25/08/2025
Crisis is een kans”
Ik hoor dit mezelf vaak zeggen; tegen anderen die tegenslag ervaren, die even in een dip zitten, voor een lastige keuze staan nadat hun wereld er na een gebeurtenis anders uit ziet.
Nu zit ik zelf in een crisis. Tenminste, als ik tegenover mezelf zou zitten en zou vertellen wat ik de laatste maand heb meegemaakt, zou ik dit tegen mezelf zeggen.
4 weken geleden hebben we als gezin de beslissing moeten nemen om onze lieve Saartje te laten inslapen. De vrolijke en onwijs lieve cocker spaniel kwam 13 jaar geleden in ons gezin. Al snel zag ze mij als haar baasje (blijkbaar hebben honden 1 persoon die ze als baas beschouwen) en ze bracht een nieuwe dimensie in huis. Maar ook daarbuiten leerde Saar mij dat wandelen in de natuur heel goed voor je is. Dat je tot rust kunt komen, inzichten verkrijgt en zoveel meer. Waar ik ging, ging Saar en waar Saar was, was ik.
Hoe anders is het nu. Het is stil in huis. Er loopt niemand constant achter je aan, kwispelend en afvragend wat je volgende stap zal zijn. Wandelen heeft een andere betekenis gekregen, een ander doel. Eerst voelt het heel onwennig om geen hond naast je te hebben lopen, je handen voelen overbodig tijdens het wandelen…
Na een week van afscheid en verdriet over dit verlies, was het moment aangebroken om de knop om te zetten. Het vertrek van mijn zoon Thom naar Amerika was gauw aanstaande. Een week later zou hij naar Californië vertrekken om verder te studeren, maar vooral om zijn droom waar te maken als speler in het college American Football team.
Op 11 augustus hebben we hem naar Schiphol gebracht, waar hij eerst naar Dallas zou vliegen en vervolgens naar Sacramento. Een Uber bracht hem een dag later bij het appartement waar hij, op z’n minst, 1 jaar zou wonen. We weten niet wanneer we elkaar weer zullen zien, aangezien we een enkeltje hebben gekocht….
Gelukkig leven we in het tijdperk van videobellen, Whatsapp en internet, zodat je heel laagdrempelig contact kunnen hebben. Tot nu toe videobellen we elke dag, maar kan me voorstellen dat dit minder wordt. Vandaag begint zijn eerste schooldag op college; voor het eerst ben ik niet fysiek bij zijn eerste schooldag. Ik weet het; hij is bijna 19 jaar, maar toch heb je het idee dat je kind je nodig heeft….
Het gevoel van “niet meer te hoeven zorgen voor” schud alles weer even op zijn kop. Zingevingvragen komen opzetten; zoals “wat nu” en “wie ben ik als ik niet kan zorgen”. Maar ook; “waar heb ik nu tijd voor”? “wat maakt mij blij”? “is dit een kans om dingen te doen waar ik eerst geen tijd, energie of ruimte in mijn hoofd voor had”?
Een kans dus! Een nieuw evenwicht ervaren, genieten van rust, toelaten van emoties en gedachten en deze de ruimte geven. En tegelijkertijd ook de behoefte en zin in iets nieuws. Daar ben ik op aan het broeden.
Kom ik op terug en wordt vervolgd! 😉
