30/12/2025
Het is hier even stil geweest.
Niet het soort stil van niets te melden maar het soort stil van er gebeurt zóveel dat ik even niet weet wat ik eerst moet zeggen.
Ik noem het innerlijke integratie.
Anderen noemen het misschien winterstand.
Of broeden.
Of: “hij is vast op retraite (nee 😄).
Je ziet het overal terug.
In de seizoenen.
In ademhaling.
In eb en vloed.
En ja, ook in creatie.
Soms lijkt het alsof er niets is.
Terwijl er onder de oppervlakte complete verschuivingen plaatsvinden.
Zonder verhuisdozen, maar mét verlegde fundamenten.
Jaren geleden zei ik al eens tegen vrienden:
“Ik ben aan het broeden. Wat eruit komt weet ik niet…
maar dát er iets uitkomt, dat weet ik zeker.”
Waar ik nu precies in zit?
Geen idee 😄
Misschien een overgang.
Misschien een langere rust.
Misschien staat 2026 al zachtjes te wiebelen in de coulissen.
Of misschien is dit gewoon een heel degelijke, ambachtelijke broedfase.
Wie zal het zeggen.
Voor mij voelde 2025 eigenwijs.
Niet slechter. Niet beter.
Maar precies anders dan het draaiboek dat ik ooit had bedacht.
Alsof het leven zachtjes zei:
je hoeft het nog niet te weten.
En misschien is dát wel de beweging.
Dat plannen even mogen rusten.
Dat verwachtingen losjes mogen liggen.
Dat nieuwsgierigheid het overneemt van zekerheid.
Voor 2026 houd ik de deur daarom op een kier.
Geen strak plan.
Wel ruimte.
En een stille bereidheid om te ontdekken wat zich wil laten zien.
Voor nu wens ik je een zachte overgang van 2025 naar 2026.
Misschien heb je wat tijd voor bezinning.
Misschien gun je jezelf nog één echt rustig moment
voordat de oud-en-nieuw-prikkels losbarsten
Maar vanaf hier, Dank je wel voor 2025.
Voor het meelezen.
Voor het meebewegen.
Voor het zijn, ook in de stiltes.
Liefs,
Honoré ✨
Voor jou gewoon René