27/02/2026
Ik heb geen f* meer óver om te geven.
Het kan mij niets meer schelen dat ik van anderen hoor : *ja maar dat kan toch niet langer, zulk gedrag! (Naar om te zien he Gerda, dat doet ze omdat ze zich niet veilig voelt!)
*dit is toch echt het verkeerde copingmechanisme dat je je kind aanleert hoor (ohja Gerda, zal ik jou eens zeggen: dit is aangeboren. Ik heb haar niets hoeven ‘aanleren’)
*heb je al een opvoedcursus geprobeerd?(ja zeker Gerda, een stuk of 3 die me door de strot geduwd zijn)
*heb je al een heavy-metal detox gedaan?(…[blijft stil] )
*de zwager van mijn tante haar buurvrouw is neuroloog en die zegt dat PDA helemaal niet bestaat (zeg Gerda, zou het kunnen dat die gepensioneerde neuroloog zich niet heeft laten bijscholen over PDA, omdat het zijn vakgebied helemaal niet is ?)
*je moet gewoon weer eens terug in je ouder-rol komen en de regie terug pakken! (Zeker Gerda, mijn rol als ouder is om mijn kind veiligheid te bieden)
*dit is een hechtingsprobleem tot het tegendeel bewezen is! (Die doet na al die jaren nog steeds pijn, mevrouw de orthopedagoog. Zwijgen is dus voor mij het beste antwoord.)
*maar hoe moet dat dan als je kind straks volwassen is? (Weet je Gerda, we gaan het zien. Mijn kind wil graag leren, en dat gaat makkelijker als ze zich veilig voelt )
*ja kom op zeg, dat zou ik ook wel eens fijn vinden, niet zo veel ‘moeten’… (nou Gerda, misschien is dat een idee voor je?)
*maar dat is toch helemaal niet eerlijk naar je andere kinderen toe? Je behandelt ze niet gelijk! (Klopt als een bus, Gerda, mijn kinderen zíj́n niet gelijk) ✌
