Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 17:00 Dinsdag 10:00 - 21:00 Woensdag 09:00 - 13:00 Donderdag 13:00 - 17:00 Vrijdag 09:00 - 17:00 Zaterdag 09:00 - 15:00

Hartgeraakt psycholoog

Startpagina
Nederland
Sprang-Capelle
Hartgeraakt psycholoog

Psycholoog praktijk voor systemische coaching, innerlijk kind werk, hypnose, mediation, auteur

29/12/2025

Wat als alles in een gezin om één persoon draait
 Het systeem zich om hem of haar heen is gaan organiseren.
In gezinnen waar één persoon structureel de toon zet, de aandacht naar zich toetrekt of moeilijk verantwoordelijkheid neemt, ontstaat vaak een destructieve dynamiek.
Niet zichtbaar aan de buitenkant, maar voelbaar voor iedereen die erin leeft.

De ander past zich -vaak ten koste van zichzelf- aan. Een partner slikt in, sust, explodeert soms en trekt zich daarna weer terug. Kinderen leren scannen: hoe is de sfeer, wat kan wel, wat niet. Nieuwe partners komen binnen in een veld dat al lang scheef staat en proberen hun plek te vinden zonder steun.

Dit gaat over een ongezond gezinssysteem dat zich is gaan schikken rond één centrum.

Kenmerkend voor deze dynamiek: – Grenzen worden ervaren als aanval – Tegengas leidt tot boosheid of schuldinductie – Verantwoordelijkheid verschuift naar anderen – Reflectie ontbreekt, de omgeving moet meebewegen – Loyaliteit wordt afgedwongen in plaats van verdiend

Voor de mensen eromheen is dit extreem uitputtend. Ze werken hard, dragen veel, maar worden vooral aangesproken op wat niet goed gaat. Hun inzet wordt vanzelfsprekend. Hun grens problematisch.
Als je nieuw in dergelijk gezin komt sta je vaak alleen. Omdat degene naast wie hij of zij staat, innerlijk nog gevangen zit in oude loyaliteiten.
Die kan je geen steun bieden tegen het destructieve gedrag
Je kunt je dan ontzettend alleen en niet gezien voelen
Hoe moet je hiermee om gaan?
Ga niet overtuigen. Ga niet nog harder je best te doen. Hoe moeilijk ook wacht niet op erkenning die misschien nooit komt.
Maar neem je positie in.

Dat betekent:
Stoppen met uitleggen aan wie niet wil luisteren Je grens voelen voordat je boos wordt Niet langer meedragen wat niet van jou is Steun vragen waar je die nodig hebt En soms is afstand nemen nodig om jezelf niet te verliezen

Je kunt een systeem niet veranderen door jezelf kleiner te maken. En je hoeft niet te vechten om je plek te mogen innemen.
Wanneer alles om één persoon draait, is zelfzorg geen egoïsme. Het is noodzaak.
En soms is de meest liefdevolle beweging: niet langer meedraaien.

24/12/2025

Gisteren zag ik het indrukwekkende interview
dat Humberto Tan had met Martijn Krabbé.
Martijn haalde een van mijn favoriete quotes aan van Robbie Williams:
Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.
We kennen de stille strijd van de ander niet.
Soms is die strijd kanker, zoals bij Martijn.
Soms een depressie.
Een angst.
Een onverwerkt trauma.
Vaak een stil gevecht dat niemand ziet.
De succesvolle en grappige Robbie Williams
streed zelf jarenlang met depressie, verslaving en angst.
Zijn woorden zijn een doorleefde waarheid.
Ieder mens voert een andere vorm van strijd.
En tegelijkertijd verbindt dat ons met elkaar.
Dat betekent niet dat je gedrag moet goedpraten.
Het is een uitnodiging tot mildheid.
Niet goedpraten, maar wel de mens blijven zien achter het gedrag.
Dat is precies waar mijn werk over gaat.
En daar wil ik jou toe uitnodigen.
We leven in een tijd waarin oordelen snel zijn.
Een mening is zo getypt.
Een veroordeling zo geplaatst.
Vaak over mensen die we alleen van tv kennen.
Laatst kreeg ik de reactie dat ik te zalvend ben
over het gedrag van Monique.
Ik praat gedrag niet goed.
Ik keur grensoverschrijdend gedrag niet goed.
Maar ik hoop wel dat we leren
om anders te kijken.
Dieper, menselijker en met meer nuance.

Want we weten het niet.
We kennen het verhaal niet.
We staan niet in de schoenen van de ander.
We weten niet welke strijd iemand in stilte voert.
Gedrag dat over grenzen gaat mag je benoemen.
Mag je begrenzen, mag je afwijzen.
Maar vergeet de mens daarachter niet.
Veroordeel gedrag, niet de persoon.

Een mooie kerstgedachte.
Maar niet alleen met kerst.
Hoe mooi zou het zijn
als we dit altijd doen.
Durf jij te kijken naar je eigen oordeel
en jezelf af te vragen
wat zou er gebeuren
als ik vandaag iets milder kijk naar de ander en naar mezelf
Fijne kerstdagen 🎄✨

23/12/2025

In De Hanslers zien we iets wat veel dieper gaat dan boodschappen doen.
Denise zegt nee. Rustig, helder en volwassen. Ze wil niet mee.
De reactie van Monique is fel. Boos, verwijtend, drammerig. “Waarom moet ik als vrouw alleen boodschappen doen als er twee vrouwen zijn?” Dat is geen vraag, dat is emotionele druk.
Later gaat Denise overstag. Niet omdat haar nee veranderd is, maar omdat de spanning te groot wordt.
Wat hier gebeurt, raakt aan iets ouds.
Vanuit kindpijn kun je over je eigen grenzen laten gaan. Maar ook over de grenzen van de ander heen.
Als je je als kind niet gezien of gehoord hebt gevoeld, ga je dat gemis later vaak alsnog proberen te halen bij de ander. Vanuit dat kleine meisje. Dat jongetje dat hoopt: zie mij, kies mij, loop met me mee.
Bij Monique zie je dat kinderlijk terug Het drammen, het afdwingen. In de hoop dat Denise meegaat Maar verbinding werkt zo niet.
Als je vanuit kindpijn verbinding zoekt, duw je de ander vaak juist weg. Onbedoeld, maar onvermijdelijk.
En Denise? Die verliest haar nee. Niet omdat ze het niet voelt, maar omdat ze het ongemak, de boosheid en het schuldgevoel niet langer wil dragen.
Herken je dit?
Dat je over je eigen grens gaat omdat je de ander niet teleur wilt stellen?
Of dat je over de grens van de ander gaat omdat je zo verlangt naar verbinding, bevestiging of nabijheid?
Grenzen aangeven is volwassenheid tonen En dat is niet altijd makkelijk. Het vraagt dat je het schuldgevoel verdraagt wat daarbij kan komen kijken bij kiezen voor jezelf.
En ook: leren zien dat de leegte van toen niet gevuld kan worden door je partner, je kind, je schoonmoeder of wie dan ook.
Die verbinding begint bij jou. Bij het kind in jou. Of misschien nog bij je ouders, daar waar je het waarschijnlijk gemist hebt.
De vraag aan jou: Ga jij over grenzen van anderen in de hoop gezien, gehoord te worden. Of laat jij over je grenzen heen gaan uit angst buiten de groep te vallen. Vanuit oude pijn
En durf jij vandaag eerlijk te kijken naar wat dit in jou raakt?

22/12/2025

Je wordt geraakt tijdens het kerstdiner.
Die ene opmerking die keihard binnenkomt.
Die blik. Die grap.
De afwijzing. Je voelt het meteen.
En het doet pijn.
Het verlamt je.
Je voelt het in je lijf.
Tranen prikken achter je ogen, maar je houdt je groot.
Je trekt je terug, wordt stil, gaat mokken, je wilt weg.
Of je wordt boos.

Iedereen heeft daarin zijn eigen patroon.

Je bent geraakt op een moment dat het leuk zou moeten zijn.

Wat doe je dan, daar aan tafel?

Soms voelt het niet als oude pijn.
Soms raakt iemand je echt in het nu.
En als er geen oude pijn onder zit, kun je daar als volwassene op reageren.

Maar als je reactie groter voelt dan wat er feitelijk gebeurt,
als je je ineens klein voelt, machteloos of buitengesloten,
dan weet je: dit is oud.

Je hoeft het patroon nu niet op te lossen.
Je mag stoppen met erin meegaan.

Zeg in jezelf:
Dit is oud.
Ik ben volwassen.

Stel je voor dat je innerlijk een stap achteruit doet.
Niet om weg te gaan,
maar om weer bij jezelf te komen.
Voel je voeten op de grond.
Adem rustig uit.

Er hoeft nu niets gezegd te worden.
Niets uitgelegd.
Niets hersteld.

Wat je voelt mag er zijn,
zonder dat het naar buiten hoeft.
Wat nu te groot voelt,
mag later bekeken worden.
Hier aan tafel hoeft geen heling plaats te vinden.
Bij mijzelf blijven is voor nu genoeg.

21/12/2025

Tijdens het kerstdiner kan het zomaar gebeuren.
Je zit aan tafel, iedereen is er
en ineens voel je het weer.

Je zegt minder dan je zou willen.
Of juist meer.
Je past je aan, maakt grapjes, sust spanningen
of trekt je terug.

Je herkent meteen de plek die je ooit innam om erbij te horen.
Om de sfeer goed te houden.
Om niemand teleur te stellen.

Voor je het weet,
ben je niet meer helemaal jezelf,
maar weer even dat kind van toen.

De tip

Neem voordat je aan tafel gaat zitten
En zeg in jezelf:

Ik hoor bij dit gezin
en ik draag alleen wat van mij is.

Aan tafel hoef ik niets te herstellen.
Niets op te lossen.
Niets recht te trekken.

Als een opmerking mij raakt,
hoef ik daar niet meteen iets mee.
Wat niet van mij is,
mag ik laten bij wie het hoort
Dit is van jou.
Dit laat ik bij jou.

17/12/2025

In hoeverre bepalen jouw ouders nog jouw leven?
Voel je, ook al woon je allang op jezelf, een ouder meekijken bij het maken van keuzes?
Hoor je een stem in je hoofd die jou vertelt hoe het hoort, wat verstandig is, wat niet mag?
Neemt een van je ouders ruimte in binnen jouw relatie, jouw ouderschap, jouw werk?
Spring jij meteen in de houding als je vader of moeder iets van je vraagt?
Ben jij degene die geeft, zorgt, draagt?
Of mag je ontvangen.
Kan de onvoorwaardelijke liefde stromen,
zonder iets terug te hoeven doen?
Ouders vinden het vaak moeilijk te stoppen met invloed uitoefenen
Die invloed stopt pas wanneer jij duidelijk jouw volwassen plek inneemt.

Zolang je onbewust loyaal blijft, blijf je klein.
Blijf je aanpassen.
Blijf je leven vanuit het systeem van herkomst in plaats van vanuit jouw volwassen zijn.

Wanneer jij jouw plek inneemt als volwassene, verandert alles.
Je gaat andere keuzes maken.
Je voelt duidelijker wat van jou is en wat niet.
Je relatie wordt gelijkwaardiger.
Je leven wordt van jou.

Durf jij keuzes te maken die goed voelen voor jou,
ook als je ouders het er niet mee eens zijn?

Systemisch gezien raakt dat aan een diepe angst.
De angst om liefde te verliezen.
Om er niet meer bij te horen.
Om het verkeerd te doen.

Maar volwassen keuzes vragen geen toestemming.
Ze vragen bedding, innerlijke stevigheid, ze vragen je schuld te verdragen die je kunt voelen als jij het anders doet

Pas wanneer jij jouw richting kiest,
zonder hen te willen meenemen of overtuigen,
ontstaat er rust.

Loskomen is geen breuk.
Het is een innerlijke beweging.
Een stap naar voren.
Jouw leven in.

15/12/2025

Ik vroeg aan Chat GPT om Kees te roepen

Kees kwam enigszins verbaasd
Daarna nog een keer
En bij de derde keer kwam ze niet meer

Ze voelde
Dit is niet echt.
Niet gemeend.
Niet belichaamd.

En dat raakte iets in mij

Want waar Kees afhaakt
kunnen kinderen eindeloos blijven uitreiken.

Nog liever zijn.
Nog stiller worden.
Nog harder hun best doen.
In de hoop: zie je mij nu wel?

Dit wordt de onderbroken uitreiking genoemd.
De natuurlijke beweging van een kind naar contact, afstemming en erkenning
wordt niet beantwoord.

Een kind stopt die beweging niet zomaar
Het blijft reiken.
Past zich aan.
Laat delen van zichzelf los
om de verbinding met de ouder niet te verliezen.

Tot er een moment komt waarop het systeem ingrijpt.
Dit doet te veel pijn.

De uitreiking bevriest.
Of slaat om in pleasen, aanpassen, terugtrekken
of juist boosheid en afstand.

Niet omdat het kind niet wil verbinden.
Maar omdat het te vaak alleen stond
met zijn hand uitgestoken.

Wat zo schrijnend is
die beweging reist vaak mee het volwassen leven in.
Nog steeds hopen.
Nog steeds wachten.
Nog steeds denken: als ik het anders doe, word ik misschien wél gezien.

Kees stopte na twee keer.
Kinderen vaak niet.

En precies daar
ontstaat zoveel stille pijn.

Heling begint niet met harder reiken.
Maar met erkennen
dat je ooit te lang alleen hebt uitgereikt

14/12/2025

Voor iedereen die een kind moet missen:
Op deze wereldlichtjesdag
Je bent ouder. Ook nu. Ook zo.
Je kind heeft bestaan. Niet alleen in tijd, maar in jouw lichaam, jouw hart, jouw ziel.
Die band laat zich niet verbreken. Niet door afscheid. Niet door stilte.
Je draagt een liefde die geen richting meer heeft, maar wel bestaansrecht.
En die liefde mag blijven. Zonder uitleg. Zonder haast.
Je mag leven met het gemis. En ademen met de liefde.
Diep vanbinnen weet je: dit kind hoort bij mij.
Leven met dit grote gemis, bij elke ademhaling voel ik de liefde en het verdriet.
Tegelijk.
Omdat jij bij mij hoort.
Altijd.
Ik adem in en daar ben jij. Ik adem uit en voel het gemis. Liefde en pijn lopen samen op.
Dit gemis draag ik niet alleen. Het draagt ook mij. Want onder alles wat pijn doet weet ik: jij hoort bij mij. En je hebt voor altijd een plek.

09/12/2025

Waarom de plek aan tafel zoveel invloed heeft

Kinderen die naast een ouder zitten of aan de kop van de tafel krijgen onbewust het gevoel dat zij bepalen.
De kop noem ik weleens gekscherend de prins of prinsessenplek: het voelt alsof alles om hen draait. Het is geen kindplek.

Wat werkt wel?
Kinderen recht tegenover de ouders laten zitten. Niet naast of tussen een ouder.

Na een echtscheiding zie ik vaak dat een kind onbewust de lege plek van een ouder inneemt.
Bijvoorbeeld een zoon naast moeder of een dochter naast vader.
Als je de tafel opnieuw ordent voelt een kind weer: dit is mijn plek, ik ben het kind.

Veel onrust aan tafel, zoals slecht eten, strijd of van tafel lopen, vermindert wanneer iedereen op de juiste plek zit.

In samengestelde gezinnen
Experimenteer met de indeling.
Kinderen uit eerdere relaties gaan voor kinderen uit de huidige relatie.
Als beide partners kinderen hebben werkt het vaak goed wanneer de kinderen van vader links van hem zitten en de kinderen van moeder links van haar.

Bespreek met de kinderen wat voor hen prettig voelt. De juiste ordening geeft vaak direct meer rust en verbinding.

🔄 Soms begint harmonie gewoon bij de eettafel.

03/12/2025

25/11/2025

En dan komt de uitspraak.
Acht jaar.
Geen tbs.
Woorden die op papier passen,
maar niet in het hart.
Niet in haar verhaal.

Hoe leg je uit
dat een kind
dat zo vaak werd overschreeuwd door stilte
nu opnieuw
niet wordt gehoord?

Het recht maakte een rekensom,
volgens feiten, volgens de wet.
Volledig getoetst,
zoals het hoort.
Maar het onrecht
is vele malen groter.

Want dit meisje is geen jurisprudentie.
Geen strafmaat om af te wegen.
Zij is een leven
gebroken door handen
die veiligheid beloofden
maar schade brachten.

En ik vraag me af:
hoeveel leed past er eigenlijk
in acht jaar cel?
Hoeveel angst
in een vonnis zonder maatregel
die had moeten beschermen?

Zij weegt dat niet.
Zij kon alleen roepen.
Alleen hopen
dat iemand ooit
zou luisteren.

Ik hoor haar stilte.
Haar kleine, dringende woorden
die niemand opmerkte.

Dit gaat niet om wraak,
niet om hard of zacht,
maar om erkenning.
Om het feit
dat sommige wonden dieper zijn
dan een strafblad kan vangen.

Het breekt mijn hart
dat regels passen op papier
maar niet op mensen.

Niet het kind
moet sterker worden.
Wij moeten veranderen.
Wij moeten luisteren.
Wij moeten recht doen
aan wie te jong was
om zichzelf te beschermen.

Want zij is geen locatie,
geen dossier,
geen echo in een rechtszaal.
Zij is een kind
dat liefde en veiligheid verdiende.

En ik weet dat de wet belangrijk is, dat regels richting geven waar emoties dat soms niet kunnen. Maar op dagen als deze schuurt het. Doet het pijn.
Want hoe goed bedoeld ook, botst de wet op het rauwe onrecht dat zij moest dragen. Valt de wet koud en strak over een werkelijkheid die bloedt.

25/11/2025

Vandaag was ik te gast in de Podcast voor singles van en wat een bijzonder gesprek was dat. 💛
Ik mocht vertellen over hoe je familiesysteem invloed heeft op hoe jij je hecht, verbinding maakt tijdens een date en uiteindelijk relaties aangaat.
 Want soms lijkt je teleurstelling te komen door die date die ineens niet meer reageert…
of dat allesoverheersende gevoel van afwijzing wanneer je voor de zoveelste keer wordt geghost. En misschien vraag je je wel eens af: “Waarom trek ik steeds de verkeerde man of vrouw aan?”

Vaak raakt dit iets diepers: oude pijn, onvervulde behoeften en patronen die al veel langer meespelen.
We hadden het over:

De rol die jij als kind had in je gezin van herkomst en hoe je diezelfde rol onbewust kunt innemen tijdens het daten En hoe je onvervulde behoeften uit je jeugd kunt projecteren op een nieuwe date En waarom een afwijzing na één ontmoeting zo intens kan voelen, zelfs als je die persoon nauwelijks kent We hadden het ook over de invloed van de relatie met je moeder op jouw vermogen om je echt te verbinden
 Dank je wel lieve Romilde, voor dit mooi gesprek.
Benieuwd naar de aflevering? Houd haar podcast zeker in de gaten!

Adres

Sprang-Capelle
5161

Openingstijden

Maandag	09:00 - 17:00
Dinsdag	10:00 - 21:00
Woensdag	09:00 - 13:00
Donderdag	13:00 - 17:00
Vrijdag	09:00 - 17:00
Zaterdag	09:00 - 15:00

Telefoon

+31648642932

Website

http://www.injehartgeraakt.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Hartgeraakt psycholoog nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.