18/03/2026
Nog 1 over zorg. Ook een belangrijk punt.
Men vraagt ons vaker hoe wij staan tegenover de mens die moeite heeft om mee te komen.
Meerderen in onze achterban hebben ervaringen met een stroperige, tegenwerkende gemeente.
Mensen die het financieel niet meezat, vaak door gezondheid en/of ouderdom.
Mensen met een beperking zoals autisme, anders functionerend, lichamelijk gehandicapt.
Het overgrote deel van onze burgers stammen uit hardwerkende families, waar het soms even niet mee zit.
Mensen die soms door de omstandigheden of anderen geweld aan gedaan worden.
Daar kiest niemand voor.
Mensen die door een hersenbloeding, kanker, longproblemen, e.d. soms van de ene op de andere dag niets meer kunnen en afhankelijk zijn van zorg en hulp nodig hebben bij het inrichten van huis en leven.
Mensen die vanaf hun geboorte al problemen hebben en zich nu elk jaar moeten verantwoorden waarom ze geen verandering/verbetering in hun problemen kunnen realiseren.
Mensen die soms weken zonder zorg zitten, omdat de gemeente het wel betaald aan een bedrijf, maar niet controleert of de mensen ook daadwerkelijk de zorg krijgen die ze nodig hebben.
Mensen die zelf goede zorg met alle diploma's hebben geregeld, maar die de gemeente liever niet naar behoren betaald. Een verschil in uurloon van 60% ten voordele van de gecontracteerde bedrijven, waar de zorg soms om te huilen is.
Men klaagt over een Wmo afdeling die traag reageert en alles lijkt af te wijzen als ze er maar onderuit kunnen komen.
Het argument is: landelijke regels.
Maar waarom is het in ons omringende gemeenten dan vaak zoveel makkelijker en meer mogelijk? Waar er wél wordt gereageerd door de gemeente als je je probleem neerlegt. Al is het maar met een mailtje dat jouw verhaal, waar je moeite voor hebt gedaan om te schrijven, gelezen en gehoord wordt.
Dat er gekeken wordt wat wél mogelijk is.
Uiteraard kan niet elke wens gehonoreerd worden. Dat zou veel te veel kosten. Maar men ervaart zoveel tegenwerking of sowieso geen gehoor.
Waar gehoord worden al een eerste belangrijk moment is in de wederzijdse communicatie met de burgers.
De burgers ervaren tegenwerking, wantrouwen, betweters als ambtenaren of leidinggevenden.
Natuurlijk kennen we allemaal wel iemand die liever lui als moe is. En graag het handje op houdt. Daar mag je geen beleid bouwen.
De effecten laten zich na een klein onderzoekje zien in gegevens:
De zorg in Weststellingwerf is over het algemeen vrij gemiddeld vergeleken met omliggende en vergelijkbare gemeenten, maar met een paar duidelijk zwakkere punten. Hieronder een overzicht:
Hoe Weststellingwerf scoort t.o.v. omliggende gemeenten:
- Zorgkosten:
De gemiddelde zorgkosten liggen rond €3300 per persoon per jaar.
Dat is ongeveer gelijk aan vergelijkbare gemeenten (zoals Ooststellingwerf en Súdwest-Fryslân).
De stijging van kosten was zelfs iets lager dan gemiddeld. Men geeft minder uit.
Conclusie: financieel gezien geen uitschieter.
- Weststellingwerf vergrijst sneller dan vergelijkbare gemeenten.
Ouderenzorgkosten liggen iets hoger dan gemiddeld.
De gezondheid van de inwoners ligt lager.
Conclusie: de druk op zorgvoorzieningen is hier relatief hoog en groeit sneller.
- Gebruik van zorg (Wmo): lager dan regio Friesland.
Conclusie: er wordt minder gebruik gemaakt van gemeentelijke zorg dan in de rest van Friesland. Gezien de hogere vraag is de conclusie dat er vanuit de gemeente minder zorgtoegang is.
Wij van Lokaal Rechts Weststellingwerf krijgen dus veel verhalen, waaruit blijkt dat het om de toegang tot zorg gaat, voortkomend uit het stroperige en wantrouwende beleid en dat we hier duidelijk verschil moeten gaan maken.
Minder advies en management lagen. Soepeler, menselijker omgang met de burger. Naast de burger met problemen en niet erboven gaan staan.
Landelijke regels?
Beleid is geen feit!
Dat kun je veranderen. Geen fonteintjes midden in de straat, maar meer zorg. Het is een keuze.
We hoeven NIET altijd bij het kruisje te tekenen. Er is nog nooit iets veranderd door stilzwijgend ja te knikken.
