Van Eldik Domhof Uitvaartzorg

02/02/2026

Winkel

We hadden net wat boodschapjes afgerekend en ik liep alvast naar de uitgang. Daar zag ik haar. Ze was nog niet zo lang weduwe. Op de vraag hoe het nu ging, reageerde ze met een lieve glimlach, ‘Ach, het went nog niet.’ ‘Dat kan ook niet na zoveel jaar,’ reageerde mijn man. ‘Hoe lang waren jullie samen?’ ‘Bijna 67 jaar.’

Ze vertelde dat ze een mooi leven hadden gehad met veel fijne herinneringen om op terug te kijken. En ze was heel dankbaar voor haar kinderen en kleinkinderen en sinds kort ook een achterkleinkindje. Dat wel.

Toch kunnen die herinneringen de leegte niet vullen die ze van binnen voelt. Het gemis dat zo kan schrijnen. Het verdriet dat haar soms ineens overvalt. Daar moet ze alleen doorheen.

‘Bitterzoet is het,’ zei ik. Ze keek me even aan. Haar ogen lichtten op. ‘Ja,’ beaamde ze, ‘dat is het, bitterzoet.’

Het belletje van de winkel klingelde toen ik de deur opende om huiswaarts te gaan. We hadden elkaar even van heel dichtbij ontmoet. Zomaar. Midden in een winkel waar het leven ogenschijnlijk gewoon doorging, maar niet voor ons. Wij waren een kostbare ervaring rijker.

© Petra van Eldik – Neleman

24/01/2026

Leestip:
In De Gelderlander van vandaag een mooi en interessant artikel over mr van der Putten, specialist in uitvaartrecht.

12/01/2026

Voor het eerst

Voor haar waren het geen nadagen, maar najaren. Toen ze van de boerderij naar het dorp verhuisde was ze 84 lentes jong. De kinderen en kleinkinderen konden nog steeds op haar rekenen als er geschilderd of behangen moest worden. En lag de tuin er bij hen wat onverzorgd bij, dan kon ze niet wachten om alle plantjes en struiken onder handen te nemen en er weer een groene oase van te maken. Als zij klaar was, had zij het gevecht met het onkruid gewonnen.

Het verlies van haar man, haar dochter en jaren later ook nog een van haar zoons droeg ze in stilte. De beste remedie was om bezig te blijven, dan was ze op haar best.

Toen ze het fietsen na het overlijden van haar man te veel miste, sloot ze zich aan bij een fietsclubje. Zo bleef ze in beweging en beleefde ze veel plezier aan de fijne contacten.

Maar ja, met slecht weer zat ze toch te veel binnen. Daar vond ze ook een oplossing voor. Ze schreef zich in bij het plaatselijke zwembad voor Meer Bewegen voor Ouderen. Dat klinkt misschien logisch, maar zij had nog nooit gezwommen. Toch weerhield haar dat niet. Ze was immers jong genoeg om iets nieuws te leren. En wat je dan niet kunt bedenken deed zij. Ze kocht op 91-jarige leeftijd voor het eerst een badpak!

© Petra van Eldik – Neleman

24/12/2025

Woorden voor iedereen die iemand moet missen tijdens deze dagen …

Kerst

It’s the most wonderful time of the year klinkt alweer in winkels, op tv en de radio. Mijn moeder was een aantal jaren geleden in de maand december heel ziek. Die Kerst had een rauw randje, omdat we wisten dat er geen volgende meer zou zijn met haar. Het voelde toen niet zo wonderful.

De volgende Kerst misten we haar enorm. Ze kon altijd zo genieten van de gezelligheid als ze die dagen bij een van haar kinderen op bezoek was. Dat jaar was het de eerste keer dat haar plekje aan tafel leeg was. De eerste keer dat mijn vader alleen thuis was tijdens de feestdagen. ‘Het hoort erbij,’ hoor ik hem nog berustend zeggen, maar in zijn ogen glinsterden kleine tranen.

Kerst. De belofte dat alles goed komt. Het verhaal van de Redder die in een donkere nacht in Bethlehem werd geboren. De wereld was daarna nooit meer hetzelfde en staat nu meer dan ooit op scherp. Wat hebben we het dan nodig om ons met Kerst te warmen aan elkaar, aan hoop, aan alle lichtjes en bekende kerstliedjes om even alle verdriet en gemis buiten te sluiten.

Maar juist met Kerst voelen we dat zo intens, omdat die ene stoel leeg blijft, die lieve vriendin net een scheiding doormaakt, familie nog steeds in onmin leeft en er zoveel oorlog en armoede is.

Kerst. The most wonderful time of the year. Om je te verwonderen. Om hoopvol te blijven. Al is het dwars tegen de storm in.

© Petra van Eldik – Neleman

16/12/2025

07/12/2025

Dierbaren herdenken tijdens Herinnering Verlicht

De werkgroep Herinnering Verlicht organiseert zaterdag 20 december, weer de jaarlijkse herinneringsavond op Begraaf -en gedenkpark Rentinkkamp aan de Burgemeester van der Zandestraat in Varsseveld. Om 18.30 uur kan iedereen hier op zijn of haar eigen manier dierbaren herdenken.

Nadat iedereen zich heeft verzameld op de Burgemeester van der Zandestraat lopen we om 18.30 uur naar de centrale plek op het gedenkpark. Hier staan we met een overdenking, muziek en poëzie, stil bij verlies, gemis, herinneren en loslaten. Vervolgens kan iedereen de lichtjes, die vooraf zijn uitgereikt, bij een graf zetten of bij de gedenkplaats onder de grote beuk.

Net als ieder jaar op de derde zaterdag van december, is het park stemmig verlicht met fakkels en vuurkorven. Na afloop is er gelegenheid om met een warm drankje samen herinneringen op te halen.

U kunt gebruik maken van parkeerplaatsen van bouwgroep ten Brinke en ALDI-supermarkt, beide aan de Burgemeester van der Zandestraat.

Als de weersomstandigheden te slecht zijn en de fakkels niet kunnen branden gaat de herinneringsavond niet door.

Delen is fijn

22/11/2025

Pantoffels

Ik was bij haar om een kopje koffie te drinken en te horen hoe het met haar ging. Ze volgde mijn ogen toen ze afdwaalden naar de bank waarop hij de laatste maanden veel had gelegen voor hij overleed. We keken elkaar aan en slikten een brok in de keel weg.

Het waren zijn pantoffels bij de bank die ze maar niet kon wegzetten. Elke keer als ze ernaar keek voelde het weer even of hij heel dichtbij was. Alsof hij elk moment thuis kon komen of vanuit de keuken de woonkamer zou binnenlopen met een kopje koffie.

Ze was al voorzichtig begonnen om zijn kleren op te ruimen en er een bestemming voor te vinden. Voor haar was het niet zijn favoriete trui of zijn versleten jas die ze wilde blijven vasthouden. Nee. Het waren zijn pantoffels waar ze geen afscheid van kon nemen. Daar, op dat vertrouwde plekje bij de bank, zijn voetafdruk nog zichtbaar in de vouwen van de zachte stof, daar waren ze nog steeds even samen.

© Petra van Eldik – Neleman

03/11/2025

Luchtiger

De twee broertjes liepen aan de hand van de uitvaartmevrouw mee naar voren. Nog voor zij de genodigden kon verzoeken te gaan staan, riep een van jongetjes: ‘Kijk, oma!’ Hij zwaaide uitbundig en de aanwezigen waren zichtbaar ontroerd. Oma glimlachte naar haar kleinzoontjes en gaf een klein kneepje in de hand van hun moeder.

De uitvaartspreekster begon daarna iedereen welkom te heten toen een van de broertjes, knus tegen zijn moeder aan genesteld, spontaan zei, ‘Dat was een mooi liedje.’ Hij bedoelde het nummer dat had geklonken toen ze samen opa hadden binnengebracht. De uitvaartspreekster vertelde dat het lied betekende dat opa altijd in hun hart zou zijn. De jongetjes luisterden aandachtig en knikten instemmend.

Met hun papa liepen ze na het welkomstwoord naar voren om een kaarsje voor opa aan te steken. Eerst moesten ze nog wel even vaststellen dat ze elk hun eigen versierde kaarsje zouden aansteken en niet die van de ander. Het was natuurlijk heel belangrijk om het goed te doen voor opa.

Zo bleef de afscheidsdienst omlijst met hun gezellige geroezemoes op de achtergrond; twee kleine jongetjes die onbevangen iets groots meemaakten. Iets wat ze later pas zouden begrijpen. En voor oma was het precies wat ze nodig had. Zonder dat haar kleinzoontjes het wisten, maakten ze die verdrietige dag voor haar iets luchtiger.

© Petra van Eldik – Neleman

17/10/2025

Anders

Al bladerend door de verhalen van mensen die de afgelopen jaren zijn overleden, valt het me op dat de jonge mannen van toen vaak op de fiets sprongen om bij hun meisjes op bezoek te gaan.

Soms mochten ze geen verkering hebben en ontmoetten ze elkaar stiekem bij een bruggetje of achter een schuur. De drang om elkaar te zien was zo groot, dat weer en wind en vele kilometers werden getrotseerd om maar even bij elkaar te kunnen zijn. Dat je dan soms via een kelderraampje een gebouw moest verlaten, omdat de achterdeur al op slot was, verhoogde alleen maar de pret en het verlangen naar een volgend weerzien.

Die kilometers worden nu met auto’s of fatbikes overbrugd en de kennismaking begint vaak via twee duimen op het toetsenbord van de mobiele telefoon.

Wat me in die verhalen ook opvalt is dat de verwachtingen toen anders waren dan nu. Als het klikte was het goed en de toekomst werd vol vertrouwen tegemoet getreden.

Nu hebben jonge mensen vaak al veel van de wereld gezien. Ze hebben grote verwachtingen van de toekomst en van de partner met wie ze die willen delen. Met verbazing en soms vol ongeloof luisteren ze naar de verhalen van hun opa’s en oma’s.

Welke verhalen zullen zij over een jaar of dertig aan hun kinderen en kleinkinderen vertellen? Ook zij zullen hun oren niet geloven dat het toen zo anders was. Oh, wat zou ik graag hun ‘anders’ heel even willen zien!

© Petra van Eldik – Neleman

12/10/2025

Tjongejonge, wat hadden we een fijne Be-Leef Dag in ons Afscheidscentrum Dennenlust in Zelhem gisteren. Veel bezoekers, mooie gesprekken, enthousiaste deelnemers en interessante lezingen. We kijken erg voldaan terug. Dank aan de deelnemende bedrijven maar vooral ook aan onze medewerkers voor hun inzet.
De prachtige vaas met bloemen is gewonnen door Aleid!
Renate Domhof en John Schutten
Van Eldik Domhof Uitvaartzorg

08/10/2025

Zo vlak voor onze Be-Leef Dag in Dennenlust in Zelhem hebben we nog meer
N I E U W S ! N I E U W S ! N I E U W S!
We hebben een nieuwe collega 🎉!
Mireille Wopereis komt ons team versterken als uitvaartverzorger bij Van Eldik Domhof Uitvaartzorg!
Kennismaken met Mireille en de rest van ons team kan dus aanstaande zaterdag in Afscheidscentrum Dennenlust in Zelhem. Tot dan!