28/07/2024
Για όσους δε με ξέρετε θα ήθελα να σας συστηθώ: Το όνομά μου είναι Μάγια-Μαρία Νικολοπούλου, είμαι 45 χρόνων, μονογονέας, έχω μία κόρη που τη μεγαλώνω μόνη μου εδώ και 15 χρόνια, από όταν ήταν 2 ετών. Εδώ και 20 χρόνια εργάζομαι ως οδηγός ταξί στην Αθήνα, τα πρώτα 5 χρόνια είχα το ταξί ως 2η δουλειά γιατί η κανονική μου ήταν στα διόδια της Αττικής οδού και τα τελευταία 15 χρόνια είμαι ιδιοκτήτρια ενός Επαγγελματικού Δημοσίας Χρήσης (ταξί).
Παντρεύτηκα στα 26 μου (2005), έγινα μανούλα στα 28 μου (2007). Όταν αποφάσισα να φύγω (2009) από έναν προβληματικό και μοναχικό γάμο δεν είχα τίποτα στα χέρια μου από δουλειά. Πριν καλά καλά μάθω ότι ήμουν έγκυος (2006) έμεινα χωρίς δουλειά διότι δεν μου ανανέωσαν την σύμβαση σε αορίστου στα διόδια της Αττικής οδού που εργαζόμουν. Διατροφή από τον μπαμπά της κόρης μου, δεν πήρα (αν και με απόφαση δικαστηρίου τη δικαιούταν το παιδί) παρά μόνο τον 1ο χρόνο του διαζυγίου, από κει κ πέρα δεν είδα ούτε σεντς. Μέχρι που κάποια στιγμή γύρισε και μου είπε "αρκετά σε χρηματοδότησα με τη διατροφή, βγάλτα πέρα μόνη σου από δω και πέρα"..
Από τη στιγμή που χώρισα πήρα την απόφαση μετά από συζήτηση με τους γονείς μου, φυσικά, να πάρω με δάνειο το 50% ενός ταξί (2010), αφού το άλλο 50% το είχε ήδη η μαμά μου.. Δεν χρειάστηκε πολύ σκέψη γι'αυτό, διότι μου άρεσε πολύ η οδήγηση και γενικά είμαι πιο ελεύθερο άτομο οπότε αυτή η δουλειά ήταν ότι καλύτερο για μένα. Την έβλεπα ως μία "ελεύθερη" εργασία διότι το ωράριο το έφτιαχνα εγώ κάθε μέρα όπως ήθελα. Κάτι που τελικά δεν ίσχυε..
Όσο η κόρη μου ήταν μικρή εργαζόμουν τις ώρες που ήταν στο σταθμό κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην έχω τα έσοδα που θα πρέπει γιατί δούλευα πολύ λιγότερο.. έτσι ξεκίνησαν τα χρέη. Μεγαλώνοντας που άρχισε να γίνεται πιο αυτόνομη, δούλευα όλο και περισσότερο για να βουλώσω τις "τρύπες" που είχα ανοίξει. Αυτό όμως με έκανε να είμαι περισσότερο εκτός σπιτιού (για δουλειά) πάρα δίπλα στο παιδί μου κ θα σας πω με πόνο ψυχής ότι έχασα πολύτιμο χρόνο και στιγμές απο εκείνη (κι αυτό είναι κάτι που θα το κουβαλάω για πάντα και θα με πονάει).
Έβλεπα άλλες οικογένειες τα σαββατοκύριακα να είναι με τα παιδιά τους, στις κούνιες, στα πάρκα και τους ζήλευα με την καλή έννοια, γιατί εγώ πάντα δούλευα κι η μικρή έμενε στο σπίτι, διάβαζε και περίμενε να έρθει το μεσημέρι να φάμε παρέα κι αφού τρώγαμε ξανά έφευγα για δουλειά, επέστρεφα το βραδάκι, καθόμασταν στο σαλόνι και με ότι κουράγιο μου απέμενε παίζαμε, κουβεντιάζαμε μέχρι να κουραστεί και να πάει για ύπνο.. Τα καλοκαίρια δε.. εκεί ήταν το μεγαλύτερο δράμα.. όλοι πήγαιναν για μπάνιο στη θάλασσα αλλά εγώ δεν μπορούσα διότι έπρεπε να δουλεύω, οπότε μέναμε όλο το καλοκαίρι στην Αθήνα και φεύγαμε τέλος Αυγούστου (γιατί έκοβε η δουλειά με το ταξί) για 1,5-2 εβδομάδες το πολύ για το χωριό. Όπως καταλάβατε δούλευα 350 μέρες το χρόνο για να κάτσω 15 μέρες..
Παράπονο όμως από την κόρη μου δεν έχω, γιατί ποτέ δε μου γκρινιαξε που έλειπα ή που δεν μπορούσα να την πάω για μπάνιο το καλοκαίρι και έμενε στο σπίτι μέσα ή που δεν την πήγαινα συχνά βόλτες ή ακόμα και που είχε μόνο ένα ζευγάρι παπούτσια το χειμώνα και μόνο ένα το καλοκαίρι γιατί έβλεπε πόσο πολύ έτρεχα και πόσο δούλευα.
Τώρα πια όλα αυτά που σας περιέγραψα πιο πάνω έχουν αλλάξει και ανήκουν στο παρελθόν. Ζούμε καθημερινά άπειρες στιγμές η μία με την άλλη στο σπίτι, σε βόλτες, σε διακοπές, στα πάντα όλα.. κι εδώ θα σας εκμυστηρευτώ κάτι που μου είπε το κορίτσι μου πριν λίγες μέρες..
"Μαμά πολύ χαίρομαι που δουλεύεις από το σπίτι τώρα, μου είχες λείψει πάρα πολύ όλα αυτά τα χρόνια.."
Αυτή είναι η δική μου ιστορία.. Και είμαι σίγουρη πως από δω και πέρα οι μέρες που έρχονται είναι πολύ καλύτερες κι από αυτές που έχουμε ονειρευτεί..
#ιστοριαζωης #ηιστοριαμου #μονογονεας #μαμαμονη #εργασια #διαζυγιο #χωρισμος #διατροφη #γαμος #ταξι
