Lééf Natuurcoaching

Startpagina
Nederland
Hellendoorn
Lééf Natuurcoaching

Natuurcoach | Burnoutcoach | Qigongdocent
👉 Zelf in een storm van verlies en rouw terechtgekomen. Ik deel over deze reis van overleven naar léven ❤️

10/03/2026

Mijn meest waardevolle "therapie" is geen gesprek, geen kamer met vier muren, geen woorden die proberen te verklaren. Niet nog meer prikkels te verwerken. Mijn therapie is simpelweg dit. 🌲 Mijn lichaam laten rusten op de aarde. Tussen de bomen. Waar niemand iets van me vraagt en ik ook van mijzelf niets hoef. En de aarde onder mijn rug die alles even draagt.

Hier in het bos hoef ik niets te fixen. Niet sterker te zijn dan ik me voel. Niet te begrijpen waarom sommige dromen anders lopen dan gehoopt.

Terwijl ik daar lig, voel ik hoe mijn adem langzaam dieper wordt. Hoe mijn hart rustiger klopt. Hoe mijn lichaam iets loslaat wat het blijkbaar al die tijd heeft vastgehouden. Mijn zenuwstelsel herinnert zich hoe het voelt om veilig te zijn.

Ik hoor de wind door de takken bewegen. Een vogel die zijn lied zingt. De geur van dennen die mijn neus ontmoet. Ik land in het hier en nu en ik voel verwondering voor het leven om mij heen..

In die overgave merk ik hoe de ruis uit mijn hoofd vertrekt. In de stilte die ontstaat komen dan vaak spontane inzichten of antwoorden, zonder dat ik ernaar op zoek was.

Soms spiegelt de symboliek van de natuur mij iets wat mijn liefdevolle aandacht vraagt. Een geknakte boom bijvoorbeeld die een ingrijpende gebeurtenis symboliseert.

Zo heb ik al veel gerouwd in de natuur.

Voor mij werkt de natuur als therapie. Ik ontvang altijd precies dat om verder te kunnen en ik kom rijker thuis dan ik heen ging. 🌿

05/03/2026

Soms kijk ik terug op de vrouw die ik tot voor kort nog was. Vol plannen en verlangens. Met beelden van hoe ik wenste dat mijn leven eruit zou zien. Het waren dromen die ik bijna heb kunnen aanraken. Bijna.

Maar het leven schreef een ander hoofdstuk.
Een hoofdstuk waarin ik afscheid moest nemen van een toekomst die nooit werkelijkheid zal worden.

Ik ben het vertrouwen in het leven en in mijzelf echt helemaal kwijt geweest.

Sindsdien schuurt het woord manifesteren soms. Alsof alles maakbaar is als je maar hard genoeg gelooft, visualiseert en voelt alsof het er al is. Maar het leven heeft mij iets anders geleerd. Dat niet alles te sturen is. Dat het niet altijd buigt naar mijn wil.

En misschien is dat maar goed ook.

Want er is iets groters dat beweegt. Een intelligentie die verder kijkt dan mijn verlanglijst. Een zielsplan dat zich niet laat sturen door mijn tijdslijn.

En aan dat plan kan ik mij niet overgeven zolang ik krampachtig vasthoud aan hoe ik denk en wil dat het zou moeten gaan.

Er leven nog steeds hartsverlangens in mij die zich denk ik van nature ook zullen blijven vormen. Maar mijn behoefte om ze te controleren leer ik loslaten. Mijn gehechtheid aan de uitkomst ook.

Niet sturen.
Niet forceren.
Maar luisteren.

Luisteren naar wat het leven mij influistert. Naar de richting die zich aandient, in plaats van de richting die ik zelf uitstippel.

Van "wat wil ik van het leven" naar "wat wil het leven van mij?"

Wie weet heeft het leven iets voor mij in petto dat veel beter aansluit bij wat ik hier kom doen. Iets wat ik zelf nooit had kunnen bedenken. Ik wil daar ruimte voor laten.

Naast de dagelijkse rouw is er nu ook een rust in mij gekomen sinds ik niet langer iets probeer vast te grijpen. Een innerlijke vrede die niet wacht tot het leven weer "klopt". Want het klopt al. In al haar facetten.

Mijn vertrouwen in het leven is terug, ik geloof dat het leven geen tegenstander is. Mijn verlies werkt niet tegen mij, het vormt mij ten goede op een manier die ik nog verder ontdekken mag.

Ik weet niet wat er komt. En ik hoef het ook niet te weten. In die ruimte die nu ontstaat rust en vertoef ik. Mijn hart open voor wat komen gaat. ❤️

23/01/2026

Ik zat op het puntje van de bank. Twijfelend, zoekend naar een antwoord op die ene vraag die mensen mij zo vaak stellen: Hoe gaat het nu met je? Wat zeg je, als 'goed' niet klopt maar 'slecht' ook niet het hele verhaal is? Het verdriet is niet weg. Het gemis is groot. Mijn hart kan nog steeds plots samentrekken in scherpe pijnscheuten van verlangen naar mam. Soms lig ik nachten wakker. Werken lukt nog niet. Sinds augustus heb ik geen inkomen. Ook een nieuw ivf traject opstarten laat nog wel even op zich wachten. Binnenkort de sterfdag van pap. Ik rouw. Op meerdere lagen tegelijk. En toch… Het brengt mij ook zoveel moois.

Want het wordt allemaal zachter. Ik voel ruimte. Niet altijd. Soms helemaal niet. Maar dan maak ik opnieuw ruimte voor dat wat er is. Wat het ook is. En in die ruimte voel ik mij goed. Dan zie ik de schoonheid in en om mij heen. Het brengt geluk. Geluk in het hier en nu. Niet afhankelijk van omstandigheden, niet van hoe het zou moeten zijn of hoe ik het had gewild. Ik voel steeds dieper: wij zijn van nature geluk. Elke keer dat ik daarnaar terug beweeg, voel ik lichtheid, terwijl zoveel zwaar kan zijn. En ik zeg bewust: kan. Want ik voel dat ik de vrijheid heb om te kiezen of het zwaar is. Dat besef en die actie daarop verandert alles! Dat is ware vrijheid. Van binnenuit.

En toen…💘 even terug naar de bank...nog zoekende naar dat antwoord... Ineens voelde ik haar. De levenslustige spirit van mijn moeder. Niet naast mij, maar in mij. Zoiets kan ik niet in woorden beschrijven, zo'n fijn gevoel was dat! De boodschap was zacht en krachtig tegelijk: vanaf nu gaat het goed. Omdat je het niet alleen hoeft te doen. Ik ga met je mee vooruit, het léven tegemoet. We doen het samen!

Ik kan dus zeggen: het gaat goed met mij 🥰

Wauw. Deze innerlijke ontmoeting hielp mij zo! Mijn allerliefste, wijze moeder. Ze is er nog steeds. In mij. Met mij. Voor mij.

❤️❤️❤️

Wat houd ik toch oneindig veel van haar!!!

Lieve mensen, liefde blijft bestaan, ook na de dood.. het is zoiets moois wat ons is gegeven!!

28/12/2025

Tweede kerstdag. Simo moest werken. Anderen hadden plannen. En pa en ma… daar kun je niet meer even langs.

Ik zag er enorm tegenop. Een vriendin zei toen iets heel simpels: ga de natuur in. Daar ben je nooit alleen. Ik moest even lachen. Natuurlijk. Dat ik daar zelf niet aan had gedacht. De natuur als medicijn.

Ik ging dus alleen het bos in, maar ik kwam er allesbehalve alleen vandaan. In de loop van de jaren is het bos een tweede thuis geworden waar ik me diep mee verbonden ben gaan voelen. Verbonden met de rust en stilte. Met de planten. Met de dieren. Maar vooral met de bomen. Ik heb iets met bomen. Ik ervaar ze niet als 'dingen', maar als aanwezig en levend. Ik kan er hele gesprekken mee voeren en ontvang vaak inzichten.

Ik heb hier nooit echt over geschreven, bang om raar gevonden te worden 😅 maar na wat ik de afgelopen jaren ben verloren voelt dat niet meer belangrijk. Dus vandaag deel ik zo'n moment.

Tijdens de wandeling liep ik naar een van mijn lievelingsbomen. Ik legde mijn voorhoofd tegen de stam. Ik liet mijn schouders zakken, voelde mijn voeten op de grond, ademde diep in en uit. En dan gebeurd het gewoon. Vanuit het niets ontstaat er dan vaak een soort van gesprek, in beelden, gevoelens en woorden die moeilijk te beschrijven zijn. Maar wat ik wel kan zeggen is dat ik mij niet alleen voelde. Integendeel. Het voelde als een warm samenzijn. Alsof ik op kerst-visite bij familie was maar dan bij de bomen. Volgende keer neem ik warme choco mee zei ik nog 😄

Terwijl ik daar tegen de boom stond, kwam er onverwacht een herinnering omhoog. Een moment uit het verleden waarover mijn moeder zich schuldig had gevoeld.
Vanuit een diepe liefde zei ik:
"Die schuld is nergens voor nodig mam."
En precies op dat moment werd de schuld die ik nog naar haar toe voelde ook aangeraakt. En dat was precies de bedoeling van die herinnering. Om mij te helpen. Want wat ik net zelf had uitgesproken, kreeg ik terug in min of meer dezelfde woorden: "Het is allang goed."

De schuld die ik soms best zwaar draag op mijn schouders, verdween. Het gebeurde allemaal in een paar seconden. Met die bevrijdende ervaring wandelde ik verder.

Eigenlijk zou dit al genoeg bewijs moeten zijn van de kracht van de natuur (en van het hiernamaals?) Maar omdat voor mij zulke momenten soms nog steeds niet te bevatten zijn, vroeg ik of ik die dag nog een vers veertje mocht zien als teken, zodat ik zeker kon zijn dat dit echt was. Nog geen drie meter verderop lag er al een, zo vers alsof het net uit de hemel was komen waaien... 🤍

Toen ik weer naar huis ging zat er nog een roodborstje op een p**l die daar een tijdje bleef kijken. Alsof ik nog wat extra warmte en bevestiging meekreeg voor de rest van de dag.

Het voelde zo wonderlijk wat ik in een uurtje wandelen allemaal had mogen ervaren en ontvangen. Ik was omringd geweest. Door meer dan ik kan zien en meer dan mijn hoofd kan begrijpen.

Dit is wat er kan ontstaan wanneer we de stilte ingaan. Wanneer we het alleen zijn niet invullen of afleiding zoeken, maar het toelaten. Dan blijkt: we zijn nooit echt alleen. Zelfs niet met kerst. In dat alleen zijn ligt een enorme rijkdom en verbinding.

Dus zeg dat ik raar ben, dat snap ik wel vanuit het hoofd gezien 😊 Maar vanuit hart en ziel voel en weet ik dat dit klopt.

En de schuldgevoelens die ik al sinds het overlijden van mijn moeder met me mee droeg, ze zijn nog steeds weg en ik weet: ze komen niet meer terug.

Want het is allang goed. 💫

Deel met mij jouw verhaal, zou ik heel fijn vinden, en laten we daarmee gevoelens van schaamte doorbreken ❤️

21/12/2025

Dit is hoe mijn rouwproces voelt. Ik loop over een touw, boven een rivier. Drie meter boven de grond. Ik kom alleen vooruit als ik volledig aanwezig blijf bij deze ene stap. Zodra ik mijn hoofd volg, met mijn aandacht al bij de overkant, raak ik uit balans en ook lichtelijk in paniek: is het nog zo'n eind? 😬😱

Na het overlijden van mijn vader in 2023 was ik na twee weken weer aan het werk. In de twee weken erna had ik 5 nieuwe intakes (de nood was hoog weet ik nog en daar voelde ik mij verantwoordelijk voor en mijn draagkracht was toen nog vele malen groter dan nu). Deze keer met het overlijden van mijn moeder erbij en de nasleep van het ivf-traject is het anders. Ik had nooit verwacht dat rouw zo’n impact kon hebben op mijn gezondheid. Mijn lichaam liet mij duidelijk weten: deze keer ga je het anders doen. Nee, het móét het anders. Inmiddels zit ik 3,5 maand thuis.

In de eerste twee maanden stond ik nog hijgend bovenaan de trap. Koken en schoonmaken waren te veel. Mijn lichaam deed pijn. Mijn nachten waren onrustig met veel nachtmerries. Flashbacks. Depressieve gevoelens en hartkloppingen. Verwerking next level zeg maar.

Maar nu, net als op dit touw kan ik niet sneller als kan. Herstel vraagt dat ik hier blijf bij deze stap. Bij wat mijn lichaam vandaag aankan. Het is echt geen eitje, maar ik ben alweer een heel eind verder, ik blijf dichtbij mijzelf, bij mijn hart en de keuze die ik dagelijks weer maak om mijn natuurlijke tempo te volgen en mijn lichaam te vertrouwen. Het leven weer opnieuw te vertrouwen.

Wat ik zeggen wil voor een ieder die te maken heeft met herstel op welke manier dan ook:
Je hoeft de overkant nog niet te zien. Focus je op de stap die je nu zet, die kun je wel (over)zien. Leer je telkens weer over te geven aan het niet weten want daarin ligt een dieper weten waarin vertrouwen je zal leiden ❤️ (en angst smelt). De overkant bereik je dan vanzelf zonder al teveel forceren. Scheelt een boel energie, die je hard en hart kunt gebruiken nu.

Zie deze reis over het touw als een ontwikkel en groeifase. Een fase in je leven dat vraagt om van koers te veranderen. Een koers van overleven naar léven. 🌟

20/11/2025

"Zou je je wel zo kwetsbaar opstellen?" kreeg ik als vraag naar aanleiding van mijn post gisteren.

Waarom niet? Vroeg ik nieuwsgierig.

Omdat dit privé is, was het antwoord. Maar wie zijn waarheid is dat? We hadden even een mooi gesprek waaruit bleek dat ze werd geraakt in een eigen stuk van intimiteit en dat wegdrukte.

We delen geboortes. We delen huwelijken. We delen feestelijke momenten, mijlpalen, successen. Alles wat 'licht' is komt naar buiten.
En alles wat rauw, echt, pijnlijk of menselijk is... dat zou dan in een hoekje moeten verdwijnen?

Van de week sprak ik een lieve vriendin die social media verliet omdat het haar depressief maakte. Het voelt voor haar vaak gemaakt en nep. En ik begrijp haar.

Want juist dat is wat mij drijft om geen masker te dragen. Niet online. Niet in het leven. Niet in mijn werk.

Ik doe me hier niet anders voor dan ik ben. Het leven is niet maakbaar. Ja, je kunt manifesteren en creëren, maar niemand van ons ontkomt aan verlies. Aan de dood. Aan teleurstelling. Aan het niet vanzelfsprekend krijgen van wat je het liefste wenst.

Dat is óók leven.

Ik werk ermee, in de natuurcoachtrajecten komen we zonder kwetsbaarheid, eerlijkheid en je durven openen voor de donkere stukken, niet ver. Ik werk voornamelijk met verlies van gezondheid, wat ook een diepe vorm van rouw is. Nu onderga ik zelf een soortgelijk proces.

En ik voel dat het mijn taak is om daarin zichtbaar te zijn. Om te laten zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is maar een poort. Dat eerlijkheid niet schaadt maar verbindt. Dat delen niet aanzet tot medelijden, maar tot menselijkheid en groei.

En dit is mijn manier om ruimte te maken voor rouw. Voor verlangen en zachtheid. Voor alles wat we normaal gesproken maar voorzichtig of helemaal niet uitspreken.

Ik post dit om het licht én het donker zichtbaar te maken. Omdat beide waar zijn. En omdat niemand dit leven hoeft te leven met het gevoel dat zij/hij te veel is wanneer je gewoon mens bent. ❤️

Ps. De foto vorige week gemaakt in het bos. Ik zie er een zon in die door de ruwheid heen toch straalt ☀️ Wat zie jij?

26/10/2025

Er even tussenuit...

“Lekker naar de zon?" werd mij gevraagd. Maar het voelt niet als vakantie. Rouwen is hard werken. Je kunt het verdriet en alles wat erbij komt kijken niet thuislaten, het reist met je mee, weegt zwaar, en nestelt zich op elke plek.

Daarbij stormt het in mij. Waarom zou ik dan de zon opzoeken vroeg ik mijzelf af als het vanbinnen donker is? Om iets te compenseren? Ik wilde niet wegvluchten van de storm, maar haar aankijken.

Dus besloot ik: laat het mij maar voelen!
De wind. De regen. De kou.

Ik wil dichtbij mijn eigen natuur blijven, en de herfst voelt als de perfecte metgezel. Een seizoen van loslaten maar ook van liefde vasthouden, juist als vormen vervagen. Over kleur verliezen, om de weg naar binnen te vinden, naar die stille plek waar de zon altijd schijnt.

Dus het werd... regenachtig Schotland 😉
En niet bewust zo uitgekozen, maar precies een jaar geleden was mijn moeder hier ook. Dat maakte het dubbel maar ook bijzonder. Soms pijnlijk, soms troostend. Het werd onderdeel van mijn rouwreis. Ik heb haar dichtbij gevoeld wanneer onze paden elkaar kruisten in de tijd, en ik op exact dezelfde plekken stond waar zij ook was.

Onderweg luisterden Simo en ik naar haar lievelings playlist van ruim 30 uur. Sommige nummers raakten diep en kwamen op het juiste moment. Alsof ze tegen mij sprak via haar muziek. En toen waren daar ineens overal hartjes... als stenen, in wolken, op de grond. Mijn moeder hield van hartjes, dus het verbaast mij niets ❤️

Tussen het rouwen door genoot ik van de spectaculaire landschappen, de ruimte en de rust. De natuur leert mij dat alles in beweging is. Dat moeilijke tijden er niet zijn om te overwinnen, maar om er mee te leren ademen.

En het grappige? Het regende maar één dag, de laatste.

Ik kwam thuis met een rustiger hoofd, een blijer hart, en het gevoel dat de zon weer voorzichtig durft door te breken. ☁️🌤️

Misschien herken je dat ook.. dat het stormt of onstuimig is in jezelf. Kijk dan eens naar de natuur. Ze forceert niets, maar beweegt met wat is.

Misschien is dat wat we mogen leren. Niet schuilen voor ons eigen weer, maar het doorleven, tot de lucht vanzelf weer openbreekt. ☀️

29/09/2025

Klinkt het gek als ik zeg dat ik mijn moeder het liefst achterna zou reizen? 💫 Ik mis haar zo dat ik soms alleen maar bij haar "daar" wil zijn. Want hier draag ik intens verdriet.

Soms voelt het alsof ik dit hoofdstuk van mijn leven wil overslaan. Als een bladzijde uit het boek gescheurd, nooit geschreven.

Begrijp me niet verkeerd, ik houd van het leven!

En toch, dit is nu mijn verhaal.
Een verhaal waarin rouw de hoofdrol speelt. Het voelt alsof een golf mij overspoelt van ongeloof, boosheid, eenzaamheid, schuld, verdriet…

Het hoort erbij, weet ik nu.

Uitputtend.

Maar er is ook dit: ik loop er niet voor weg.
Ik laat mijn emoties binnen.
Ik blijf staan, elke keer weer.
Ik adem erdoorheen.
En dan, heel even, klaart de lucht weer op.

🌞

Laatst liep ik in het bos te worstelen met deze emoties, op zoek naar frisse lucht. En ineens kwam daar een vraag op, die ik sindsdien mijn wondervraag noem:

“Kan ik dit dragen? Kan ik dit nú dragen?”

Die vraag geeft mij veerkracht. Want telkens is mijn antwoord: “Ja. Ik weet niet hoe, maar nu in dit moment kan ik dit dragen.”

Het voelt alsof ik daarmee achter het roer van mijn schip sta. De storm woedt, ik zie geen horizon. Maar één ding weet ik wel: ik vaar.

En ik weet: ik ben niet alleen. Daarom zal ik af en toe posten over mijn rouwreis. Verdriet is vaak stil, onzichtbaar aanwezig. Ik wil dat graag een stem geven. Rouw is net zo goed onderdeel van het leven als geluk en vreugde.

Want wij, mensen, op een dag dragen we, in welke vorm dan ook.

Verlies. Pijn. Hoop. Herinneringen. Liefde.

En wat hebben we elkaar dan nodig!

Het is fijn dat alles wat je voelt er dan simpelweg mag zijn, allereerst van jezelf. Dat dit niet weggedrukt hoeft te worden.

Dat iemand de tijd neemt en luistert, zonder een oplossing te zoeken om de pijn te verzachten.

Want deze pijn is niet te verzachten. Het verzacht vanzelf wanneer de rauwe werkelijkheid wordt toegelaten. Keer op keer.

Step by step 🎶

Wees niet bang om een ander daar de ruimte in te bieden of dit zelf te doorvoelen.

Want ik geloof dat er een bron van veerkracht aanwezig is die helpt dragen én die jou draagt, en je herinnert aan je ware natuur: liefde ❤️

05/09/2025

Ik zie je in de sterren
Ik hoor je in de wind
Al ben je niet meer hier,
er is een plek in mijn hart
waar ik jou voor altijd vind. 🤍

Dag liefste mama, vriendin, supporter, reisgenoot, mede natuurliefhebber en zielsmaatje. Wat hebben we samen veel belééfd. Wat heb ik van je genoten. Wat hebben we veel voor elkaar betekent. Eeuwig dankbaar dat jij mijn moeder was (en natuurlijk altijd zal blijven!) 💫

Maar ohh, naast alle dankbaarheid en liefde die ik voel..., wat doet dit pijn....

Wat ga ik haar ontzettend missen!!!

📸 Amalfi, juli 2025. Onze laatste reis samen.

* Lieve volgers, voorlopig ben ik minder bereikbaar. Dank alvast voor jullie warme gedachten en wensen. 🙏

29/07/2025

Afgelopen weekend liep ik in een mooi stukje Twentse natuur en zag ik ineens een boom met twee stammen. Twee levenslijnen, verbonden aan dezelfde wortel.

De ene stam zwaar geknakt. Stilgezet door wat te lang werd genegeerd. Een beeld van overbelasting. Burn-out. Ziekte. Het moment waarop je lijf en hart zeggen: ik kan niet meer, ik heb teveel gedragen en gegeven.

De andere stam staat rechtop, maar niet stevig. Scheef gegroeid (zie tweede foto), heeft veel te geven maar geeft buiten de eigen draagkracht.. Niet volledig geknakt, wel vermoeid! Zichzelf opnieuw ontdekken, heroriëntatie, het kompas bijstellen op de terugweg naar volledig potentieel, zodat het weer kan leven vanuit de natuurlijke staat. Zoals het bedoeld is.

Één beeld. Twee processen.

En precies daar werk ik. Met beide.
Met het geknakte, dat ruimte nodig heeft om te voelen en te herstellen.
En met de scheef gegroeide, die balans mag hervinden, richting mag herijken.

Of je nu
🌿 overspannen bent, midden in een burn-out of (langdurige) ziekte zit, en voelt dat je lichaam en hoofd niet meer meewerken,
Of
🌿 een burn-out of (langdurige) ziekte achter de rug hebt en merkt dat je jezelf nog niet helemaal hebt teruggevonden.

Ik bied ruimte. Rust. Reflectie. In de natuur. In kleine, haalbare stappen. Met oog op duurzaamheid.

🌱Van overleven naar léven. Of:
🌿Van half leven naar volop leven.

Zodat jij weer gaat voelen wie jij bent. Wat jouw tempo is. Jouw richting. Zonder druk. Zonder maskers.

Zodat jouw unieke zelf weer tevoorschijn mag komen. Niet als een versie die moet voldoen aan allerlei verwachtingen, maar als de versie die klopt, van binnenuit.

Alle rust om weer thuis te komen bij jezelf. Te herstellen. En van daaruit jouw eigen pad te voelen en te bewandelen.

Want jij hebt zoveel moois om te geven en delen. Zoveel talent, zoveel kwaliteiten! Maar wel in balans! In afstemming en verbinding met jezelf. ❤️

Voel je welkom voor een vrijblijvende sessie in de natuur, om samen te onderzoeken wat ik voor jou kan betekenen.

18/07/2025

Hoe staat het met jouw innerlijke vuur? Voel je je bruisend en energiek? Of juist een beetje oververhit, moe of opgebrand en is het tijd om terug te schakelen?

Zondag gaan we samen wandelen in de energie van de zomer, het seizoen van het Vuur-element. De tijd van het jaar waarin het hart centraal staat: verbinding, vreugde, passie en expressie 💓🌞

Vuur kan je laten stralen, maar ook uitputten als het te veel wordt! Daarom nemen we tijdens deze Qi-wandeling de tijd om te vertragen, tot rust te komen, te ademen met aandacht en te voelen wat jouw systeem nodig heeft.

We stemmen af op de natuurlijke ritmes, zodat je weer thuiskomt in jezelf én in het seizoen.

Zin om nieuwe energie op te doen? Ik neem je mee naar een paar hele mooie plekken in de natuur! 💚 Van harte welkom, a.s. zondag 9.30 - 11.30. DM voor meer info of aanmelden.

👉 Volgende data: zaterdag 2 augustus en zondag 24 augustus.

17/07/2025

Eventjes stil geweest hier… De afgelopen tijd stond in het teken van familie, verbinding en Italiaanse zonnestralen 🌞🇮🇹

We waren uitgenodigd op de bruiloft van een nicht van Simone (Simone is mijn Italiaanse partner), een feest vol liefde en dolce vita 😍 Bijzonder ook dat mijn moeder uitgenodigd was zonder de bruid en bruidegom persoonlijk te kennen. In Italië hoor je er al snel bij als "familie", dat geeft me elke keer weer een warm gevoel ❤️

Vooraf nog een paar dagen naar de Amalfikust geweest en Pompei bewonderd, heel indrukwekkend...

En de laatste dagen? Die brachten we door in het dorpje waar ik jaren geleden een jaar (samen)woonde. Zo'n dorpje waar je amper door kunt met de auto en de tijd stil heeft gestaan. Heerlijk om weer door de straatjes te slenteren, cappuccino en croissantje pakken aan de bar, plekken herkennen en herinneringen ophalen… fijn om dat stukje uit mijn leven weer even te voelen ✨

Al met al... mooie herinneringen gemaakt met twee hele dierbare mensen! Wat een rijkdom om hen om me heen te hebben en dit samen te hebben beleefd. Als er iets is wat ik de afgelopen tijd nog meer heb omarmd is niet alleen dit soort kansen zien maar ze ook pakken. Laat dat wat écht belangrijk voor je is niet voorbij razen! Al het andere kan best even wachten.

Inmiddels weer aan het werk. 🌿 Bezig met veel moois, zo is o.a. het Root, Rise & Blossom traject al een tijdje gestart en daar zit zoveel waardevols in waar ik binnenkort graag meer over deel.

Maar voor nu: een paar kiekjes vol warmte, reizen en familiegevoel 🥰

Ciao!

Adres

Hellendoorn

Website

http://www.leefnatuurcoaching.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Lééf Natuurcoaching nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Lééf Natuurcoaching:

Snelkoppelingen

Wilt u dat uw praktijk hét hoogst genoteerde Kliniek in Hellendoorn wordt?

Van overleven naar Moeiteloos leven

In onze samenleving staan we voortdurend onder invloed van een grote hoeveelheid indrukken en impulsen en raken daar zelfs aan gewend. Ons biologische systeem moet daar heel hard voor werken. Het verkeert bijna permanent in een staat van verdediging, wat weer leidt tot fysieke en emotionele spanning en een onvermogen om een vervullend leven te leiden. Er lijkt nooit rust te zijn, nooit tijd om te doen wat je eigenlijk had gewild in je leven. We raken steeds voller met onderbewuste emotionele blokkades, onverwerkte emoties en beperkende overtuigingen die ons beheersen. De weerslag zien we in onze relaties, ons gevoel van eigenwaarde en de mate waarin we nog een gevoel van vrijheid en vreugde kunnen ervaren. Al onze prestaties op elk terrein van ons leven worden hierdoor terug gehouden. Er ligt een enorm potentieel van voldoening, gezondheid en geluk in het kunnen omkeren van die situatie. Maar we weten soms gewoon niet meer hoe we dit blijvend kunnen realiseren.

Als Effortless Coach help ik je om in contact te komen met je natuurlijke staat. Daar voel je op een directe manier wat je echt wilt in je leven en ook welke dingen je daar in je huidige situatie van weerhouden. Je gaat zien wat een groot verschil het uitmaakt als je dit zo laat of als je deze belemmeringen zou kwijtraken. Je leert vanuit het moment te leven, dat betekent weerstanden laten gaan tégen het huidige moment, omarmen wat er NU is, en vanuit daar verder werken. Van binnenuit.

Dit inzicht zetten we om in een dubbele beweging: wèg bij wat je tegen houdt om echt te leven zoals je wilt, en begínnen met het leven dat echt bij jou past. Ik help je om al die dingen die je tot nu toe nog niet zijn gelukt moeiteloos te realiseren. Samen gaan we een heel stuk verder komen, wat mij betreft helemaal daar waar jij zijn wilt, dat is ons gezamenlijk commitment.