23/02/2026
Van terughoudend tot trouw: de kracht van lotgenotencontact
Toen Harry zich vorig jaar voor het eerst aansloot bij het lotgenotencontact voor partners van mensen met dementie, was dat allesbehalve vanzelfsprekend. Niet hijzelf, maar zijn zoon had het initiatief genomen. In een lokaal wijkblad had hij iets gelezen over deze bijeenkomsten en dacht meteen aan zijn vader.
Zoals wel vaker wanneer het ging over hulp of ondersteuning, hield Harry de boot af. Maar voor zijn zoon was dat juist reden om contact met mij op te nemen: was er nog plek voor zijn vader?
Met hulp van de casemanager, die letterlijk “moest praten als Brugman” lukte het uiteindelijk om Harry over de streep te trekken.
En zo stapte hij, voorzichtig en zichtbaar ongemakkelijk, voor het eerst de groep binnen. Ik zag hoe hij zich geen houding wist te geven. Daarom stelde ik hem gerust: alles wat hier wordt gedeeld, blijft binnen deze muren. We creëren samen een veilige plek waar ervaringen, twijfels en zorgen gedeeld kunnen worden met mensen die precies weten hoe dat voelt; want ook zij zorgen voor een partner met dementie.
Tijdens de kennismakingsronde spraken we af dat Harry als laatste aan het woord zou komen. Zo kon hij eerst even de sfeer proeven en luisteren naar de verhalen van anderen. Ik benadrukte dat hij niets hoefde te zeggen als hij daar nog niet aan toe was. Terwijl de anderen hun ervaringen deelden, zag ik Harry langzaam ontdooien. Zijn houding verzachtte, zijn blik werd aandachtiger. De verhalen raakten hem zichtbaar.
Toen hij uiteindelijk aan de b***t was, zei hij: “Ik heb eigenlijk niet veel te zeggen, behalve dan dat ik zó veel herken. Dat had ik niet verwacht.” Hij vertelde hoe hij van huis uit had meegekregen dat je de vuile was niet buiten hangt; iets dat hem belemmerde om open te praten over zijn thuissituatie.
Of hij de volgende keer weer zou komen? Dat wist hij nog niet. Ik zei hem dat hij altijd welkom was, en dat ik geloofde dat deze groep hem echt iets zou kunnen brengen.
Na afloop belde ik zijn zoon om mijn twijfels te delen over een eventueel vervolg. Die lachte verrast: zijn vader had er thuis nauwelijks iets over gezegd, maar tot zijn verbazing had hij het volgende lotgenotencontact al genoteerd op de kalender.
En inderdaad, bij de volgende bijeenkomst zat Harry er weer. Dit keer wat losser, wat opener. Hij deelde voorzichtig een ervaring. En hij bleef terugkomen.
Inmiddels zijn we ruim een jaar verder. Harry is een vaste waarde geworden binnen de groep. Hij deelt zijn verhaal, soms met een traan, vaak met een glimlach en geeft andere deelnemers zelfs tips. Laatst zei hij: “Ik zie dit als een uitje. Dit zou echt iedereen moeten doen.”
Zijn verhaal laat zien hoe waardevol lotgenotencontact kan zijn. Soms begint het met een duwtje van een ander, maar de steun, herkenning en verbondenheid die je er vindt, kunnen een wereld van verschil maken.
Ken jij iemand in je omgeving met dementie en wil je daar graag meer over weten?
* Alzheimer Café; iedere derde donderdagavond van de maand (m.u.v. juli en augustus dan op donderdagmiddag) bij Wijkhuis De Westwijzer in Helmond.
* Infopunt Mantelzorg; iedere dinsdagmiddag (m.u.v. schoolvakanties) van 14 tot 16 uur in de bibliotheek in Helmond.
* Op zoek naar nog meer activiteiten met als thema dementie? Bekijk dan het jaarprogramma 2026 van Dementievriendelijke gemeente Helmond
https://www.levgroep.nl/dementievriendelijke-gemeente-helmond
LEVgroep LEV Helmond Savant Zorg Zorgboogextra Thuiszorg Samen Verder Bibliotheek Helmond-Peel CultuurContact Jibb+ Helmond Gemeente Helmond Sociale Teams Helmond Alzheimer Nederland Dementievriendelijk Helmond
