03/05/2021
Voordat je een vlooien-/tekenband koopt voor je hond wil ik je aanraden dit eerst te lezen. Er zijn andere, meer natuurlijke manieren om ze te beschermen. Wil je weten hoe? Stuur mij een pb en ik stuur je een (hele korte) handleiding 😃🐾❤
Je kunt het "beestje" allerlei namen geven.
Gewasbeschermingsmiddel, landbouwvergif, bestrijdingsmiddel of gewoon chemische zooi.
Feit is wel dat het product op zichzelf, ook mede dankzij bewustwording in de landbouw, hier in Nederland steeds minder wordt gebruikt.
Ook bij Rijkswaterstaat en de NS laat men dit soort middelen steeds vaker in de kast staan en kies men liever voor een andere optie.
Natuurlijk zie je nog wel geregeld een veldspuit in de gewassen rijden want helemaal zonder kunnen we (nog) niet. Al is de hoeveelheid werkzame stof in het gebruikte gewasbeschermingsmiddel nu wel vaak stukken lager dan in vroegere tijden.
De landbouw zit hier in ieder geval op de goede weg.
Maar daarmee zijn alle problemen voor ons grond en oppervlaktewater niet gelijk opgelost.
Want de volgende problemen dienen zich al gelijk weer aan.
Medicijnrestanten.
Vorig jaar is er dik 190 ton (rapport RIVM 2020) aan medicijnresten in het Nederlandse oppervlaktewater terecht gekomen.
Hormonen, pijnstillers, antibiotica, antipsychotica, enz.
En aangezien we als land aan het vergrijzen zijn zal deze hoeveelheid in de toekomst alleen maar gaan toenemen.
Ook komt er jaarlijks 30.000 kilo contrastvloeistof, benodigd bij CT-scans, via de urine in het water terecht.
Of we dat even goed helder willen zien.
Dan de Pfas.
Een door de mens gemaakte stof die van nature niet in het milieu voorkomt. De Pfas zijn zeer lastig uit het water te zuiveren. Ze zitten onder meer in teflon pannen, in waterafstotende jassen en vetwerende plastic laagjes in plastic of kartonnen verpakkingsmateriaal van voedsel. De doos van de pizzakoerier en de teflonpan zijn al bijna gevaarlijker dan een veldspuit.
De vlooienband.
Al die coronahondjes en -katten mogen natuurlijk geen kriebeltjes krijgen. Dus zo'n vlooienbandje mag echt niet ontbreken. Het merendeel van de chemische insecticiden in deze bandjes zijn wegens hun zeer hoge toxiciteit voor mensen en hun zeer hoge ecotoxiciteit voor bijvoorbeeld bijen in de landbouw als gewasbeschermingsmiddel of als biocide verboden. Of mogen alleen bij hoge uitzondering door professionals worden toegepast. Hieronder vallen onder meer imidacloprid, fipronil, flumathrine of fluralaner. Maar ze zijn als diergeneesmiddel wel vrij verkrijgbaar. Zo kun je met de hoeveelheid gif in één vlooienband ook een hectare bieten behandelen. Er zijn nu meer dan 4,6 miljoen honden en katten tegenover ongeveer 84.000 hectare bieten.
Maak de bijbehorende rekensom zelf maar.
De middelenkast van de akkerbouwer wordt steeds leger en de vlooienbanden hangen gewoon per tientallen in het schap.
Microplastics.
Bewust toegevoegd aan tandpasta, wasmiddelen, make-up of schoonmaakmiddelen. Het exacte nut er van is niet bewezen. Het exacte gevaar voor mens en dier nog in onderzoek. Maar de gevolgen ervan komen ooit uit de hoge hoed.
En ze zijn nu al echt overal op de wereld te vinden.
Gewone cosmetica.
Al de blushes, rouge, lippenstift, wenkbrauwverlenger, antirimpelcrème, aftershave en deodorants moeten er 's avonds toch weer af. Om plaats te maken voor een nieuw kleurtje/luchtje/crèmepje voor de avond of een nachtcrème.
En het meeste zal uiteindelijk ook gewoon, samen met de shampoo en conditioner, door het doucheputje verdwijnen.
Dat er zelf echter niet mooier van wordt en er vast ook niet lekkerder van gaat ruiken.
En als de problemen niet uit ons eigen land komen dan voeren we ze maar "gewoon" in.
Mede dankzij "nodige" en "eerlijke" handelsovereenkomsten met verre landen.
Neem het omstreden middel glyfosaat. Het meest gebruikte bestrijdingsmiddel ter wereld. Onder andere in Brazilië. De Europese boer mag 0,1 mg glyfosaat per liter water gebruiken. In Brazilië is dat 500 mg per liter. In de EU mag 0,05 mg per kilo soja achterblijven, in Brazilië is dat maar liefst tweehonderd keer zoveel. Op koffie mag tien keer zoveel glyfosaat achterblijven.
Wie moet er nog een bakkie pleur?
Laat maar komen die zooi!
Al met al zijn de tijden drastisch verandert.
De tijden dat alle milieuproblemen op het bordje van de boer af konden worden geschoven lijken me nu dan ook definitief voorbij.
Een bedankje richting onze agrarische sector voor al die tot nu toe gedane inspanningen lijken me dan ook op zijn plek.
En een extra financiële beloning voor het eigen, relatief "schone" Nederlandse product niet meer dan normaal.
Al zal dat laatste wel een utopie blijven.
De klant bepaalt graag maximaal.
En betaalt het liefst minimaal.
Want het belangrijkste snapt men nog steeds niet.
Je kunt "de vervuiler" allerlei namen geven.
Één ding staat nu wel vast.
Die van jezelf staat er vast en zekers ook bij.
Ons aller (oppervlakte)water is net zo "vuil" als ons eigen geweten.
Wordt het dan ook niet eens tijd,
om beiden iets op te gaan schonen.....?