Lééf Natuurcoaching

Startpagina
Nederland
Hellendoorn
Lééf Natuurcoaching

Stop met rennen, start met léven! Be alive (again) 🐛🦋
Natuurlijk, met:
▪︎ Qigong
▪︎ Seizoenswandelingen/ bosbaden
▪︎ Natuurcoaching
Kom ervaren 🌳

28/12/2025

Tweede kerstdag. Simo moest werken. Anderen hadden plannen. En pa en ma… daar kun je niet meer even langs.

Ik zag er enorm tegenop. Een vriendin zei toen iets heel simpels: ga de natuur in. Daar ben je nooit alleen. Ik moest even lachen. Natuurlijk. Dat ik daar zelf niet aan had gedacht. De natuur als medicijn.

Ik ging dus alleen het bos in, maar ik kwam er allesbehalve alleen vandaan. In de loop van de jaren is het bos een tweede thuis geworden waar ik me diep mee verbonden ben gaan voelen. Verbonden met de rust en stilte. Met de planten. Met de dieren. Maar vooral met de bomen. Ik heb iets met bomen. Ik ervaar ze niet als 'dingen', maar als aanwezig en levend. Ik kan er hele gesprekken mee voeren en ontvang vaak inzichten.

Ik heb hier nooit echt over geschreven, bang om raar gevonden te worden 😅 maar na wat ik de afgelopen jaren ben verloren voelt dat niet meer belangrijk. Dus vandaag deel ik zo'n moment.

Tijdens de wandeling liep ik naar een van mijn lievelingsbomen. Ik legde mijn voorhoofd tegen de stam. Ik liet mijn schouders zakken, voelde mijn voeten op de grond, ademde diep in en uit. En dan gebeurd het gewoon. Vanuit het niets ontstaat er dan vaak een soort van gesprek, in beelden, gevoelens en woorden die moeilijk te beschrijven zijn. Maar wat ik wel kan zeggen is dat ik mij niet alleen voelde. Integendeel. Het voelde als een warm samenzijn. Alsof ik op kerst-visite bij familie was maar dan bij de bomen. Volgende keer neem ik warme choco mee zei ik nog 😄

Terwijl ik daar tegen de boom stond, kwam er onverwacht een herinnering omhoog. Een moment uit het verleden waarover mijn moeder zich schuldig had gevoeld.
Vanuit een diepe liefde zei ik:
"Die schuld is nergens voor nodig mam."
En precies op dat moment werd de schuld die ik nog naar haar toe voelde ook aangeraakt. En dat was precies de bedoeling van die herinnering. Om mij te helpen. Want wat ik net zelf had uitgesproken, kreeg ik terug in min of meer dezelfde woorden: "Het is allang goed."

De schuld die ik soms best zwaar draag op mijn schouders, verdween. Het gebeurde allemaal in een paar seconden. Met die bevrijdende ervaring wandelde ik verder.

Eigenlijk zou dit al genoeg bewijs moeten zijn van de kracht van de natuur (en van het hiernamaals?) Maar omdat voor mij zulke momenten soms nog steeds niet te bevatten zijn, vroeg ik of ik die dag nog een vers veertje mocht zien als teken, zodat ik zeker kon zijn dat dit echt was. Nog geen drie meter verderop lag er al een, zo vers alsof het net uit de hemel was komen waaien... 🤍

Toen ik weer naar huis ging zat er nog een roodborstje op een p**l die daar een tijdje bleef kijken. Alsof ik nog wat extra warmte en bevestiging meekreeg voor de rest van de dag.

Het voelde zo wonderlijk wat ik in een uurtje wandelen allemaal had mogen ervaren en ontvangen. Ik was omringd geweest. Door meer dan ik kan zien en meer dan mijn hoofd kan begrijpen.

Dit is wat er kan ontstaan wanneer we de stilte ingaan. Wanneer we het alleen zijn niet invullen of afleiding zoeken, maar het toelaten. Dan blijkt: we zijn nooit echt alleen. Zelfs niet met kerst. In dat alleen zijn ligt een enorme rijkdom en verbinding.

Dus zeg dat ik raar ben, dat snap ik wel vanuit het hoofd gezien 😊 Maar vanuit hart en ziel voel en weet ik dat dit klopt.

En de schuldgevoelens die ik al sinds het overlijden van mijn moeder met me mee droeg, ze zijn nog steeds weg en ik weet: ze komen niet meer terug.

Want het is allang goed. 💫

Deel met mij jouw verhaal, zou ik heel fijn vinden, en laten we daarmee gevoelens van schaamte doorbreken ❤️

21/12/2025

Dit is hoe mijn rouwproces voelt. Ik loop over een touw, boven een rivier. Drie meter boven de grond. Ik kom alleen vooruit als ik volledig aanwezig blijf bij deze ene stap. Zodra ik mijn hoofd volg, met mijn aandacht al bij de overkant, raak ik uit balans en ook lichtelijk in paniek: is het nog zo'n eind? 😬😱

Na het overlijden van mijn vader in 2023 was ik na twee weken weer aan het werk. In de twee weken erna had ik 5 nieuwe intakes (de nood was hoog weet ik nog en daar voelde ik mij verantwoordelijk voor en mijn draagkracht was toen nog vele malen groter dan nu). Deze keer met het overlijden van mijn moeder erbij en de nasleep van het ivf-traject is het anders. Ik had nooit verwacht dat rouw zo’n impact kon hebben op mijn gezondheid. Mijn lichaam liet mij duidelijk weten: deze keer ga je het anders doen. Nee, het móét het anders. Inmiddels zit ik 3,5 maand thuis.

In de eerste twee maanden stond ik nog hijgend bovenaan de trap. Koken en schoonmaken waren te veel. Mijn lichaam deed pijn. Mijn nachten waren onrustig met veel nachtmerries. Flashbacks. Depressieve gevoelens en hartkloppingen. Verwerking next level zeg maar.

Maar nu, net als op dit touw kan ik niet sneller als kan. Herstel vraagt dat ik hier blijf bij deze stap. Bij wat mijn lichaam vandaag aankan. Het is echt geen eitje, maar ik ben alweer een heel eind verder, ik blijf dichtbij mijzelf, bij mijn hart en de keuze die ik dagelijks weer maak om mijn natuurlijke tempo te volgen en mijn lichaam te vertrouwen. Het leven weer opnieuw te vertrouwen.

Wat ik zeggen wil voor een ieder die te maken heeft met herstel op welke manier dan ook:
Je hoeft de overkant nog niet te zien. Focus je op de stap die je nu zet, die kun je wel (over)zien. Leer je telkens weer over te geven aan het niet weten want daarin ligt een dieper weten waarin vertrouwen je zal leiden ❤️ (en angst smelt). De overkant bereik je dan vanzelf zonder al teveel forceren. Scheelt een boel energie, die je hard en hart kunt gebruiken nu.

Zie deze reis over het touw als een ontwikkel en groeifase. Een fase in je leven dat vraagt om van koers te veranderen. Een koers van overleven naar léven. 🌟

20/11/2025

"Zou je je wel zo kwetsbaar opstellen?" kreeg ik als vraag naar aanleiding van mijn post gisteren.

Waarom niet? Vroeg ik nieuwsgierig.

Omdat dit privé is, was het antwoord. Maar wie zijn waarheid is dat? We hadden even een mooi gesprek waaruit bleek dat ze werd geraakt in een eigen stuk van intimiteit en dat wegdrukte.

We delen geboortes. We delen huwelijken. We delen feestelijke momenten, mijlpalen, successen. Alles wat 'licht' is komt naar buiten.
En alles wat rauw, echt, pijnlijk of menselijk is... dat zou dan in een hoekje moeten verdwijnen?

Van de week sprak ik een lieve vriendin die social media verliet omdat het haar depressief maakte. Het voelt voor haar vaak gemaakt en nep. En ik begrijp haar.

Want juist dat is wat mij drijft om geen masker te dragen. Niet online. Niet in het leven. Niet in mijn werk.

Ik doe me hier niet anders voor dan ik ben. Het leven is niet maakbaar. Ja, je kunt manifesteren en creëren, maar niemand van ons ontkomt aan verlies. Aan de dood. Aan teleurstelling. Aan het niet vanzelfsprekend krijgen van wat je het liefste wenst.

Dat is óók leven.

Ik werk ermee, in de natuurcoachtrajecten komen we zonder kwetsbaarheid, eerlijkheid en je durven openen voor de donkere stukken, niet ver. Ik werk voornamelijk met verlies van gezondheid, wat ook een diepe vorm van rouw is. Nu onderga ik zelf een soortgelijk proces.

En ik voel dat het mijn taak is om daarin zichtbaar te zijn. Om te laten zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is maar een poort. Dat eerlijkheid niet schaadt maar verbindt. Dat delen niet aanzet tot medelijden, maar tot menselijkheid en groei.

En dit is mijn manier om ruimte te maken voor rouw. Voor verlangen en zachtheid. Voor alles wat we normaal gesproken maar voorzichtig of helemaal niet uitspreken.

Ik post dit om het licht én het donker zichtbaar te maken. Omdat beide waar zijn. En omdat niemand dit leven hoeft te leven met het gevoel dat zij/hij te veel is wanneer je gewoon mens bent. ❤️

Ps. De foto vorige week gemaakt in het bos. Ik zie er een zon in die door de ruwheid heen toch straalt ☀️ Wat zie jij?

26/10/2025

Er even tussenuit...

“Lekker naar de zon?" werd mij gevraagd. Maar het voelt niet als vakantie. Rouwen is hard werken. Je kunt het verdriet en alles wat erbij komt kijken niet thuislaten, het reist met je mee, weegt zwaar, en nestelt zich op elke plek.

Daarbij stormt het in mij. Waarom zou ik dan de zon opzoeken vroeg ik mijzelf af als het vanbinnen donker is? Om iets te compenseren? Ik wilde niet wegvluchten van de storm, maar haar aankijken.

Dus besloot ik: laat het mij maar voelen!
De wind. De regen. De kou.

Ik wil dichtbij mijn eigen natuur blijven, en de herfst voelt als de perfecte metgezel. Een seizoen van loslaten maar ook van liefde vasthouden, juist als vormen vervagen. Over kleur verliezen, om de weg naar binnen te vinden, naar die stille plek waar de zon altijd schijnt.

Dus het werd... regenachtig Schotland 😉
En niet bewust zo uitgekozen, maar precies een jaar geleden was mijn moeder hier ook. Dat maakte het dubbel maar ook bijzonder. Soms pijnlijk, soms troostend. Het werd onderdeel van mijn rouwreis. Ik heb haar dichtbij gevoeld wanneer onze paden elkaar kruisten in de tijd, en ik op exact dezelfde plekken stond waar zij ook was.

Onderweg luisterden Simo en ik naar haar lievelings playlist van ruim 30 uur. Sommige nummers raakten diep en kwamen op het juiste moment. Alsof ze tegen mij sprak via haar muziek. En toen waren daar ineens overal hartjes... als stenen, in wolken, op de grond. Mijn moeder hield van hartjes, dus het verbaast mij niets ❤️

Tussen het rouwen door genoot ik van de spectaculaire landschappen, de ruimte en de rust. De natuur leert mij dat alles in beweging is. Dat moeilijke tijden er niet zijn om te overwinnen, maar om er mee te leren ademen.

En het grappige? Het regende maar één dag, de laatste.

Ik kwam thuis met een rustiger hoofd, een blijer hart, en het gevoel dat de zon weer voorzichtig durft door te breken. ☁️🌤️

Misschien herken je dat ook.. dat het stormt of onstuimig is in jezelf. Kijk dan eens naar de natuur. Ze forceert niets, maar beweegt met wat is.

Misschien is dat wat we mogen leren. Niet schuilen voor ons eigen weer, maar het doorleven, tot de lucht vanzelf weer openbreekt. ☀️

29/09/2025

Klinkt het gek als ik zeg dat ik mijn moeder het liefst achterna zou reizen? 💫 Ik mis haar zo dat ik soms alleen maar bij haar "daar" wil zijn. Want hier draag ik intens verdriet.

Soms voelt het alsof ik dit hoofdstuk van mijn leven wil overslaan. Als een bladzijde uit het boek gescheurd, nooit geschreven.

Begrijp me niet verkeerd, ik houd van het leven!

En toch, dit is nu mijn verhaal.
Een verhaal waarin rouw de hoofdrol speelt. Het voelt alsof een golf mij overspoelt van ongeloof, boosheid, eenzaamheid, schuld, verdriet…

Het hoort erbij, weet ik nu.

Uitputtend.

Maar er is ook dit: ik loop er niet voor weg.
Ik laat mijn emoties binnen.
Ik blijf staan, elke keer weer.
Ik adem erdoorheen.
En dan, heel even, klaart de lucht weer op.

🌞

Laatst liep ik in het bos te worstelen met deze emoties, op zoek naar frisse lucht. En ineens kwam daar een vraag op, die ik sindsdien mijn wondervraag noem:

“Kan ik dit dragen? Kan ik dit nú dragen?”

Die vraag geeft mij veerkracht. Want telkens is mijn antwoord: “Ja. Ik weet niet hoe, maar nu in dit moment kan ik dit dragen.”

Het voelt alsof ik daarmee achter het roer van mijn schip sta. De storm woedt, ik zie geen horizon. Maar één ding weet ik wel: ik vaar.

En ik weet: ik ben niet alleen. Daarom zal ik af en toe posten over mijn rouwreis. Verdriet is vaak stil, onzichtbaar aanwezig. Ik wil dat graag een stem geven. Rouw is net zo goed onderdeel van het leven als geluk en vreugde.

Want wij, mensen, op een dag dragen we, in welke vorm dan ook.

Verlies. Pijn. Hoop. Herinneringen. Liefde.

En wat hebben we elkaar dan nodig!

Het is fijn dat alles wat je voelt er dan simpelweg mag zijn, allereerst van jezelf. Dat dit niet weggedrukt hoeft te worden.

Dat iemand de tijd neemt en luistert, zonder een oplossing te zoeken om de pijn te verzachten.

Want deze pijn is niet te verzachten. Het verzacht vanzelf wanneer de rauwe werkelijkheid wordt toegelaten. Keer op keer.

Step by step 🎶

Wees niet bang om een ander daar de ruimte in te bieden of dit zelf te doorvoelen.

Want ik geloof dat er een bron van veerkracht aanwezig is die helpt dragen én die jou draagt, en je herinnert aan je ware natuur: liefde ❤️

05/09/2025

Ik zie je in de sterren
Ik hoor je in de wind
Al ben je niet meer hier,
er is een plek in mijn hart
waar ik jou voor altijd vind. 🤍

Dag liefste mama, vriendin, supporter, reisgenoot, mede natuurliefhebber en zielsmaatje. Wat hebben we samen veel belééfd. Wat heb ik van je genoten. Wat hebben we veel voor elkaar betekent. Eeuwig dankbaar dat jij mijn moeder was (en natuurlijk altijd zal blijven!) 💫

Maar ohh, naast alle dankbaarheid en liefde die ik voel..., wat doet dit pijn....

Wat ga ik haar ontzettend missen!!!

📸 Amalfi, juli 2025. Onze laatste reis samen.

* Lieve volgers, voorlopig ben ik minder bereikbaar. Dank alvast voor jullie warme gedachten en wensen. 🙏

29/07/2025

Afgelopen weekend liep ik in een mooi stukje Twentse natuur en zag ik ineens een boom met twee stammen. Twee levenslijnen, verbonden aan dezelfde wortel.

De ene stam zwaar geknakt. Stilgezet door wat te lang werd genegeerd. Een beeld van overbelasting. Burn-out. Ziekte. Het moment waarop je lijf en hart zeggen: ik kan niet meer, ik heb teveel gedragen en gegeven.

De andere stam staat rechtop, maar niet stevig. Scheef gegroeid (zie tweede foto), heeft veel te geven maar geeft buiten de eigen draagkracht.. Niet volledig geknakt, wel vermoeid! Zichzelf opnieuw ontdekken, heroriëntatie, het kompas bijstellen op de terugweg naar volledig potentieel, zodat het weer kan leven vanuit de natuurlijke staat. Zoals het bedoeld is.

Één beeld. Twee processen.

En precies daar werk ik. Met beide.
Met het geknakte, dat ruimte nodig heeft om te voelen en te herstellen.
En met de scheef gegroeide, die balans mag hervinden, richting mag herijken.

Of je nu
🌿 overspannen bent, midden in een burn-out of (langdurige) ziekte zit, en voelt dat je lichaam en hoofd niet meer meewerken,
Of
🌿 een burn-out of (langdurige) ziekte achter de rug hebt en merkt dat je jezelf nog niet helemaal hebt teruggevonden.

Ik bied ruimte. Rust. Reflectie. In de natuur. In kleine, haalbare stappen. Met oog op duurzaamheid.

🌱Van overleven naar léven. Of:
🌿Van half leven naar volop leven.

Zodat jij weer gaat voelen wie jij bent. Wat jouw tempo is. Jouw richting. Zonder druk. Zonder maskers.

Zodat jouw unieke zelf weer tevoorschijn mag komen. Niet als een versie die moet voldoen aan allerlei verwachtingen, maar als de versie die klopt, van binnenuit.

Alle rust om weer thuis te komen bij jezelf. Te herstellen. En van daaruit jouw eigen pad te voelen en te bewandelen.

Want jij hebt zoveel moois om te geven en delen. Zoveel talent, zoveel kwaliteiten! Maar wel in balans! In afstemming en verbinding met jezelf. ❤️

Voel je welkom voor een vrijblijvende sessie in de natuur, om samen te onderzoeken wat ik voor jou kan betekenen.

18/07/2025

Hoe staat het met jouw innerlijke vuur? Voel je je bruisend en energiek? Of juist een beetje oververhit, moe of opgebrand en is het tijd om terug te schakelen?

Zondag gaan we samen wandelen in de energie van de zomer, het seizoen van het Vuur-element. De tijd van het jaar waarin het hart centraal staat: verbinding, vreugde, passie en expressie 💓🌞

Vuur kan je laten stralen, maar ook uitputten als het te veel wordt! Daarom nemen we tijdens deze Qi-wandeling de tijd om te vertragen, tot rust te komen, te ademen met aandacht en te voelen wat jouw systeem nodig heeft.

We stemmen af op de natuurlijke ritmes, zodat je weer thuiskomt in jezelf én in het seizoen.

Zin om nieuwe energie op te doen? Ik neem je mee naar een paar hele mooie plekken in de natuur! 💚 Van harte welkom, a.s. zondag 9.30 - 11.30. DM voor meer info of aanmelden.

👉 Volgende data: zaterdag 2 augustus en zondag 24 augustus.

17/07/2025

Eventjes stil geweest hier… De afgelopen tijd stond in het teken van familie, verbinding en Italiaanse zonnestralen 🌞🇮🇹

We waren uitgenodigd op de bruiloft van een nicht van Simone (Simone is mijn Italiaanse partner), een feest vol liefde en dolce vita 😍 Bijzonder ook dat mijn moeder uitgenodigd was zonder de bruid en bruidegom persoonlijk te kennen. In Italië hoor je er al snel bij als "familie", dat geeft me elke keer weer een warm gevoel ❤️

Vooraf nog een paar dagen naar de Amalfikust geweest en Pompei bewonderd, heel indrukwekkend...

En de laatste dagen? Die brachten we door in het dorpje waar ik jaren geleden een jaar (samen)woonde. Zo'n dorpje waar je amper door kunt met de auto en de tijd stil heeft gestaan. Heerlijk om weer door de straatjes te slenteren, cappuccino en croissantje pakken aan de bar, plekken herkennen en herinneringen ophalen… fijn om dat stukje uit mijn leven weer even te voelen ✨

Al met al... mooie herinneringen gemaakt met twee hele dierbare mensen! Wat een rijkdom om hen om me heen te hebben en dit samen te hebben beleefd. Als er iets is wat ik de afgelopen tijd nog meer heb omarmd is niet alleen dit soort kansen zien maar ze ook pakken. Laat dat wat écht belangrijk voor je is niet voorbij razen! Al het andere kan best even wachten.

Inmiddels weer aan het werk. 🌿 Bezig met veel moois, zo is o.a. het Root, Rise & Blossom traject al een tijdje gestart en daar zit zoveel waardevols in waar ik binnenkort graag meer over deel.

Maar voor nu: een paar kiekjes vol warmte, reizen en familiegevoel 🥰

Ciao!

02/07/2025

Lieve Natuur,

Vandaag vier ik mijn verjaardag. Een nieuw levensjaar opent zich. Ik kijk terug op afgelopen jaar en ben je diep dankbaar voor onze band die alsmaar sterker wordt. Dit betekent alles voor me.

Ik weet niet precies wanneer in mijn leven het begon, maar ergens onderweg ben jij mijn thuiskomen geworden. Zonder woorden heb je me geroepen. En ik ben gekomen, en gebleven.

In jou heb ik mezelf teruggevonden, laag voor laag, in de stilte, maar juist ook in de drukte van alledag.

Je sprak niet, en toch zei je alles.

Je hebt me afgelopen jaar gezien in mijn kracht en in mijn storm. Je oordeelde niet.
Je liet me weer met beide voeten stevig staan als ik wankelde.
Je ademde voor mij, als ik geen adem meer vond.
Je vierde mee aan de top van de berg, en je troostte wanneer ik dalen bereikte.

Onder jouw bomen heb ik geheeld.
In jouw wind heb ik losgelaten en mocht ik vrijer ademen.
In jouw zon heb ik mezelf weer gevoeld.
Jouw aarde heeft me gedragen wanneer ik mezelf even niet kon dragen.
En jouw stilte heeft me antwoorden gegeven op vragen die ik had en je hebt mij dingen laten zien....

Die ik in geen woorden kan vangen!! 🦋

Dankjewel dat je me draagt,
zonder voorwaarden.
Dankjewel dat je me spiegelt,
zonder oordeel.
Dankjewel dat je me herinnert,
aan wie ik in wezen ben.

Ik beloof je: ik blijf komen.
Niet omdat ik dat van mezelf moet,
Maar omdat ik je liefheb en de roep te sterk is deze te negeren.

Omdat ik bij jou innerlijke rust vindt.
Omdat ik in jou mijzelf ontmoet.
Keer op keer.

Ik wens dit jaar meer en meer mezelf te worden.
Steeds minder wat ik niet ben.
Steeds eerlijker, oprechter, vrijer.
Zodat ik dat wie ik werkelijk ben mag doorgeven aan wie ik liefheb, aan wie ik begeleid, aan het leven zelf.

Dankjewel dat jij mij altijd ontvangt zoals ik ben. Dankjewel dat je me laat zijn, groeien, transformeren. Met jouw hulp ga ik dit nieuwe jaar in..

Met open hart, blote voeten, wilde haren en een ziel die klaar is voor nog meer verbinding en avontuur.

Voor altijd, 💚
Suzanne

27/05/2025

Hoe is het met jouw innerlijke vuur? Brandt het vol passie, levenslust en vreugde? Of snak je juist naar rust, richting en thuiskomen bij jezelf?

A.s. zondag 1 juni geef ik de zomer miniretraite: een verdiepende seizoenswandeling met Natuurcoaching, Qigong, Bosbaden en stilte middenin de rustgevende én bruisende natuur.

Deze keer gaan we naar een hele bijzondere plek: een krachtplek die uitnodigt om op te laden, je balans te herstellen en opnieuw verbinding te maken met jouw natuurlijke talenten en zielskwaliteiten.

Want als je leeft vanuit de kwaliteiten van je hart: passie, vreugde, bezieling, expressie en ontspanning, dan kan het element Vuur deze zomer moeitelozer stromen. Je leeft dan in lijn met jouw ritme en natuur, op de weg van de minste weerstand.

Tijdens deze zomer miniretraite:
✨ Kom je tot rust in de natuur
✨ Ontdek je wat jouw vuur nodig heeft om in balans te zijn
✨ Voel je weer ruimte voor je dromen en hartverlangens
✨ Verbind je je met je natuurlijke talenten en zielskwaliteiten
✨ Activeer je je innerlijke kracht en hulpbronnen die jou gaan helpen om voluit te leven en stralen

Er is nog plek voor een paar mensen die voelen: ja, dit wil ik mezelf geven. 💛

Praktische info:
- Tijd: 9.30-12.45
- Locatie: omgeving Hellendoorn
- Investering: 119,- euro incl. 21% btw
- Kleine groep

Laad op & laat je verrassen door wat de natuur jou op dit moment wil laten zien en ervaren.

Een unieke editie vol zomerse magie. Met zorg samengesteld en afgestemd op het ritme van de natuur.

Kom zoals je bent. Geen ervaring nodig, alleen een open hart en wandelschoenen. 😉

Je bent van harte welkom.

Stuur mij een persoonlijk berichtje bij aanmelden of vragen.

Liefs,
Suzanne

26/05/2025

Soms voel je dat iets je dwarszit. Een oude pijn, verdriet, een gemis dat ineens dichtbij komt. Je zou ervoor weg kunnen lopen, maar wat als je er juist naartoe beweegt?

Wat als je jezelf toestaat om even stil te staan bij wat zeer doet?

Zo zocht ik recent tussen de dagelijkse drukte door de stilte op, het gemis, eventjes ruimte maken voor dat wat gevoeld wil worden.. en ik kwam zoveel rijker terug dan ik heen ging. Zo fijn was dat. Lees maar mee hoe ik het beleefd heb:

"Ik ging naar je graf, om troost te vinden.
Want het is zo’n periode waarin ik je extra mis, en waar ik doorheen mag bewegen.

En toen ik even bij je ging zitten zag ik het.
Een lege cocon. Zomaar daar, bij jou. Alsof het al lag te wachten op mij om gezien te worden.

Geen vlinder te bekennen, alleen dat stille omhulsel. Maar het voelde als een teken, een fluistering:
Ik ben er.
Nog steeds.
Voor jou.

Jij liet me weten pap:
Je ziet me,
Je loopt met me mee.
Niet meer zichtbaar, niet meer fysiek.
Uitgevlogen, nooit meer dezelfde, verandert.

Maar niet minder aanwezig!

In dat ene moment,
bij die lege cocon,
vond ik dus eigenlijk precies wat ik kwam zoeken…

Jou. ♥️ "
.. Wanneer je voelt dat iets je dwarszit, vermijd het dan niet. Zet het niet aan de kant. Maar beweeg er juist naartoe. Zoek er ruimte voor. Ga het aan. Voel het. Laat toe.

Want precies daar waar het pijn doet, waar je hart openbreekt, ligt de troost die je zoekt. Ligt heling. Ligt verbinding.

Erdoorheen gaan is hoe je thuiskomt bij jezelf. ✨️

De natuur is zo'n prachtig medicijn, ze geeft precies wat je nodig hebt, het geeft troost en kracht om verlies, welk soort verlies dan ook, te dragen. 💚
.. In mijn 1:1 sessies in de natuur begeleid ik ook rondom rouw en verlies. In een zachte, veilige bedding staan we stil bij wat pijn doet. We kijken het liefdevol aan, zonder te forceren. Laagje voor laagje mag er ruimte komen voor wat vastzit, zodat de leegte (waar we het liefst voor weglopen), zich mag vullen met liefde en ontspanning. Van binnenuit.

Weten of het iets voor jou kan betekenen? Neem eventjes contact op dan vertel ik je er meer over. 🐛

Adres

Hellendoorn

Website

http://www.leefnatuurcoaching.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Lééf Natuurcoaching nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Lééf Natuurcoaching:

Snelkoppelingen

Wilt u dat uw praktijk hét hoogst genoteerde Kliniek in Hellendoorn wordt?

Van overleven naar Moeiteloos leven

In onze samenleving staan we voortdurend onder invloed van een grote hoeveelheid indrukken en impulsen en raken daar zelfs aan gewend. Ons biologische systeem moet daar heel hard voor werken. Het verkeert bijna permanent in een staat van verdediging, wat weer leidt tot fysieke en emotionele spanning en een onvermogen om een vervullend leven te leiden. Er lijkt nooit rust te zijn, nooit tijd om te doen wat je eigenlijk had gewild in je leven. We raken steeds voller met onderbewuste emotionele blokkades, onverwerkte emoties en beperkende overtuigingen die ons beheersen. De weerslag zien we in onze relaties, ons gevoel van eigenwaarde en de mate waarin we nog een gevoel van vrijheid en vreugde kunnen ervaren. Al onze prestaties op elk terrein van ons leven worden hierdoor terug gehouden. Er ligt een enorm potentieel van voldoening, gezondheid en geluk in het kunnen omkeren van die situatie. Maar we weten soms gewoon niet meer hoe we dit blijvend kunnen realiseren.

Als Effortless Coach help ik je om in contact te komen met je natuurlijke staat. Daar voel je op een directe manier wat je echt wilt in je leven en ook welke dingen je daar in je huidige situatie van weerhouden. Je gaat zien wat een groot verschil het uitmaakt als je dit zo laat of als je deze belemmeringen zou kwijtraken. Je leert vanuit het moment te leven, dat betekent weerstanden laten gaan tégen het huidige moment, omarmen wat er NU is, en vanuit daar verder werken. Van binnenuit.

Dit inzicht zetten we om in een dubbele beweging: wèg bij wat je tegen houdt om echt te leven zoals je wilt, en begínnen met het leven dat echt bij jou past. Ik help je om al die dingen die je tot nu toe nog niet zijn gelukt moeiteloos te realiseren. Samen gaan we een heel stuk verder komen, wat mij betreft helemaal daar waar jij zijn wilt, dat is ons gezamenlijk commitment.