25/02/2026
Lieve jij,
Wat heb ik genoten van de Olympische Spelen. Zoveel passie, zoveel discipline, zoveel medailles – wat hebben jullie het fantastisch gedaan, sporters.
Maar wat mij misschien nog wel het meest raakte, was het verhaal van Antoinette Rijpma-De Jong. Haar openheid over haar pestverleden… en wat dat met haar heeft gedaan.
Hoe zij die pijn heeft omgezet in kracht. In doorzettingsvermogen. In topsport. Maar óók hoe daar altijd dat stemmetje bleef: ik moet mij bewijzen… ik moet laten zien dat ik wél goed genoeg ben.
Pesten heeft zóveel impact.
Soms ga je in de please-modus.
Word je perfectionistisch.
Ontwikkel je enorme prestatiedrang.
Schreeuw je om gezien te worden.
Of het tegenovergestelde gebeurt.
Je maakt jezelf klein.
Onzichtbaar.Een grijze muis.
Altijd achteraan.
Jezelf afbranden, want diep vanbinnen geloof je: ik doe er toch niet toe.
Als je als kind gepest bent, laat dat een imprint achter.Een overtuiging die zich nestelt in je systeem.En als je daar niets mee doet, kan die overtuiging een leven lang mee reizen.
Daarom is dit zó belangrijk:
Het pesten stoppen.
Het herkennen wanneer er gepest wordt.
En er meteen bovenop zitten — als ouder, als leerkracht, als mens in de omgeving.
En boven alles:
Geloof jouw kind.
Geloof jouw leerling.
Dat kan zóveel leed besparen.
Liefs, Angelique
