27/02/2026
Kwetsbaar delen. Trots voelen.
Als klein meisje ben ik vier keer geopereerd aan een aangeboren, zeer zeldzame oogafwijking. Helaas mislukte de eerste drie operaties, waardoor bij de vierde operatie (door een Belgische professor) enigszins herstel het hoogst haalbare was.
Het betekent concreet dat ik niet gelijktijdig uit beide ogen kan kijken (ik schakel steeds tussen links en rechts), waardoor ik altijd scheel kijk als iemand me recht aankijkt en dat mijn ogen zichtbaar van grootte verschillen. Ook zit er een groot litteken op mijn linkeroog.
Het is iets wat altijd bij me is. Iets wat je niet kunt verbergen, zeker niet op een frontale foto. En dus stond ik daar jarenlang liever niet op. Met name pasfoto’s haatte ik.
Tot 8 maanden geleden.
Ik had opnieuw een fotoshoot bij Tanja Frey, iemand die mij intussen zó goed kent, dat we precies op elkaar afgestemd zijn. Ze weet hoe ze me kan laten kijken, vanuit welk oog, zodat ik nu mezelf terugzie op een frontale foto… zonder afleiding van wat ik lang vooral als ‘verschrikkelijk’ zag.
En nu ben ik trots.
Op de foto’s.
Op wie ik ben.
Op alles wat bij mij hoort.
Juist ook dit. Ik schaam me er niet meer voor.
✨ Wat maakt jou zichtbaar jezelf, ook als het misschien spannend is om te laten zien? 🍀
