03/03/2026
๐๐ข๐ฃ๐ง ๐ฅ๐ข๐๐ก๐๐๐ฆ ๐ก๐๐ซ๐ค๐๐ง๐๐ ๐ข๐๐ญ๐ฌ
๐ฐ๐๐๐ซ ๐ข๐ค ๐ง๐จ๐ ๐ ๐๐๐ง ๐ฐ๐จ๐จ๐ซ๐๐๐ง ๐ฏ๐จ๐จ๐ซ ๐ก๐๐
Er waren geen woorden.
Alleen gevoel.
Afgelopen weekend was ik op een opleidingsweekend
in het pre- en perinatale werkveld.
Gedurende de dag kwamen er al tranen.
Zonder verhaal.
Zonder uitleg.
Tijdens een ervaring waarin ik terugging naar het allereerste begin, gebeurde er iets.
Ik voelde mijn lichaam reageren.
Het herkende iets
waar mijn hoofd nog geen woorden voor had.
En daarna was daar letterlijk: lucht.
Opluchting.
Bevestiging.
Ruimte.
Het raakte me opnieuw hoe diep ons lichaam herinnert.
Wat je in de baarmoeder hebt ervaren; de sfeer,
het gevoel van welkom zijn, verbinding of gemis,
draagt je lichaam met zich mee.
Nog vรณรณr je woorden had.
Nog vรณรณr je bewuste herinneringen.
Veel begint eerder dan we denken.
Dit weekend voelde als een zachte, maar duidelijke bevestiging van de richting die ik op beweeg.
Mijn pad, op mijn manier en in mijn eigen tempo.
Naar de oorsprong.
Naar het begin van het begin.
Soms weet je lichaam het al
voordat je hoofd het begrijpt.
๐ฟ Lianne