13/06/2025
ππ€π’π¨ ππ€πͺπ¬ππ£ π¬π π’πͺπ§ππ£β¦ π£πππ© π€π’ π’ππ£π¨ππ£ ππͺππ©ππ£ π©π ππ€πͺπππ£, π’πππ§ π€π’ π€π£π¨π―ππ‘π π©π πππ¨ππππ§π’ππ£.
Er zijn momenten in het leven waarop je iets meemaakt wat zΓ³veel pijn doet, dat je er instinctief een muur omheen bouwt. Je stopt het weg. Weg in een hoekje van jezelf waar je niet meer naar kijkt.
En eerlijk? Dat helpt je. Op dΓ‘t moment.
Het zorgt dat je kunt doorgaan. Kunt functioneren. Overleven.
Maar die muur blijft niet zonder gevolgen.
Na verloop van tijd merk je dat je wordt getriggerd. Je reageert fel, sluit je af, voelt je ineens klein of verdrietig⦠en je weet niet waarom.
Tot je durft te kijken.
Achter die muur.
Naar dat wat ooit te pijnlijk was om te voelen.
En dat is spannend.
Het doet pijn.
Het is verwarrend.
Maar met de juiste hulp, liefde en veiligheidβ¦
mag je stukje bij beetje die muur afbreken.
Steentje voor steentje. En dan β door dat kleine g*t β valt het eerste zonlicht naar binnen.
Je hoeft het niet in één keer te doen.
Je mag het in jouw tempo doen.
Maar weet: je bent het waard om te helen.
Om niet alleen te overleven, maar Γ©cht te leven.
πJij mag er zijn. Met alles wat je bent.