05/04/2024
.
We cannot change anything until we accept it.
Condemnation does not liberate, it oppresses.
آنچه یونگ در این نقل قول مدنظر دارد را میتوان از منظری خاص در اتاق درمان و همچنین با دیدگاهی جامعتر در روابط بینفردی و به خصوص کاربرد تربیتی آن فهم کرد.
ما با قضاوتکردن و سرزنشکردن (خودمان و دیگران) به خاطر خصیصهها و ویژگیهایی که باب طبعمان نیستند جز پدید آوردن رنجش و ایجادِ آسیبزخمهای روانی کار دیگری نمیکنیم. بهجای اینکه انگشت اشارهمان را بالا بگیریم و تکان دهیم، بهتر آن است که از ابتدا آغوشمان را برای پذیرش تمامیتِ وجودیِ آدمی باز کنیم، تمامیتی که نور و سایه را باهم پذیرا باشد. سپس در این محیط غنی که خاکش را عشق آبیاری میکند میتوانیم بذرهای مطلوب خود را نیز پرورش دهیم.
کودکی که پدر و مادر ایرادگیر دارد از آنها میگریزد و در خفا به جفا مشغول میشود. اما کودکی که رواداری و عقلانیت والدین خود را میبیند در محضر ایشان و صادقانه با خودش مواجه میشود. و همین اصیل بودن قوت شکفتن را به او میبخشد.
، سالها پس از یونگ و متاثر از او میگوید که «تنها شرایط مورد نیاز برای تغییر مراجع پذیرش اوست.» و این یعنی درمانگر نباید بخواهد که مراجع تغییر کند، بلکه فقط باید وی را چونانچه هست دوست بدارد. در این زمینه تغییرْ خود از راه میرسد، با کمترین مقاومت. این اصل مرا به یاد نقل قولی متناقضنما از #لائوتسه میاندازد: «انسان روشنضمیر کمککردن به دیگران را ترک گفته است، پس به راستی که یاریگر آنهاست».
#وحیدشاهرضا
هیچنیستیوهیچنیستکهنباشی
#یونگ #تغییر #سایه #خودشکوفایی