08/03/2026
Een mini-pyjama voor een knuffel. Dat was het deze week. Het deurtje naar jou, naar mijn rouw, dat telkens weer nieuwe vormen vindt.
In mijn werk draag ik het verdriet van anderen. Een taak waar ik zo veel uithaal, waar ik zo trots op ben. Ik help, kies, regel. Maak me hard voor mensen in hun meest kwetsbare moment. Ik kan me geen mooier werk voorstellen.
En terwijl ik dat doe, parkeer ik mijn eigen rouw. ‚Het gaat nu niet om jou‘ fluistert mijn stem, wanneer het verlies van anderen prikt in dat van mij. Dus houd ik focus op mijn mooie werk.
Maar als ik ‚s avonds thuiskom, laat mijn verdriet zich niet meer wegdrukken. ‚Ik ben er gewoon nog hoor,‘ zegt het dan, ‚en nu ben ik aan de beurt.‘ En telkens vindt het wel een deur waardoorheen het komen kan.
Zoals deze week, toen we ‚s avonds het nieuwe pyjamaatje voor ons zoontje Abel pakten. Hema had er een mini-versie bijgedaan. Voor de knuffel. Briljant.
We wisten meteen welke knuffel hem mocht dragen: Colin.
Colin was de knuffel van mijn lieve zus Sanne. Ze was er zo aan verknocht, dat hij met haar mee mocht in haar graf. Maar ze kocht een tweede Colin. Voor Abel. Sindsdien zijn ze maatjes. In dezelfde pyjama gingen ze samen lekker slapen.
En dan is het daar. Het verdriet dat ik overdag niet mocht voelen van mezelf. De rouw die als een stortbui komt omdat ik het gedruppel overdag niet horen wou.
Voor iedereen die zijn rouw parkeert, die verteerd wordt door verdriet maar zijn kiezen op elkaar houdt. Die vindt dat hij zijn hoofd koel, zijn rucht recht, zijn schouders sterk moet houden: Ik wens je alle zachtheid toe. Je doet het goed. Ook als het je overspoelt. Ook als het ‚nu toch al even geleden is‘, ook als je ‚door moet‘ maar dat even niet kan. Gun jezelf momenten van kwetsbaarheid, van verdriet, van pijn.
Rouw is liefde. En liefde mag er zijn. 🤍
