23/04/2026
Alleen op pad
Ik heb bijna altijd in een relatie gezeten en ben zelden echt alleen geweest. Nooit lang op mezelf gewoond, nooit alleen op reis geweest. Een tijdje geleden kreeg ik het idee: wat als ik gewoon eens alleen op pad ga? Even weg van alles en iedereen. Doen waar ík zin in heb. Stilte ervaren. Niet hoeven praten, afstemmen of overleggen.
Toen ik het thuis uitsprak, was de reactie: “Is goed, ga maar — als je maar terugkomt!” Vol vertrouwen en liefde kon ik gaan, op zoek naar mijn vrijheid.
In een gezin met twee jonge kinderen sta je eigenlijk altijd “aan”. Er is altijd iets dat moet, altijd geluid, altijd iemand die iets van je nodig heeft. Stilte bestaat bijna niet meer. Juist daarom was ik zo benieuwd: wat gebeurt er als dat allemaal even wegvalt? Als ik alleen ben met mezelf?
Het was kort, soms gek, soms confronterend. Er waren momenten dat het me raakte, dat ik mezelf tegenkwam zonder afleiding. Maar het was ook goed en fijn. Het voelde vrij. En door afstand te nemen, voelde ik juist weer sterker wat ik thuis heb. Wat er is. Wat ik mis als ik weg ben.
Misschien kun je pas echt aanwezig zijn bij een ander, als je dat ook bij jezelf bent. En in de drukte van alledag vergeten we dat vaak. We rennen door, zorgen, regelen — maar nemen zelden de tijd om echt stil te staan bij onszelf.
Ik besloot dat wel te doen. De fysieke afstand dwong me ertoe. De reacties die ik kreeg toen ik erover vertelde, waren opvallend: “Wat goed dat je dat doet.” “Dat wil ik ook al zo lang.” “Geniet ervan.” En dat heb ik gedaan.
Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Maar misschien nog wel blijer en dankbaarder dat ik morgen weer naar huis ga.
