21/04/2023
Een oplossing voor hooikoorts...
Jaren geleden kwam er een man bij mij die al zijn hele leven last had van hooikoorts.
Een interessant probleem, want er is vaak niet zoveel aan te doen. Je kunt druppels krijgen of zelfs iets snuiven, maar dat is vaak alleen symptoombestrijding.
De meeste mensen worden hier doodmoe van. Hij deed dit ook allemaal, maar hardlopen kon hij niet meer, terwijl dat zijn lust en zijn leven was.
Mijn oplossing? Hooikoorts is als die vervelende buurman (jaja komt ie!)
Ik legde hem uit hoe ik een allergie zie.
Ik zei: “Ik vergelijk het met je buurman. Heb je die? Aardige man? Stel je nu voor dat je naar buiten loopt, je ziet hem en vervolgens reageer je daar op een bepaalde manier op. Waarschijnlijk vriendelijk door hallo te zeggen.
Maar stel je nu eens voor dat jij je buurman helemaal niet mag. Je vindt het een e***l, een kl****ak.
Dan reageer je waarschijnlijk heel anders, bijvoorbeeld geïrriteerd.
Je zou op die mensen ook heel anders kunnen reageren, in theorie.
Zelfs op die pisbak van een buurman. Je zou ook vriendelijk kunnen reageren.
Zou kunnen.
Die buurman is als het ware dat polletje in je neus. Bij mij doet hij niets, maar bij jou rollen de tranen uit jouw kop. Je zou hier wel anders op willen reageren, maar je weet niet hoe.
Net als bij die buurman. Je weet ergens wel dat je anders zou kunnen reageren, maar hij haalt nu eenmaal het bloed onder je nagels vandaan. Dit is precies zo bij dat polletje. Je reageert op iets en dat is gedrag.”
Zo staat het ook omschreven in de Dikke Van Dale. Gedrag is het reageren op iets of iemand. Het polletje is reageren op iets. Dus is het gedrag. Dus is het iets wat je doet en dus zou je ook iets anders kunnen doen.
Ik ga je leren hoe je er anders op zou kunnen reageren...
In hypnose...
Hij gaat in regressie, terug in de tijd, 8 jaar oud, en hij komt bij een situatie dat hij net terugkomt van het zwembad.
Enorme rode ogen van het chloor, want hij kan daar niet zo goed tegen.
Hij komt thuis ziet zijn opa en die zegt meteen tegen hem: “Jij hebt hooikoorts, net als ik.”
“Nou, nee hoor volgens mij is het chloor.”
Opa: “Nee, ik heb hooikoorts, jij hebt hooikoorts, je vader heeft hooikoorts, iedereen heeft hooikoorts. Jij hebt het nu ook. Je moet nu allerlei dingen gaan doen, druppelen en snuiven en dat soort dingen.”
BAM!
Vanaf dat moment had hij hooikoorts. Terwijl dat niet zo was.
We maakten die beslissing tijdens de regressie ongedaan.
Hele korte samenvatting: Hij bedacht zich dat dit slechts een suggestie was van zijn opa en liet het los.
Het resultaat is dat hij nu gewoon lekker kan hardlopen en normaal kan doen.
Dit is jaren geleden en hij heeft er nooit meer last van gehad. Dus... mocht je ook met dit soort klachten zitten en er lijkt niets aan te doen?
Dan zou het zomaar kunnen dat er wel wat aan te doen is...
