χωρίς κόρη ή γιο, χωρίς αγαπημένο του άτομο 💔
Ανεξάρτητα από τις λεπτομέρειες, να θυμάστε ότι αυτή η περίοδος χαράς είναι συχνά μια περίοδος θλίψης για πολλούς.
Γι 'αυτό το λόγο:
❤️🩹 να είσαι ευγενικός, γενναιόδωρος, να είσαι υπομονετικός, να δίνεις αγάπη και να βοηθάς όσους τη χρειάζονται, μην πληγώνεις κανέναν...
Και για εσάς που περνάτε άσχημα αυτή τη σεζόν, σας εύχομαι ειρήνη στην καρδιά σας και έναν χρόνο γεμάτο ελπίδα 🫂

04/07/2023

Να θυμάστε ότι ένα στρώμα σκόνης προστατεύει τα έπιπλα ...
Ένα σπίτι είναι πιο όμορφο αν μπορείς να γράψεις «σ’ αγαπώ» στη σκόνη στα έπιπλα.
Δούλευα 8 ώρες κάθε Σαββατοκύριακο για να είναι όλα τέλεια, «σε περίπτωση που έρθει κάποιος». Στο τέλος κατάλαβα ότι «δεν ερχόταν κανείς»,
γιατί όλοι ζούσαν τη ζωή τους περνώντας καλά !!!
Τώρα, αν έρθει κάποιος, δεν χρειάζεται να εξηγήσω σε τι κατάσταση είναι το σπίτι: ενδιαφέρεται περισσότερο να ακούσει τα ενδιαφέροντα πράγματα που έχω κάνει για να ζήσω τη ζωή μου.
Σε περίπτωση που δεν έχετε προσέξει ... η ζωή είναι μικρή, απολαύστε την!
Καθαρίστε εάν χρειάζεται...
Αλλά θα ήταν καλύτερα να ζωγραφίσετε μια εικόνα, να γράψετε ένα γράμμα, να ετοιμάσετε ένα κέικ, να σπείρετε ένα φυτό ή να σκεφτείτε τη διαφορά μεταξύ των λέξεων «θέλω» και «πρέπει».
Καθαρίστε αν χρειαστεί, αλλά ο χρόνος είναι λίγος...
Υπάρχουν πολλές παραλίες και θάλασσες για να κολυμπήσετε, βουνά για να σκαρφαλώσετε, ποτάμια για να κολυμπήσετε, μια μπύρα για να πιείτε, μουσική για να ακούσετε, βιβλία για να διαβάσετε, φίλους για να αγαπήσετε και ζωή για να ζήσετε.
Καθαρίστε εάν χρειάζεται, αλλά...
Υπάρχει ο κόσμος εκεί έξω: ο ήλιος στο πρόσωπό σου, ο άνεμος στα μαλλιά σου, το χιόνι που πέφτει, μια βροχή... Αυτή η μέρα δεν επιστρέφει…
Καθαρίστε αν χρειαστεί, αλλά...
Θυμήσου ότι τα γηρατειά θα έρθουν και δεν θα είναι ποτέ όπως είναι τώρα... Και όταν έρθει η σειρά σου, θα γίνεις σκόνη

24/06/2023

" Η Μαργαρίτα Καραπάνου, σε ένα μανιακό επεισόδιο που έπαθε μόλις 20 ετών, οδήγησε τον εαυτό της σε ένα μπαλκόνι με σκοπό να πέσει. Φρόντισε να κλειδώσει το σπίτι για να μην μπορεί να μπει κανείς και αποφάσισε να πηδήξει μπροστά στη μητέρα της, η οποία φώναζε κάτω από το σπίτι μπροστά από έναν νεαρό ταξιτζή που τις περίμενε για να τις πάει κάπου.
Ο Μπάμπης, που οδηγούσε ταξί και κάπνιζε Καρέλια Αγρινίου και σύχναζε στις ταβέρνες του Πειραιά, σκαρφάλωσε τρεις ορόφους απέξω μέχρι το μπαλκόνι και με κάποιο τρόπο έσωσε την Καραπάνου, χωρίς να μπορεί να πολυκαταλάβει τι σημαίνει μανιοκατάθλιψη και αφελώς θεωρώντας όλα αυτά "μαλακίες και τρέλες της ηλικίας", της είπε "θα σε πάω εγώ σε μια ταβερνούλα και θα σου περάσουν όλα".
Η Καραπάνου περιγράφει πώς μια από τις πιο συγκινητικές φράσεις της ζωής της βγήκε από εκείνο το στόμα του Μπάμπη του ταξιτζή, που την πήγε σε μια ταβέρνα στον Πειραιά να την ταΐσει μπαρμπουνάκι και ζεστό ψωμί, όταν βλέποντας την ανορεξία της Μαργαρίτας την ρώτησε "γιατί δε μου τρως, έλα να φας έλα να συνέλθεις ".
Αυτό το "μου" κάπως συγκίνησε τη Μαργαρίτα που φαίνεται πως με ένα τρόπο εκείνο το βράδυ η ταβέρνα μεταμορφώθηκε σε ένα τόπο αποδοχής για εκείνη, σε ένα θεραπευτήριο, και άρχισε κάπως να τρώει με σχετική απόλαυση και ηρεμία, ο Μπάμπης που δεν ήθελε να την κουτουπώσει, μα να την φροντίσει όπως φροντίζουν ένα παιδί, την υποδέχτηκε στον κόσμο του σαν εκείνος να είναι μια άλλη ανατρεπτική φροντίστρια νοσοκόμα, την έβαλε στο ταξί με λαϊκά στο κασετόφωνο και χωρίς να ξέρει ούτε από ανθρωπολογίες, ούτε από θεραπείες, με το φαΐ έχτισε ένα τελετουργικό από αυτά που καταβάθος όλοι οι μικροί άνθρωποι έχουν ανάγκη, κάποιον μια φορά να σε ταΐσει στο στόμα, όπως ξεκινάει η ζωή μέσα από την τροφή, όπως η τροφή, σύμφωνα με τα λόγια της Τσαλίκογλου αποτελεί το πρώτο "ερωτικό μητρικό αντικείμενο ".
Ο "ανυποψίαστος " και λαϊκό αγόρι Μπάμπης, μέσα στην, ας μη γελιόμαστε σαφώς ισοπεδωτική του προσέγγιση για την ψυχική υγεία, είχε μια βαθιά φιλοσοφία που τη συμπύκνωσε στην επωδό του"Όλα καταστρέφονται πολύ εύκολα. Είναι άχρηστα τα πράγματα ."
Η έννοια του εφήμερου, η αδυναμία να τα γιατρέψουμε τελικά όλα, εκείνη η άκρη του γκρεμού, είναι σταυροδρόμια που βαδίζουμε συχνά πυκνά, ανεξάρτητα από το αν πάσχουμε ή όχι από μανιακά επεισόδια, πολλοί από εμάς ακόμα κι αν δε θα το κάναμε και αν δεν θέλουμε να το εξομολογηθούμε, φαντάστηκαμε έστω μια φορά πως πέρνουμε φόρα και πέφτουμε από ένα μπαλκόνι γιατί δεν αντέχαμε. Έχουμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο υπάρξει παιδιά με τραυματισμένα γόνατα και ευτυχώς όλο και κάποιος άνοιξε την αυλή του και μας μάζεψε βάζοντας και ένα πιάτο φαϊ μπροστά μας, ως ένδειξη φροντίδας.
Και τελικά στη ζωή το δύσκολο δεν είναι να βρεις κάποιον να σε ταϊσει στο στόμα. Το δύσκολο είναι να απολαμβάνεις τις κτητικές αντωνυμίες και να αντέχεις την ανάγκη σου να σε ταΐζουν στο στόμα. Το δύσκολο είναι εκείνο το χέρι που σε ταΐζει μπαρμπουνάκι στο στόμα, και εσύ δεν ξέρεις τι να δαγκώσεις, το χέρι ή το ψάρι.
Καμιά φορά, είναι φορές, που αρκεί μια ταβέρνα, ένα αμάξι και ένα κασετόφωνο.
Η όπως λέει ένα άλλο ποίημα καμιά φορά θα πρέπει να καταργήσεις τον ουρανό κι όλο τον κόσμο και να αφήσεις μονάχα μια ταβέρνα, ένα ποτό, ένα τραγούδι και εσύ, εσύ να περνάς απέξω, να σε βλέπω.
Όλα είναι εφήμερα. Μα το εφήμερο ευτυχώς κρατάει για πάντα.

Κείμενο: Βάλια Τσιριγώτη
*******

Τη ζωή μας τη φτιάχνουμε.
Αν θέλεις τη δυστυχία, θα την έχεις.
Η ευτυχία τρομάζει, συμφωνώ, είναι πολύ πιο δύσκολη.
Πρέπει να σπάσεις πολλές αντιστάσεις για να φτάσεις τους άλλους.
Φαίνεται παράδοξο, αλλά η δυστυχία είναι εύκολη.
Ενώ πρέπει να αγαπάς πολύ τον εαυτό σου για να τον αφήσεις ελεύθερο να ευτυχήσει.
Πρέπει να αισθάνεσαι ότι το αξίζεις. Αλλιώς δεν αντέχεις τη χαρά.

Μαργαρίτα Καραπάνου

❤️

25/12/2022

Καλες γιορτες!!!! Με αγαπη!!!

21/12/2022

"Αυτές τις μέρες, δεν πρέπει να ξεχνάμε και όσους πήραν την δύσκολη απόφαση να βάλουν όρια και να μείνουν μακριά από συγγενείς και οικογενειακά τραπέζια, γιατί αυτό θα είναι η μέγιστη πράξη αυτοφροντίδας τους.

Επίσης, εκείνους που χάσανε αγαπημένους και το "τραπέζι" δε θα έχει φέτος την ίδια αξία.

Ας κρατήσουμε χώρο στα τραπέζια μας για όλους μας.
Με σεβασμό στο κάθε συναίσθημα.
Σε κάθε κατάσταση που βιώνει κάποιος.

Φέτος, κοίταξε όσους κάθονται γύρω σου και φαντάσου πως ο καθένας τους αντιπροσωπεύει και μια πλευρά του εαυτού σου.
Ποιος θα ήταν η επαναστατική πλευρά σου;
Ποιος θα ήταν ο κριτής σου;
Ποιος θα ήταν το φοβισμένο παιδί και ποιος ο φροντιστής σου;

Ας μην αφήσουμε κάποιον να νιώσει πως δεν είναι καλοδεχούμενος, όσο περνάει από το χέρι μας.
Υπάρχει χώρος και για το πένθος.

Και για τη χαρά. Για την απουσία, μα και για την φροντίδα.
Τα Χριστούγεννα δεν αποκλείουν συναισθήματα.
Οι άνθρωποι το κάνουν.

Καλά Χριστούγεννα, στον καθένα σας. Για λίγο, ας προσποιηθούμε πως κάνουμε ειρήνη. Ανακωχή. Σηκώστε το άσπρο σημαιάκι και για λίγο αφήστε τα όπλα, "την ειρωνεία", "τη διάθεση για διαχωρισμό", "τον επιθετικό λόγο" μακριά από τον εαυτό σας και τους αγαπημένους σας.

Αυτό, ίσως, θα είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλο, σήμερα."

*από τη σελίδα Ψυχικές καταδύσεις (ευχαριστούμε)