Maarookik, Krommenie (2026)

14/02/2026

Wat is liefde eigenlijk?🤎

Liefde is niet het perfecte plaatje.
Niet alleen rozen. Niet alleen romantiek.
Niet alleen iemand die je vasthoudt als het makkelijk is.

Liefde is blijven als het schuurt.
Elkaar aankijken als het ongemakkelijk wordt.
Durven zeggen: “Dit doet pijn” en toch niet weglopen.

Liefde is gezien willen worden.
En de ander écht zien.
Niet alleen wie iemand is op zijn best,
maar ook in twijfel, in angst, in chaos.

Liefde is balans.
Niet trekken en duwen.
Niet redden.
Maar naast elkaar staan.

Liefde is willen begrijpen
in plaats van gelijk willen krijgen.

Het is steun zonder voorwaarden.
Ruimte zonder afstand.
Grenzen zonder muren.

Liefde zit niet alleen in je partner.
Het zit in je beste vriendin die je waarheid hoort.
In de vriend die blijft als je stil wordt.
In de mens die zegt: “Ik zie je.”

Liefde is verantwoordelijkheid nemen voor jezelf
zodat je de ander niet nodig hebt om je heel te maken,
maar kiest om samen te zijn.

Misschien is liefde uiteindelijk dit:
Goed zijn voor elkaar.
Zonder jezelf te verliezen.
En zonder de ander te willen veranderen.

Dat.
Is liefde.🤎

13/02/2026

“Ik ben gewoon moe.”

Dat is vaak de eerste zin.

Ze zegt het bijna verontschuldigend.
Alsof moe zijn logisch is. Normaal. Onvermijdelijk.

Ze draait een gezin.
Ze voelt alles van haar kinderen.
Ze regelt het huishouden.
Ze werkt , in loondienst of in haar eigen bedrijf.
Ze denkt vooruit.
Ze vangt op.
Ze houdt bij.
Ze draagt.

En ergens onderweg is ze zichzelf kwijtgeraakt.

Niet ineens.
Maar langzaam.

Wat ik vaak zie als vrouwen bij mij binnenkomen:

– Schouders die nooit echt zakken
– Adem die hoog blijft hangen
– Buik die gespannen is
– Ogen die moe zijn, maar nog steeds ‘aan’ staan

En onder die moeheid zit bijna altijd iets anders.

Overleving.

Het zenuwstelsel dat al jaren “aan” staat.
Het lichaam dat geen echte rust meer kent.
De overtuiging die diep van binnen fluistert:
Ik moet alles alleen doen.

Soms komt daar oud verdriet bij.
Onverwerkte ervaringen uit haar eigen jeugd.
Momenten waarop zij óók degene was die zich groot moest houden.

Het lichaam vergeet dat niet.

In de eerste sessie gebeurt er vaak al iets bijzonders.
Niet groots. Niet dramatisch.
Maar subtiel.

De adem zakt.
Er komt warmte.
Soms tranen.
Soms trillen handen of benen of het hele lichaam zacht.

En dan zegt ze:
“Ik wist niet dat ik zó moe was.”

Moeheid is niet altijd gebrek aan slaap.
Het is vaak jarenlang sterk zijn.

Je kunt sterk lijken
en ondertussen al jaren in overleving staan.

Je hoeft het niet alleen te blijven dragen.
Je lichaam mag leren dat het niet meer hoeft te vechten.

voel jij herkenning kom dan kennis maken met mij! stuur mij gerust een berichtje voor vragen.
debbie@maarookik.nl of stuur een dm.

11/02/2026

Vandaag mag ik weer zulke mooie sessies geven.
Diepe opstellingen… en daarna samen veilig mogen landen.

Soms met een liefdevolle, afsluitende meditatie.
Soms gewoon in stilte.
Rustig leunend in mijn armen.
Ontvangend.
Gezien.
Gedragen in liefde.
Er helemaal mogen zijn.

🤎Soms is een knuffel een moment waarop je in je hele zenuwstelsel voelt:
ik ben veilig.

Ik ben dankbaar dat ik dat mag geven, van vrouw tot vrouw.
Soms aan vrouwen van mijn generatie, soms jonger, soms ouder.

Een knuffel gaat niet over leeftijd.
Het gaat over oprecht kunnen voelen.
Over mogen ontvangen.
Over veiligheid. 🤎

heling vrouwentotvrouw verbinding lichaamsbewustzijn traumaverwerking liefdevol ruimtehouden innerlijkewerk aanwezigzijn dankbaar

09/02/2026

Soms kan iets in het hier en nu je diep raken, zonder dat het werkelijk over jou gaat.
Een situatie, een verhaal, een blik… en ineens voel je boosheid opkomen. Heftig, rauw, allesomvattend. Boosheid die plaatsvervangend lijkt: voor iemand anders, voor onrecht, voor pijn die jij niet zelf meemaakt en toch door je heen dendert.

Vandaag had ik zo’n mooie sessie. We bleven niet aan de oppervlakte, maar gingen op reis mét die boosheid. Niet om haar weg te duwen of te verklaren, maar om haar serieus te nemen. Want boosheid komt nooit zomaar. Ze wil iets vertellen.

Onderweg werd duidelijk dat deze boosheid een oude laag raakte. Een plek waar het innerlijk kind zich liet zien. Een kind dat zich ooit machteloos, niet gehoord of niet beschermd heeft gevoeld. En precies daar mocht het gebeuren: vertragen, voelen, aankijken. Niet fixen, maar aanwezig zijn. Niet analyseren, maar voelen wat toen niet gevoeld kon worden.

In die ruimte mocht iets geheeld worden. Zachtjes. Liefdevol. Door erkenning. Door erbij te blijven. Door te zeggen: ik zie je nu wel.
En vanuit die bedding begon de boosheid te verzachten. Ze hoefde niet meer te schreeuwen om aandacht.

Wat zo bijzonder was om te zien: pas toen het innerlijk kind gezien en gevoeld was, kon er echt ruimte ontstaan om er te zijn voor de ander, in het hier en nu. Zonder dat oude boosheid en onmacht de regie overnamen. Zonder projectie. Zonder strijd.

Dit is wat innerlijk werk kan doen. Het brengt ons terug naar onszelf, zodat we de ander kunnen ontmoeten vanuit volwassen aanwezigheid in plaats van oude pijn.

Misschien herken je dit. Misschien raakt dit iets in jou. Weet dan: boosheid is geen vijand. Het is vaak een boodschapper die ons de weg wijst naar een plek die nog liefde nodig heeft 🤎

Maarookik.nl

05/02/2026

Wat ik in mijn werk vaak zie,
is dat kinderen iets dragen
wat niet van hen is.

Niet omdat ouders iets fout doen.
Integendeel.

Deze ouders zijn zelf ook ooit kind geweest.
Met hun eigen geschiedenis.
Hun eigen pijn.
Hun eigen onverwerkte verdriet.

Wat niet gezien of gevoeld is,
werkt vaak onbewust door.
Van generatie op generatie.

Daarom begeleid ik regelmatig moeders en vaders.
Niet vanuit schuld.
Maar vanuit verzachting.🤎

Wanneer een ouder ruimte maakt in zichzelf,
ontstaat er vaak vanzelf meer rust bij het kind.🤎

En dat is misschien wel het mooiste werk dat er is:
niet sleutelen aan een jongere,
maar de bedding versterken
waarop een kind mag leunen.🤎

Alles in mijn praktijk gebeurt in eigen tempo.
Zonder druk.
Zonder lange wachtlijsten.
Zodat, als iemand voelt: nu is het moment,
er ook ruimte is om te starten.

“Voel je hier iets bij? Je bent welkom om een berichtje te sturen.”

Veel liefst Debbie🤎
Debbie@maarookik.nl

04/02/2026

Vandaag is het een jaar geleden
dat ik afscheid moest nemen van mijn vader.🤎

Een jaar, En tegelijk voelt het als gisteren.
Alsof de tijd ergens is blijven hangen op dat ene moment,
terwijl de wereld gewoon verder draaide.

Rouwen kent geen rechte lijn of pad.
Geen begin en geen einde.
Het beweegt, het golft, het komt en gaat,
soms zacht, soms rauw.

We hadden niet dagelijks contact,
maar er was altijd een lijntje tussen ons.
niet goed uit te leggen. Maar het is een gevoel..
En in de laatste weken van zijn leven werd dat lijntje nog sterker.
bij een blik, een hand die even werd vastgepakt,
een stilte die alles zei.

Die blikken van hem die waren er al mijn hele leven.
Zijn ogen zeiden zoveel zonder woorden.
Dat mis ik enorm.
Die blik die zei: ik zeg het niet, maar ik ben trots op jou.🤎

Als therapeut is het soms een uitdaging
om mijn rouwe kwetsbaarheid te mogen laten zien.
Er wordt van je verwacht dat je in controle bent, dat je “heel” bent.
Maar juist in mijn werk blijf ik altijd in contact
met dat deel van mij dat voelt, dat mist, dat rouwt.

Het tikt regelmatig iets aan, soms zacht, soms harder.
Ik blijf leren, groeien, helen,
steeds op een nieuwe laag.
Door te kiezen voor dit werk koos ik ook voor deze reis.
Een reis die nooit stil staat.
Die altijd in beweging is.

En ik zie dat niet als iets zwaars, maar als iets moois.
Alles wat ik onderweg tegenkom,
mag ik weer doorgeven aan de mensen die ik begeleid.
Hoe bijzonder is dat?
Dat mijn eigen kwetsbaarheid, mijn eigen rouw en liefde,
een deel kan zijn van heling voor een ander.

Er is een plek in mij
waar mijn vader nog steeds leeft.
In mijn lach. In mijn stilte.

Rouwen is voor mij geen loslaten.
Het is leren dragen.
Leren leven met wat er niet meer is,
wat er nooit is geweest,
en wat er altijd zal blijven.🤎

Vandaag eer ik mijn vader.
En ook mijn eigen kwetsbaarheid.
heling niet zit niet in perfectie,
maar in echtheid.
In durven zeggen:
het doet pijn, het mag er zijn,
en ik kies ervoor mijn mooie leven te omarmen.🤎

Voor iedereen die rouwt, kort of al jaren:
je bent niet te gevoelig. laat het er zijn. niets is verkeerd.

Rouw gaat zijn eigen weg.
Maar zijn liefde blijft bij mij, voor altijd.🤎

02/02/2026

Gezonde relaties beginnen bij jezelf🤎
Gezonde relaties ontstaan niet
doordat de ander verandert.

Ze ontstaan wanneer jij leert reageren
vanuit volwassenheid.

Dat betekent dat je voelt wat je voelt,
maar niet automatisch handelt vanuit die emotie.
Dat je herkent wat oud is,
zonder het weg te drukken of te projecteren.

Triggers zijn geen vijand.
Ze laten zien waar nog oude pijn zit.
Waar iets aandacht vraagt.
Wanneer je je eigen triggers leert kennen,
hoeven ze niet langer je relaties te sturen.

Dan kun je pauzeren
waar je vroeger explodeerde.

Uitspreken
waar je jezelf eerder inslikte.

Grenzen voelen
in plaats van ze pas te trekken als het te laat is.

🤎Dit werkt door in alle relaties:
met je partner, je kinderen, je ouders,
op je werk, in vriendschappen.🤎

Maar bovenal
in de relatie met jezelf.🤎

In mijn praktijk werk ik met jou samen lichaamsgericht en holistisch.
Niet door alles kapot te analyseren,
maar door te voelen, te ervaren
en dat wat oud is werkelijk te integreren.

Zonder druk.
In eigen tempo.
En met ruimte om te starten
wanneer jij voelt: ik ben hier klaar voor.

Dus voel jij ik ben er klaar voor? stuur mij dan een berichtje debbie@maarookik.nl

veel liefs Debbie🤎

31/01/2026

Vleugels uitslaan – over mijn dochter en mezelf

Vandaag voel ik iets heel bijzonders: trots, spanning, een beetje loslaten en bovenal dankbaarheid. Mijn mooie, lieve dochter van 17 gaat voor drie weken naar Denemarken. Alleen. Als enige meisje tussen twee jongens van haar opleiding die ze nog maar net kent. Ze volgt de koksopleiding en kreeg deze kans, een droom die ze met beide handen aangrijpt.💪😍

Mijn eerste reactie was: “Wow, wat gaaf! Doen!”
En ja hoor, het gaat door. En met elke stap die zij zet, voel ik hoe groot ze wordt… en hoe ik als moeder mee mag groeien.🙏

Loslaten is zoveel meer dan fysiek afstand nemen. Het is een oefening in vertrouwen. Een uitnodiging om mijn eigen angsten los te laten en mijn dochter te zien in haar kracht. En geloof me: ik twijfel geen seconde aan haar. Ze is moedig, nieuwsgierig en leergierig. Ik zie het, ik voel het, ik weet het.🤎

In Denemarken gaat ze niet alleen koken. Ze gaat zichzelf uitdagen, nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe routines ontdekken, leren, groeien en ervaringen opdoen die haar vormen. En ik? Ik leer dat mijn rol niet altijd is om te beschermen of te sturen. Soms is mijn rol gewoon: geloven, loslaten en ruimte maken. Ruimte voor haar groei, én voor de mijne.

En als ze binnen die drie weken besluit dat ze iets anders wil, dan halen we haar op. Nog steeds trots. Want het gaat om haar pad, haar keuzes, haar ervaring.

Dit loslaten voelt ook als mijn eigen vleugels uitslaan. Het vraagt kwetsbaarheid, vertrouwen en het loslaten van controle. Maar het geeft ook een vrijheid, kracht en trots die ik nog niet eerder zo intens heb gevoeld.

Aan alle moeders (en vaders): loslaten is een spiegel. Het laat zien hoeveel vertrouwen, liefde en kracht er in jullie beiden schuilt. Het is spannend. Het is eng. En het is prachtig.

Ik ben trots, een beetje zenuwachtig en bovenal vol vertrouwen. Mijn meisje vliegt uit. En ik vlieg, van een afstandje, liefdevol met haar mee. 🤎

Groei Vertrouwen Kwetsbaarheid Kracht

29/01/2026

Veel jongeren komen bij mij niet met een duidelijke hulpvraag.

Ze komen omdat ze moe zijn.
Overprikkeld.
Vol.
Of gewoon… omdat het even te veel is.

En weet je?
Dat is al genoeg.

Soms is één moment van diepe ontspanning
precies wat een jong lichaam nodig heeft
om weer ademruimte te voelen.

Een veilig luisterend oor.
Zonder oordeel.
Zonder oplossingen.
Zonder dat er iets ‘moet veranderen’.

Ik zie vaak dat dit alleen al rust brengt.
Meer zakken in het lichaam.
Meer ruimte in het hoofd.
Meer vertrouwen in zichzelf.

En soms…
ontstaat er van daaruit iets anders.
Een gesprek.
Een klik.
Een verlangen om verder te kijken.

Maar dat hoeft niet.
Ook ontspanning op zichzelf is waardevol.
Altijd.

“Voel je hier iets bij? Je bent welkom om een berichtje te sturen.”

Veel liefst Debbie🤎
Debbie@maarookik.nl

28/01/2026

“Ik snap het wel, maar ik voel het niet”

Veel mensen die bij mij komen zeggen hetzelfde:
“Ik begrijp waar het vandaan komt.”
“Ik heb erover gepraat.”
“Ik heb het geanalyseerd.”

En toch…
blijft het gevoel terugkomen.
De onrust.
De spanning.

De emotionele reacties die groter lijken dan het moment vraagt.
Dat is geen falen.
Dat is geen gebrek aan inzicht.
Dat is vaak omdat trauma niet alleen in je hoofd zit,
maar ook in je lichaam.

Trauma gaat niet alleen over wat er letterlijk met je gebeurde,
maar ook over hoe je lichaam en je systeem toen reageerden.
reacties die je toen niet kon voltooien.
Bijvoorbeeld:

je kon niet wegkomen
je kon je emoties niet uiten
je werd niet echt gezien
er was geen gevoel van veiligheid

Je lichaam heeft toen iets geleerd:
ik moet beschermen.
En dat beschermingsmechanisme werkt vaak nog lang door,
zelfs als je rationeel weet
dat je nu veilig bent.

Daarom helpt praten alleen soms niet genoeg.
Omdat je lichaam iets anders onthouden heeft
dan je hoofd.

Persoonlijke ontwikkeling vraagt dan geen nieuwe inzichten,
maar een andere ingang.
Een die het lichaam meeneemt.
Zacht.
Veilig.
In het hier en nu.

Niet om het verleden opnieuw te beleven,
maar om het eindelijk te laten landen.

in mijn praktijk werk ik met hele mooie therapie vormen om samen met jou je lichaam weer te leren voelen dat je veilig bent en mag ontspannen en mag landen.
heb je vragen neem dan contact op met debbie@maarookik.nl

veel liefs Debbie🤎

26/01/2026

Je innerlijk kind omarmen🤎
betekent niet dat het alles mag bepalen.

Het betekent luisteren.
Erkennen.
Ruimte geven aan wat ooit te weinig gezien werd.

Veel volwassenen dragen gevoelens
die nooit écht veilig gevoeld mochten worden.
Verdriet dat werd weggestopt.
Boosheid die niet welkom was.
Angst die geen bedding kreeg.

Die gevoelens verdwijnen niet vanzelf.
Ze laten zich later zien
in triggers, in relaties, in patronen
die je rationeel misschien allang begrijpt
maar emotioneel blijven terugkomen.
Niet om je tegen te werken,
maar omdat ze gezien willen worden.

Persoonlijke ontwikkeling vraagt dat je leert kijken
naar je eigen aandeel,
zonder in schuld of zelfafwijzing te belanden.
Niet: “Het ligt aan de ander.”
Maar ook niet: “Het is mijn fout.”

Wel:
Wat raakt dit in mij?
Wat van vroeger wordt hier aangeraakt?
Wat heeft dit deel in mij nodig?

Wanneer jij als volwassene aanwezig blijft
bij je innerlijk kind,
hoeft het niet meer te schreeuwen
via emoties of gedrag.
Dan ontstaat er ruimte.
Rust.
Keuzevrijheid.

Je innerlijk kind hoeft niet te verdwijnen.
Het mag meebewegen
onder leiding van jouw volwassen bewustzijn.

Wil jij hiermee aan de slag? voel je welkom, Dan kijken we samen wat ik voor jou kan betekenen.

veel liefs Debbie🤎
debbie@maarookik.nl maarookik.nl

24/01/2026

In volwassenheid gaan staan
Volwassen zijn is iets anders dan volwassen leven.

Veel mensen doen wat er van hen verwacht wordt.
Ze werken, zorgen, regelen, dragen verantwoordelijkheid.
Aan de buitenkant lijkt alles prima te gaan.

Maar vanbinnen voelt het vaak anders.
Alsof je sneller geraakt bent dan je zou willen.
Alsof emoties soms groter zijn dan de situatie.
Alsof je achteraf denkt:
Waarom reageerde ik hier zo op?

Dat is geen onvermogen.
Dat is geen gebrek aan inzicht.
Dat is vaak oud.

Persoonlijke ontwikkeling begint niet bij nóg harder je best doen
of jezelf blijven corrigeren.
Het begint bij eerlijk durven kijken:
vanuit welk deel in mij reageer ik nu?

Zolang oude pijn onbewust meedoet,
reageren we niet vanuit volwassenheid
maar vanuit overleving.
Dan beschermen we onszelf door aanpassen,
door pleasen, door controle,
door boosheid of juist door terugtrekken.

In volwassenheid gaan staan betekent niet
dat je niets meer voelt.
Het betekent dat jij leert dragen wat je voelt,
zonder dat het je gedrag volledig bepaalt.

Dat vraagt moed.
Zelfreflectie.
En de bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen
voor je eigen binnenwereld.
Niet om jezelf te veroordelen,
maar om jezelf serieus te nemen.

Daar begint echte vrijheid🤎

veel liefs Debbie🤎
maarookik.nl debbie@maarookik.nl

Maarookik

14/02/2026

13/02/2026

11/02/2026

09/02/2026

05/02/2026

04/02/2026

02/02/2026

31/01/2026

29/01/2026

28/01/2026

26/01/2026

24/01/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type