19/03/2026
Balans hervinden na postcovid
In oktober 2023 kreeg Pieterjan van Boven (1965) keelpijn en twee dagen lang hoge koorts. ‘Ik voel me niet fit, maar ik kan nog wel zitten, dus even een dagje uitzieken en dan weer werken,’ dacht hij. Dat typeert Pieterjan. Waarschijnlijk was het zijn tweede besmetting met corona; een zelftest bevestigde covid.
In plaats van herstel namen de klachten toe. Vooral cognitief (concentratie, geheugen en het verwerken van informatie) merkte Pieterjan verschil. In gesprekken kon hij niet meer goed volgen wie wat zei. Hij had last van hersenmist en was snel overprikkeld door geluid. Daarnaast had hij last van vermoeidheid, spierpijn en -krampen, hoofdpijn, koude handen en voeten en problemen met zien. ‘Met drie kruiken ging ik het bed in.’
Na twee à drie maanden drong het besef door dat het niet goed zat. Tijdens een autorit merkte Pieterjan dat hij verkeersprikkels niet meer kon verwerken en geen snelle beslissingen meer kon nemen. Autorijden, ooit vanzelfsprekend, lukte niet meer. Na een jaar werkte Pieterjan weer op 30 à 40 procent. Zijn dagen waren strak begrensd: na het werk ging hij direct naar huis en naar bed. Voor andere activiteiten was geen energie. Tijdens een vakantie in Noorwegen maakte Pieterjan een wandeling, waarna meerdere rustdagen nodig waren. Terug op het werk werd de drukte hem opnieuw te veel en raakte hij overbelast.
Eind december 2024 startte Pieterjan met ergotherapie in een revalidatiecentrum. Hij moest leren doseren en signalen eerder herkennen. ‘Het lastige is dat je niet weet wanneer je te ver gaat.’ Vaak merkte Pieterjan pas een dag later dat hij over zijn grens was gegaan, met een dagenlange terugval tot gevolg. Ook cognitief liep hij vast. Bekende informatie kon Pieterjan nog verwerken, maar nieuwe informatie niet. Een rapport lezen lukte, alleen de samenhang ontbrak. ‘Tijdens het lezen was ik kwijt wat ik gelezen had.’ Dat maakte hem onzeker, omdat lezen en schrijven essentieel zijn in zijn werk. Door alles gefaseerd en gedoseerd aan te pakken, kwam er voorzichtig verbetering, maar Pieterjan bleef ziek.
Via een kennis hoorde Pieterjan al vrij vroeg in het ziekteproces over hyperbare zuurstoftherapie. Artsen waren echter terughoudend en ook het prijskaartje was hoog, waardoor hij eerst andere adviezen opvolgde. In maart 2025 besloot Pieterjan toch de stap te zetten.
Na een intake startte Pieterjan met de behandelingen bij Antonius Hypercare. Hij nam dagelijks leesmateriaal mee. In het begin was dat moeilijk, maar al snel merkte Pieterjan dat hij teksten weer beter begreep. In de tweede week lukte het om een rapport te lezen wat eerder niet ging. De periodieke scoringstest liet een geleidelijke verbetering zien. Vanaf de derde week ging Pieterjan na zijn middagrust weer kort aan het werk. Geïsoleerde werkzaamheden lukten, snel schakelen bleef lastig. Op 12 juni rondde Pieterjan de behandeling af. In de vier weken daarna bouwde hij zijn uren weer op naar volledig werken, met duidelijke grenzen en minder hectiek.
Nu, in 2026, kijkt Pieterjan met overtuiging terug op zijn keuze voor hyperbare zuurstoftherapie bij Antonius Hypercare. Hij is dankbaar dat hij de stap heeft gezet. Het gaat aantoonbaar beter met hem: zijn concentratie is terug, werken lukt weer en hij kan zijn dagen opnieuw vormgeven. Hoewel hij zijn grenzen bewuster bewaakt, overheerst vooral het gevoel dat hij zijn leven stap voor stap heeft teruggewonnen.
https://www.grootdefryskemarren.nl/reader/21365 =37