A Lot Of Complexity

18/04/2026

Zin om samen als intensiteit te dansen?

In mij danst een klein meisje, hunkerend naar affectie. Ik zie haar, ze reikt uit met haar handen, heeft een zoekende blik, wil niet nog eens alleen dansen.

Ze schreeuwt, smeekt en stampvoet van willen, huilt zachtjes van smart en onnodig gewacht, ze zwijgt en vermijdt.

Ik zie haar wanhoop, voel de urgentie, herken de ontwikkeling van een hyperalerte sensitiviteit. Bijna alle zenuwen in mijn lijf willen haar mijn handen, een ruggengraat, deze be**enbodem bieden.
Mijn hoofd draait overuren in dialoog met haar zoekende verlangen en telkens ontzie ik dat ze zelf twee handen heeft die hun weg wel naar elkaar zullen vinden, die de dans uitvoeren waar ze buiten zichzelf om naar hunkert, die haar vasthouden en loslaten wanneer ze maar wil, wanneer ze maar beweegt, gewoon en vol haar passies leeft.

Haar handen, die ik nu zie, groeien en ook zij wordt alsmaar groter en naarmate ze meer en meer loslaat zie ik dat ze meer en meer vast kan houden en dat haar handen een prachtige weergave zijn van de stevige structuur van haar nu aan de buitenkant zichtbare binnenleven:

vertakt, uitweidend, dun uitgelijnd, evenredig in sterkte en aandachtspunten en ver en vol verweven.

Zij, het sensitieve meisje, is opgegroeid in een wereld die haar intensiteit als te veel verkleinde en haar intelligentie als een zeer summiere weergave van haar fluïde sensitieve weefvermogen bevestigde.

Maar zij is niet wie ze was toen ze opgroeide. Zij is geen zij, zij is geen wij. Meer nog dan sensitief of intelligent of zelfs wijs, is ze gewoon vrij.

Ze danst en danst en danst en ook als ze alleen danst, danst ze niet alleen, omdat het altijd de dans van het Leven is dat ongestoord door de gedachten die ze moest denken, de regels die ze moest volgen, de grenzen die haar lijf inwoonden of de zekerheden die ze buiten zichzelf snakte

door haar heen beweegt
als haar Zelf zelve is:

vanzelflevend
is intensiteit
vanZelfsprekend.

Haar lichaam is de open vraag:

wilt zij deze dans?

Zie: https://www.alotofcomplexity.nl/intensmenscirkels
En: https://www.alotofcomplexity.nl/boek

15/04/2026

Toe aan een miniretraite?

🙏 Langer en intiemer dan een reguliere 1-en-1 sessie, korter en minder intensief dan een meerdaagse workshop of weekretraite.

👐 Vrijer dan probleemgerichte begeleiding, diep en individueel fijnzinnig afgestemd op wie je bent als mens in verbinding en wording.

👌 Teruggetrokken in een stille en expanderend in een weidse omgeving, niet losgezongen van het dagelijkse leven of volledig uit het ritme van je bestaan en

🫶 Voluit levendig, rauw en teder, raakbaar en sereen: zijn met wat er is en opbloeit

Mijn hart klopt stromende levensenergie vrolijk rond als ik denk aan de mini-retraites die ik sinds een tijd aan en in huis verzorg.

Sinds 2011 werk ik als begeleider en gaandeweg werd het steeds zinvoller voor mij om vol te gaan voor de aanname dat er niet iets mis is, dat we samen leren en leven en dat authenticiteit en oprechte verbinding volledig samengaan.

Dit innerlijk weten combineren met de uitnodiging om samen een halve of hele dag te leven, te verbinden, te reflecteren, te verstillen, wie weet te creëren, dansen, fris en creatief te genieten en lachen, best vaak lachen, joelen of ach, wat gapen en hangen:

dit voelt door mijn hele wezen uitgelijnd en passend bij wie ik ben en wat ik graag in de wereld co-creëer.

Hoe blij ben ik op de plek waar ik deze miniretraites verzorg. Aan het Markermeer, aan een kleine haven, aan het schitterende en uitstrekkende water, op de dijk, pal langs oerbos en even buigzame als veerkrachtige Wilgen.

De plek waar we twee jaar geleden zijn gaan wonen, vanuit een diep verlangen en open hart om het leven innig te delen met lieve vrienden. Op deze plek herontdekken we relationele intimiteit en bieden we met elkaar bedding aan de jeugd van onze opbloeiende dochter, nu te midden van de weer oproepende Lente.

Het is prachtig om deze gedeelde inzet ook in te brengen via belichaming tijdens de ontmoetingen die de miniretraites zijn. Vanuit de keuze voor dit leven en het openstaan voor elkaar als even divers als herkenbaar intens mens verwelkom ik existentiële zelf - en relatie-onderzoekers blij en geworteld.

Welke levensvragen borrelen op? Wie ben je en wat is jouw plek in de wereld?

Vanuit opschuddende en dito kalmerende levenslessen, nu aanwezig in mij als verwelkomende levendigheid, nodig ik graag ieders existentiële eigenaardigheden, rouw en verliefheden, eigenzinnigheid en gewoontes uit.

Soms leeft er een concrete onderzoeksvraag, soms wordt het intuïtie of een lokroep genoemd.

Begaafdheidsbekend, maar niet blindstarend op begaafdheid als antwoord op menselijke levensvragen, kwetsbaarheden en verlangens.

Wie ben je aan het worden?

🙌 Meer?
Zie: https://lnkd.in/eNHbkqkD

👂 Ervaring?
"Het heeft in mij een ruimte gecreëerd waarin opgeslagen emoties eindelijk mochten stromen en complexe puzzelstukjes op hun plek vielen.
Het is een ervaring die op alle vlakken diep doorwerkt.
Een aanrader voor wie echt tot de kern wil komen.”

bijv. 22 april verwelkom ik je graag.

13/04/2026

Wie ben jij?

In de gelaagde en intrigerende zenuwlagen van de buik leeft het diepe verlangen om ontmoet te worden in aanwezigheid en verwelkoming van intieme beleving zonder dat de zobenoemde Ander deze beleving probeert te veranderen, het probeert op te lossen of ermee probeert te discussiëren.

Wanneer we met elkaar spreken over een verlangen naar emotionele verbinding, naar frustraties in dierbare relaties, naar de snakkende zoektocht naar een emotioneel intiem ervaren geliefde, wensen we wellicht vaak precies dát:

Gezien worden, warm en niets eisend gewaardeerd worden, eerlijk en stromend zijn én een zekere mate van gronding en 'aarding' ervaren in de opleving van energie.

Misschien is dit wat we vaak bedoelen met 'thuiskomen'.

Samen smeden we de tussenruimte, zijn we verschillend en zijn we tegelijkertijd niets of niemand specifiek - en zo is er iets wat we dan oprechte ontmoeting noemen.

Dat gaat niet over een gepolijst soort samenzijn waarin er niets rommelt, schuurt, gromt of geeuwt. Het gaat ook niet over lusteloze, misschien lamgeslagen overgave aan relationele chaos. Dat kan er allemaal zijn.

Ik weet niet in theorie te verhalen precies en uitputtend waar het over gaat,

'ik weet het niet' (voor jou) is de vóór-waarde
zonder valse of geconditioneerde bescheidenheid:
het is immer in beweging en

het is hoe dan ook belichaamd en een voortgaande, in zekere mate bewuste oefening met en uitdrukking van integriteit.

Misschien ontstaat tussentijds de neiging om emoties en kwetsbaarheid te 'bypassen' met theorie of aangeleerde spirituele poses (oeps). Misschien ontstaan er gaandeweg emotionele verklevingen en zenuwknopen die diep aankijken, doorleven en vooral ook ademhaling, bewuste aanraking en beweging behoeven, als dat te veronderstellen is (poeh, onzeker). Misschien doen we maar wat en misschien doen we tegelijk iets en niets vól zin en emotionele logica (hèhè.....?).

Dit verlangen naar gezien worden is heel praktisch, want belichaamd en in creatieve zin op vele manieren te structuren en vorm te geven.

Talrijke tradities, psychologische stromingen, spirituele stromen, culturele praktijken, fysieke oefeningen, kunsten en de biologische en geconditioneerde 'technologie' van ieders eigen lichaam: alles werkt op elkaar in, herbront of verwart, biedt discipline of 'vraagt' om heruitvinding en kan ons helpen op paden van zelfontdekking en relationeel leren. Het kan ons ook flink afleiden of eíndelijk laten rusten is de grote weldoener getiteld 'niets doen'.

En altijd de onzekerheid en kosmische trilling, want wat voor jou 'gezien voelen' is, is dat voor een ander misschien niet.

Zenuwstelsels hebben andere capaciteiten en voorkeuren, machtsstructuren hebben impact, hoe absoluut we de behoefte van gezien worden ook herkennen, we dansen relationeel in relatieve werelden.

Misschien is gezien worden voor de eén in zekere mate wel een rappe herkenning van argumenten middels intellectuele bevraging. Misschien is gezien worden voor de ander wel het ontvangen van behulpzame oplossingen. Misschien zijn er vele vormen van gezien worden. En misschien is het met name de emotionele kwetsbare laag in ons wezen dat sensitief behendig gezien worden verlangt, waarin vertraging en versnelling, emotie en intellect en creativiteit en niets-doen fijnzinnige samenkomst vragen om te spreken van een volledig gezien-worden.

Er is voor mij iets heel verzachtends in het rusten in het gevoelsmatig weten dat het diepe verlangen om ontmoet te worden ons letterlijk en symbolisch met elkaar verbindt, ook al is het hetzelfde verlangen dat ons urgent en niet zelden heel gewelddadig uit elkaar drijft.

Het zien-worden zien kalmeert en schept weer ruimte voor elkaar zien in energetische, fysieke, emotionele, intellectuele, creatieve, culturele, spirituele diversiteit

Een diepe zucht slaakt mijn hart, mijn ademhaling landt tot aan mijn be**enbodem en mijn handen ontspannen en spelen weer wanneer ik mij in mezelf ontmoet weet in dit verlangen. En wanneer dit verlangen in verbinding opleeft en in het zien ook altijd tijdelijk vervuld wordt, schieten er pieken voorkeurs-levensenergie van mijn voetzolen naar mijn kruin. Het is kernvoedsel, hier schittert het gevoel van 'belonging', van thuis-zijn, van meer dan trekkende hechting én hechting-herkennende, kwetsbaarheid-doorvoelende ontmoeting.

Het is dit bewust-zien en dit voedsel waarin en waarbij ik hardop proclameer: hier ben ik! Dit ben ik!

Meer dan functie, nut, rol, regel, relatiepatroon, innovatie, persoonskenmerken of, laat staan, diagnose...ben ik hier, en alleen hier, de volle mens die ik ben:

intrigerend relationeel en even eigenzinnig individueel. Uniek en lokaal in de ontmoeting, universeel en non-lokaal in zin(geving).

Met de altijd bestaande kans dat ik ook deze verwoording weer aangrijp als realiteit en het zien zelve ontzie.

Wat mij betreft schreeuwt ook deze tijdsgeest om dit kernvoedsel en geeuwt de tijdsgeest om Zien zonder identificatie met dezelfde druk die in deze schreeuw gevoeld wordt.

Zie mij, zie jou, zie het zien

oerroept natuur.

Onvermijdelijk, ongeacht onze voorkeuren
zien we haar,
in het zien zelve.

Zin om samen elkaar en onszelf te zien?

Zie: https://www.alotofcomplexity.nl/intensmenscirkels

Foto: Karlijn Goossens

11/04/2026

Afstemmen op de wijze stem

"Soms raakt het enorm, raak ik overmand door verdriet over zinloos lijden. Hoe gemis aan aansluiting en begrip in sommigen vertaalt naar een zelfkritische, vergiftigende stem die uitblinkt in doorzettingsvermogen. Hoe de immens menselijke en spontane behoefte tot erbij horen en gespiegeld worden – en het uitblijven van afdoende realisatie hiervan – uitmondt in op het zelf geprojecteerde gebreken en tekorten. Een geestesongesteldheid die verontrustend vaak fantastisch creatieve, eigengereide, door het leven bewogen en opvallend lieve personen treft. De zelfkritische stem voedt zich met al deze gulle eigenschappen, is gegrondvest op hun flexibiliteit, inlevingsvermogen en gedrevenheid, exploiteert wat zij verzamelen.

Het treft een stem die, niet verwonderlijk, met evenveel overtuiging zichzelf de mond probeert te snoeren. Een stem die geen leven voortbrengt. Levensaders slibben dicht door een ingehouden adem, levenslust vloeit stroomafwaarts, vertrouwen erodeert. Vurig verwijtend, de vleugels verlammend, stil snauwend. De stem floreert niet zelden op onzichtbare nachtelijke momenten of zonder toeziend oog van de ander, de neurose voedend met pijnbevestigende tendensen. Soms hardop, ongeremd, zich lavend aan de plaatsvervangende schaamte die de stem spontaan bij dierbaren verhevigt.

Een stem die op den duur echter niet meer resoneert met de realiteit die er ook is en zich daarmee stilletjes verwijdert van de eigen schaduw. Ze nadert de realiteit van wederzijdse compassie en van het potentieel dat zich een weg baant naar de oppervlakte, maar door de poortwachter, die de stem “van moeten en van horen” is, een laatste, dramatische keer wordt teruggefloten."

Dit is een fragment uit 'Stem je Nader', één van de reflecties uit de bundel Intens Mens. Intens Mens is een verzameling lyrische reflecties op zingeving, begaafdheid, creativiteit en meer. De gehele tekst 'Stem je Nader' lees je in het artikel.

Omdat de laatste 150 bundels van Intens mens in ons fijne thuis aan de haven klaarliggen om ontvangen te worden door nieuwsgierige lezers, vier ik deze creatieve vergankelijkheid door regelmatig een tekst uit de bundel te delen, tot en met de laatste verzending :).

Afstemmen op de wijze stem "Soms raakt het enorm, raak ik overmand door verdriet over zinloos lijden. Hoe gemis aan aansluiting en begrip in sommigen vertaalt naar een zelfkritische, vergiftigende stem die uitblinkt in doorzettingsvermogen. Hoe de immens menselijke en spontane behoefte tot erbij hor...

10/04/2026

Gevoeligheid

Hoe een term de wereld omsluit.

Er is het verhaal. Ik werd gevoelig geboren. Keizersnede baby, eén en al zenuwstelsel. Een oersoep aan zintuiglijkheid, grote ogen, een poppengezicht, openheid in menselijke vorm. 'Zo is Lot'.

Er is het verhaal. De gevoeligheid was of werd al hooggevoelig in de buik. Mama en baby eén, mama en sociale omgeving eén.

Er is het verhaal. De gevoeligheid werd hooggevoelig in interactie met de wereld, na de spreekwoordelijke tabula rasa geboorte. De wereld ging over fysieke grenzen, leven in mijn lichaam voelde onveilig, de wereld ging in mijn lichaam leven als zelfafwijzing. Ik verloor gaandeweg de verbinding met mezelf en ik hunkerde alleen nog maar de verbinding met mezelf. Hooggevoelig, vooral angstig en dan ook pijn - en pleziervermijdend gehecht.

Verlegen, hoe dan ook verlegen. Maar niet op het podium. Performatief sociaal begaafd. Creatief wezen. Relationeel jonglerend, authenticiteit per dag heruitvindend. Inspirerend nooit geleerd voldoende te expireren.

Er is het verhaal. De gevoeligheid werd hoogsensitief genoemd, soms hooggevoelig en dan een onhebbelijke discussie tussen die twee. Er is begaafdheid, maar dat betekent niet per se sensitief. Of toch wel? Sinds wanneer betekent intelligentie niet óók - of zelfs: juíst - sensitiviteit? Spiritueel begaafd, wellicht.

Er is autistische gevoeligheid. Of differentieert dit niet? Er is complexe PTSS. Er zijn te weinig grenzen, te veel wensen, er zijn te veel grenzen, te weinig wensen. De wereld is sowieso vaak chaos, niet?

En er is het verhaal. Kortdurende psychose. Maar het kan ook desintegratie genoemd worden. En ontwaking, of integratie. Golven emotie, in essentie. Losbrekende energie. Opstanding. En herijking, in-aarding, herbelichaming, emergentie. Niet zo fijne zelfzorg, niet voldoende verzorgd. Noem het wat je wilt, het is er. Nu niet meer. Of zijn de golven gewoon ietsje rustiger van aard? Er is voldoende slaap, dat scheelt een golfslag.

Er is het verhaal. Vrouw zijn, rollenpatronen, beklemmingen, moeder en ballen hooghouden. Boosheid onderdrukken, rouw niet doorleven, overprikkeld raken in een continu aanstaand pijnlichaam. Er is onderdrukking in de rollen, er is comfort in de rollen. De drek van slachtofferschap, de angst om te stralen.

Er is het verhaal. Menszijn. Altijd met kracht en kwetsbaarheid. De privileges van de één, is de hooggevoeligheid van de ander. Waar gevoeligheid opleeft, wordt ergens iets buitengesloten dat om aandacht en ruimte schreeuwt.

Machtstructuren dicteren wie zich hoogsensitief kan noemen en gehoord wordt in contexten met dwingende plichten.

Er is het verhaal. We zijn relaties. In essentie open relaties. Meer nog dan een individu, zijn we samen de sensitiviteit. Het systeem maakt hooggevoelig. Maar, wíe is 'het' systeem?

Er is het verhaal. De overprikkelbare, overprikkelde wereld. Overal verbinding. Bliep, piep, update, validatie, sociale honger, eenzaamheid, angst. Zenuwstelsel roept HELP.

Er is het verhaal. Weer de DSM erbij. Ik raak de diagnostische tel kwijt.

Voorbij de psychotherapie, in de inbeddende kluwen van mijn veelvoelende lichaam en weids uit één lopende geest, ligt geen verhaal,

maar Zijn te slapen.

Diep geworteld in de veelzijdige werelden die we samen scheppen,
veel meer natuur dan we in woorden weten te spiegelen,
is er gewoon iets van sensitiviteit.

Waar bewustzijn en energie één zijn. Veelvuldig één.

Hier leven duizend-en-één verhalen op,
geen definitief dogmatisch richtinggevend.

Er is iets van trillende coherentie.
Hoe sensitiviteit door en als het hele lichaam danst.

Hier zijn we in en als Leven,
existentieel één,
in ons uppie én samen.

Het zelfonderzoek van gevoeligheid omsluit de wereld
in ons hart-, buik- en be**engebied,
in onze rennende benen en grijpende handen,
ons denkend, verbeeldend en doenend hoofd.

Tussen ons samen in
leven we op als unieke wezens.

Opmerkzaam en altijd ook: onbekwaam onbewust.

Altijd gevoelig. Hooggevoelig, diepgevoelig. Wijs maar eens een plek aan waar gevoel niet opleeft, zichtbaar of onzichtbaar.

Weet op welke plekken in de wereld je verlevendigt. Wees in je lichaam vrij, laat gevoeligheid je meest intieme beleving van dit alles zijn, laat de plekken in de wereld in een lichaam wonen dat zichzelf gevoelvol - én vrij liefheeft.

Die plekken creëren we samen. We scheppen samen wel of niet, soms wel en soms niet, community 's waarin sensitiviteit gewoon is, waarin sensitiviteit een kenmerk is van het lichaam dat de gemeenschap is. Waarin we samen zorg dragen voor en bouwen aan een gezonde energetische eenheid vol verschillen en gelijkenissen.

Wie de rust en wellicht de luxe heeft om gevoeligheid als eenvoudig te duiden,

kent de beademende kracht om bedding en richting te zijn.

Moge ik dit als intens mens in dit leven volleren,
zodat ik belichaamd als een vrije plek in de wereld ben,
voor mijn hierin open, gegronde zelf
en de ander in mij.

Terug bij af,
het is precies goed zoals het is

en dan de moed
en niets minder:
de mogelijkheid

om te blijven zorgen
te blijven bouwen
te rusten
en te spelen

Mens...

intens,

niet?

Foto: Karlijn Goossens

09/04/2026

"Voor nu voel ik vooral dankbaarheid. Stilte. En daarin alle antwoorden die ik zocht."

De mini-retraites 'begaafdheid en existentiële gevoeligheid' roepen een sterk gevoel van verbinding, verlevendiging en bezinning in mij op. Wat een heerlijke context om samen te onderzoeken hoe het is om (dit) mens in verbinding te zijn!

De halve of hele dagen geven we vrij vorm, naar gelang wat er ontstaat, gevoeld wordt, uitgesproken wil worden en diep geluisterd tot leven wil komen.

We reflecteren, wandelen, creëren wellicht. We voelen aan en zien hoe ons lichaam vol spreekt waar we in woorden naar zoeken. We leggen al doorvragend en invoelend levensvragen bloot tot ze vanzelfsprekend helder weerspiegelen waar het hart harder van gaat kloppen en waar de adem stokt en stromen mag. Met existentiële ernst wandelen we de kosmische grap van leven tegemoet.

Herken je eén van onderstaande situaties of ervaringen?

- Je gaat door een ontwikkelingsfase en ziet door het bos van mogelijkheden jouw unieke boomstructuur even niet helder

- Je verlangt ernaar en ervaart emotioneel, existentieel, creatief en/of relationeel te groeien en biedt dit graag een inspirerende en aanscherpende context zonder vooronderstelling dat 'er iets mis is'.

- Je zou graag meer van jouw unieke mens zijn ontdekken en het dynamische leven dat er ook in je leeft in verbinding uitnodigen en verdiepen

- Je voelt de lokroep van een avontuur en ervaart tegelijkertijd twijfel, remmingen of onzekerheden die je graag eens ongeremd en toch ingebed samen onderzoekt

- Je wilt graag open leren staan voor emotioneel intiem samenzijn en daarin jezelf ontdekken als relationeel, creatief en/of spiritueel levendig wezen

- Je hebt een periode van rouw ervaren, of ervaart een periode met rouw, en wilt graag eens samen exploreren hoe zingeving hierin voor jou opleeft en betekenis heeft

- Je snakt naar een samen gesmede relationele ruimte waarbinnen je sensitiviteit en intense denkwereld vrij stromen kan zodat je gevoelsmatig vanzelfsprekend (her)ontdekt wie je bent

- Je weet dat je veel baat hebt bij secure spiegeling in ‘open mindedness’, scherp doorvragen en menselijk vrij samenzijn....

Nieuwsgierig?
Zie: https://www.alotofcomplexity.nl/mini-retraites

02/04/2026

Wat een dankbaarheid voel ik nadenkend over hoe de afgelopen roerige jaren, inclusief de heftige psychologische desintegratie, nu gevoelsmatig vaak in mij leven en door mij heen leven als emotionele ruimte, beweeglijkheid, diepte en een ergens eerder gemist, onbewust verlangd

vertrouwen.

Minder gericht op uitkomsten of vervullingen, 'intune met' beweging, samen onderzoeken, creëren en onzeker mens zijn.

Niet als vaste staten, wel als meta's van een in essentie vooraleer energetische fysieke werkelijkheid waarin ik extase tot aan existentieel gevoelsmatig onbehapbare, niet door te ademen zwaarte gewaarword.

Het mag er zijn. Het is. Zijn is niet volledig te verwoorden.

Ook dat ik dit weten, dit vertrouwen en de lekkere ontspanning soms finaal kwijt ben. Lijk. Dat ik tril, houvast zoek, de verbinding met mijn be**en verlies, projecteer of geen idee, gewoon maar wat doe, want dat is óók de essentie.

Het is serieus en hilarisch, brokkelig zwaar en vederlicht, strelend zacht en ruig hard, begrensd en grenzeloos, altijd kinderlijk en oud zielerig volwassen, wijs en onwijs.

Het is fijn en uitdagend om als zobenoemde begeleider subtiel en los te verbinden in existentieel onderzoek. Lichamelijk open te zijn, energetisch fluïde én stevig aanwezig en gegrond. Niet als verlossende perfectie, wel als continue gedeelde dans. Dynamisch, statisch, sereen en clownesk, gestileerd en klungelig vrij, het is er allemaal.

Dankbaarheid en ontroering komen op als ik denk aan de intensiteit die er eerder in desintegraties was en hoe deze er nu ook is, nu misschien in diepte herkend dankzij op de golfslagen emoties beschikbaar afgestemd bewustzijn.

Beschikbaar bewustzijn is zeker stilte. Stilte als werkelijkheid waarin zogezegd alles is. En dan de uitnodiging opmerkzaam te zijn van hoe een en ander hierin opborrelt en eens of vaak of steeds vaker vol mee te bewegen met een impuls, het reflectief vermogen weldra te ontspannen en simpelweg vreemd, vervreemdend en doodgewoon mens zijn. Levensenergie doorstromende ademhaling. Whoops,

wat leeft er nú?

Roept dit nieuwsgierigheid bij je op?

Wellicht spreken de miniretraites 'begaafdheid en existentiële gevoeligheid' je aan:
https://www.alotofcomplexity.nl/mini-retraites

Wees geheel welkom. Ik weet niet precies wat er ontstaat en daar kijk ik ongedwongen naar uit.

Foto: Karlijn Goossens

30/03/2026

'De Intens Mens cirkel riep bij mij gevoelens op van thuis komen, gezien worden en herkenning. Ik vond meer vocabulaire om mijn eigen ervaringen mee te beschrijven. Samen met en ontroerd door de ander kwam ik dichterbij mijn authentieke, intense zelf. Dit alles zeer kundig en doorvoeld begeleid door Lotte! Veel dank!'

Maaike

Nieuwsgierig?
Zie:

Intens Mens cirkelsBen je een diepvoeler, breeddenker en/of beeldbroeier? Ben je ontwikkellustig en tegelijkertijd Zijnsbehoeftig? Is complexiteit eenvoudig en eenvoud méér dan simpel voor je levendige geest? Praat je in bewegingen en denk je in kleuren? Laaf je je graag stellig aan oeroude wijshe...

28/03/2026

Samen 'jong-leren': ben je in de verlegenheid?

Wanneer we ons geraakt voelen in de ontmoeting met een medemens en daarin spreekwoordelijk of niet naakt zijn in de ogen van de ander(en), is er misschien verlegenheid.

De naaktheid roept wellicht ook angst voor oordelen op. Een gepijnigd zelfbewustzijn, een neiging jezelf terug te trekken of te remmen of de situatie (de ervaring van raakbaarheid) op een andere wijze te controleren.

Zo is mijn neiging om 'in verlegenheid' te gaan 'managen'. "Oké", zeg ik dan vaak, en dan komt er vaak een plan. Terwijl de fysiek-emotionele basis is dat er iets in roering gebracht is, ik onzekerheid voel en er angst opborrelt. Faal ik? Word ik verlaten? Word ik bedreigd? Waaah.

Ik kan ineens weg willen vluchten uit de situatie. Daar heb ik dan allerlei toelichtingen bij. Ik lijk ineens heel moe te worden en dat is ook niet per se onwaar, want het intense bewustzijn dat er ineens aangaat, schijnt een fel licht op plezier- en pijnpunten. En dat is energetisch intensief.

Misschien voelen we ons geraakt omdat een ander iets inbrengt dat licht schijnt op onzekerheid en op onze grenzen (van weten, van integratie, van bewustzijn), op iets wat we nog niet weten en waarin we voelbaar lerende, voelbaar 'jonglerende'zijn.

Misschien hadden we de overtuiging toch behoorlijk veel te weten over een onderwerp en worden we zogezegd in verlegenheid gebracht omdat een ander óók diep in de (spreekwoordelijk toegeëigende) materie zit. We vliegen van een geest in controle naar een lichaam in beweging.

Zo kunnen emotionele, intellectuele en sensuele intimiteit in een ontmoeting opborrelen wanneer we in verbinding merken dat we veel interesses en conceptualisaties delen met elkaar, ons eigen en elkaars uniciteit ineens scherper herkennen én tegelijk een merkwaardig anders-zijn bewust worden.

We zien onszelf helder in de ogen van een ander mens. Misschien zijn het heel diepe geestes- & lichaamsroerselen die ineens ongewoon zichtbaar in het licht lijken te staan. Misschien zien we in de helderheid ook scherper waar het troebel is in ons lichaam en geest.

Deze figuurlijke of letterlijke naaktheid is fris en levendig. En rauw en raakbaar.

In verlegenheid komt er een stroom levensenergie los. Iets dat we wellicht anderszins gemakkelijk, maar vereenzaamd in onszelf houden of waarin we doorgaans gemak of misschien zelfs onbewust gemis in ervaren, gaat ineens intens leven. Mag dit er helemaal zijn?

Verlegenheid raakt aan schaamte, een intense emotie. Schaamte en verdediging gaan vaak hand-in-hand, waar hoofd op dieper niveau hart verlangt.

Het is ook hier dat we veel kunnen leren en groeien. Intimiteit is roering. We are alive! Woehoe!

Maar als er te veel roering is, wordt het leren lastiger. We hebben ook wat kalmte nodig. Flow, waar geen overweldiging noch tergende honger heerst.

Wat is de intensiteit van uitdaging die voor ons klopt? Het antwoord op deze vraag is ook heel intiem, heel individueel. En het wordt tegelijkertijd relationeel onderzocht, alleen in relationele context heeft het (groei)betekenis.

Voor sommige begaafde personen is verlegenheid uitdagend.

Misschien kwam intense sensitiviteit wel samen met het gevoel heel vaak iets te kunnen leren, heel vaak bewuster te worden van onzekerheid. Raakbaarheid. Veranderbaarheid. In sensitiviteit is potentieel snel voelbaar dat de ander een heel binnenleven kent waar je zelf door geraakt wordt en toch ook van afstaat. In sensitiviteit is voelbaar en zichtbaar wat er allemaal uberhaupt en eventueel of misschien dan toch te leren valt. Het ultieme antwoord dat ik hier tot nu toe in ken is een enigszins bizarre overgave die zelfs het bewustzijn van onzekerheid overwortelt en overstijgt.

Misschien kwam of komt hoge intelligentie wel samen met het onbewust vaak in verlegenheid brengen van anderen, omdat een scherpe perceptie bij de ander angst, projecties en oordelen opriep. Misschien was er daarin zelfs een soort sociale uitstoting gaande, subtiel of niet.

En vooral menselijk: misschien was naakt-zijn in figuurlijke of letterlijke zin, verdrietig en ontregelend als dit mogelijk is, niet (voldoende) veilig of vrij in het vroege opgroeien. Misschien miste er fundamentele integriteit.

In en om al deze processen kunnen we ons geremd voelen. Volledige belichaming roept.

Wie intense gedrevenheid tot groei en exploratie voelt, komt op termijn onvermijdelijk innerlijke overtuigingen rondom intimiteit tegen. Intimiteit als dat wat ons raakt en dat wat ons verlevendigt. Waar onze levensenergie gaat stromen, daar leven ook de neigingen en ideeën over wie we zouden moeten of kunnen zijn op. We zijn immer beweeglijker, levendiger, raakbaarder dan deze ideeën, zowel meer kwetsbaar als dito krachtig hierin. Een zinderend lichaam met een vrije geest.

Wat een dans!

Samen jongleren we ons in en uit verlegenheid. Expansie, contractie. Samen zijn we als kinderen die het liefst lyrisch door de woonkamer rennen en evengoed abrupt in vermoeidheid ter plekke in slaap kunnen vallen. Samen zijn we de volwassenen die deze intimiteit herontdekken, contextualiseren, aan leren voelen en humorvol ontladen van existentiële bedreiging. Samen leren we compassie voor de verstrengelingen die onderweg ontstaan, voor de ontstrengelingen die tijd, ruimte en adem bieden. Samen jongleren we ons, idealiter dan toch, een wijze van samenleven in welkome verlegenheid, anders dan toedekkende strijd.

Ben je in verlegenheid?

Prachtig krachtig :).

PS:

Zin om uit te wisselen en invoelend en conceptueel vrij te leren over (vormen van) intimiteit, begaafdheid en autonomie? Welkom bij de studiedag: https://www.alotofcomplexity.nl/autonomieenintimiteit

En/of

Zin om in verbinding te exploreren wie je bent en wat jouw gevoelde plek is in de wereld?
Zie: https://www.alotofcomplexity.nl/intensmenscirkels

Foto: Karlijn Goossens, https://benphotography.online/

27/03/2026

Whoopsie, toen had ik ineens inspiratie om weer wat 'prikkelbaarheden' in de mix te gooien voor een dag over begaafdheid, autonomie en intimiteit.

Nieuwsgierig?

"Je bent begaafd, verlangt naar verbinding, onderzoekt verbinding in vertrouwde en minder vertrouwde relaties en merkt een mysterieus spanningsveld op:

De levendigheid die je stiekem of luidkeels in verbinding snakt botst op grenzen van eigen of andermans autonomie en emotioneel geladen thema’s die belichaming en dieper zakken in je sensitiviteit en intelligentie vragen. Gelijkgolvende intensiteit en intrigerende complexiteit schuren met en verfrissen menselijke behoeftes aan veiligheid en vrijheid. Je wenst intensiteit, je wenst voorspelbaarheid en het lijkt elkaar frustrerend tegen te spreken.

Of, je herkent deze knisperende levensuitdagingen bij de personen die je begeleidt en zoekt intellectuele en relationele ‘supergeleiding’ om van stoffige begeleiding naar medemenselijke bevrijding te durven gaan…..

Wat nu?

Welkom, deze dag pakken we ons levendig verlangen naar intimiteit uit aan de hand van vijf frequent voor begaafde personen intrigerende ‘prikkelbaarheden’ (intellectueel, emotioneel, verbeeldend, sensueel, psychomotorisch) en ieders menseigen doch divers vervulde nood aan hechting, existentiële trek in ‘belonging’ en avontuurlust."

Meer lezen?

Check it out: https://www.alotofcomplexity.nl/autonomieenintimiteit

Foto: Karlijn Goossens, https://benphotography.online/