Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 20:00 Dinsdag 09:00 - 20:00 Woensdag 09:00 - 20:00 Donderdag 09:00 - 20:00 Vrijdag 09:00 - 20:00 Zaterdag 09:00 - 17:00

https://www.ilsevandeburgwal.com/

Doe Het Training & Coaching, Woudenberg (2026)

15/03/2026

Gisteren gaf ik de workshop 𝐙𝐚𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐣𝐞 𝐥𝐢𝐣𝐟.

Een ochtend waarin we niet veel hebben gepraat over stress of balans,
maar vooral hebben onderzocht wat er gebeurt als je even vertraagt en naar je lichaam luistert.

Wat mij telkens weer raakt in dit werk, is hoe snel het lichaam reageert zodra er ruimte ontstaat.

Een ademhaling die zakt.
Schouders die iets ontspannen.
Iemand die ineens opmerkt: ik voel eigenlijk pas nu hoe moe ik ben of hoeveel spanning ik heb.

Het zijn vaak kleine momenten, maar ze zeggen veel.

We zijn zo gewend om vooral te begrijpen wat er speelt.
Terwijl het lichaam vaak al lang signalen geeft.

Via spanning.
Via ademhaling.
Via een gevoel dat iets klopt — of juist niet.

Voor mij is dat de kern van lichaamsgericht werken:
leren opmerken wat het lichaam laat zien, voordat het harder moet gaan praten.

Dankbaar voor deze groep mensen die zaterdag de tijd nam om even stil te staan en te luisteren.

04/02/2026

Tien dagen.
Tien momenten.
𝐓𝐢𝐞𝐧 𝐣𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐧𝐞𝐦𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩.

Wat deze dagen voor mij laten zien,
is geen afgerond verhaal.
Maar een beweging.

Ik werk vandaag vanuit meer vertrouwen.
Meer bedding.
Meer contact met mijn lijf dan tien jaar geleden.

En tegelijk is er nog steeds beweging.
Ook in de mensen met wie ik samenwerk.

Tien jaar geleden ging het vooral over:
𝒌𝒂𝒏 𝒊𝒌 𝒅𝒊𝒕?
Nu gaat het vaker over:
𝒌𝒍𝒐𝒑𝒕 𝒅𝒊𝒕 𝒏𝒐𝒈? 𝒘𝒊𝒍 𝒊𝒌 𝒅𝒊𝒕?

Dat zie je ook letterlijk terug in mijn praktijkruimte.

In de kerstvakantie heb ik mijn praktijk geschilderd.
Door de verbouwing van onze benedenverdieping
is er een nieuw, kleiner raam gekomen
en een nieuwe deur waar geen tocht meer doorheen komt.

Ik koos een behangetje dat echt bij me past.
De andere muren kregen een nieuwe kleur.

Het voelt nu meer als van mij.
Meer passend bij wie ik nu ben.
Rustiger. Steviger. Eigen.

Voor mij is dat geen toeval.
Het laat zien waar ik sta — en hoe ik verder wil.

Dat wil ik graag markeren met een moment van ontmoeting.

𝗩𝗿𝗶𝗷𝗱𝗮𝗴 𝟏𝟑 𝗳𝗲𝗯𝗿𝘂𝗮𝗿𝗶 organiseer ik een kleine, fysieke bijeenkomst in mijn praktijk aan huis.
Een middag om samen stil te staan met mensen die in deze 10 jaar op hun eigen manier hebben meegelopen,
ondersteund of bijgedragen aan mijn pad.

En om dit jubileum ook ervarend te vieren,
geef ik een 𝐥𝐚𝐚𝐠𝐝𝐫𝐞𝐦𝐩𝐞𝐥𝐢𝐠𝐞 𝐣𝐮𝐛𝐢𝐥𝐞𝐮𝐦𝐰𝐨𝐫𝐤𝐬𝐡𝐨𝐩
voor wie wil ervaren wat lichaamsgericht werken is en wat dat voor jou kan betekenen.

👉 In de reacties plaats ik de link naar de workshop.

Voel je welkom als dit je raakt of nieuwsgierig maakt.

𝐋𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦𝐬𝐮𝐢𝐭𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠
Sta even stil.
Adem rustig in en uit.

Voel eens: wat neem jij mee uit deze reeks?
En wat mag voor jou een volgende beweging worden?

03/02/2026

Veel mensen verlangen naar verbinding.
Met de ander.
Met hun omgeving.

Wat ik in mijn werk steeds opnieuw zie,
is dat echte verbinding begint bij jezelf.

Zonder contact met je eigen lijf
wordt verbinding al snel aanpassen.
Afstemmen op de ander.
Jezelf een beetje kwijtraken.

Dat heb ik zelf ook ervaren.
Zeker in mijn ondernemerschap.

In mijn eerste jaren wilde ik graag verbinden.
Met opdrachtgevers.
Met cliënten.
Met samenwerkingen.
En ongemerkt schoof ik mezelf daarbij soms opzij.

Ik voelde minder scherp
of iets écht bij mij paste.
Of ik er energie van kreeg.
Of dat ik eigenlijk al iets aan het inleveren was.

Voor mij is dit één van de belangrijkste lessen
van de afgelopen 10 jaar.
In werk.
In relaties.
In het leven.

Toen ik leerde om beter verbonden te blijven met mezelf,
veranderde ook mijn ondernemerschap.

Als ik goed met mezelf verbonden ben,
wordt het contact met de ander puurder.
Zuiverder.

Ik voel sneller wat klopt en wat niet.
Dat helpt me om helderdere keuzes te maken:
welke cliënten passen,
welke samenwerkingen kloppen,
en waar ik nee te zeggen heb.

Niet vanuit afstand,
maar juist vanuit verbinding.

Verbinding voelt dan minder als zoeken
en meer als aanwezig zijn.
Bij mezelf én bij de ander.

𝐋𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦𝐬𝐮𝐢𝐭𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠
Leg een hand op je borst.
Voel het contact.
Adem rustig in en uit.
Niet diep, niet speciaal.

Voel eens:
ben ik hier, bij mezelf?
Blijf daar een paar ademhalingen bij.
Van daaruit ontstaat verbinding vanzelf.

02/02/2026

Lichaamsgericht werken wordt soms gezien als zwaar.
Serieus.
Diep.

Maar wat ik in mijn werk én in mezelf heb ontdekt,
is dat plezier en speelsheid minstens zo regulerend zijn.

In de eerste jaren van mijn ondernemerschap kwam steeds terug
dat ik meer mocht spelen.
En eerlijk: ik wist lange tijd niet eens wat dat betekende.

Spelen is voor mij:
mijn creativiteit laten gaan.
Dingen proberen.
En het niet erg vinden als het niet lukt.

Dan spelen we gewoon door
tot het wél lukt.

Speelsheid gaat voor mij ook over humor.
Juist op momenten dat het zakelijk even niet liep.
Dat maakte het niet minder waar,
maar wel lichter en draaglijker.

Spel ontspant.
Lachen verzacht.
Beweging zonder doel opent iets anders dan analyse.

Plezier is geen bijzaak.
Het is een ingang.

𝐋𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦𝐬𝐮𝐢𝐭𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠
Sta even op.
Schud je armen los of rek je uit op een manier die goed voelt.

Maak één beweging zonder doel.
Niet om iets te bereiken,
maar om te voelen: dit is oké.

Merk op wat er verandert
als je jezelf toestaat om het licht te houden.

01/02/2026

Vertragen was voor mij lange tijd iets
wat ik pas deed als het niet meer anders kon.
Als ik moe was.
Overprikkeld.
Of vastgelopen.

En eerlijk is eerlijk:
doorgaan is ook logisch.
Zeker in ondernemerschap.

In tijden als corona
wil je inkomsten genereren.
Zoek je naar mogelijkheden.
Ga je dóór.
Doen wat nodig is om het hoofd boven water te houden.

Wat ik in de afgelopen 10 jaar heb geleerd,
is dat vertragen geen noodrem hoeft te zijn.
Het kan ook een manier van afstemmen zijn.

Niet alles hoeft sneller.
Niet alles hoeft beter.
Soms is het genoeg om het tempo iets te laten zakken
en te voelen: wat past nu eigenlijk?

In mijn onderneming betekende dat
dat ik jarenlang vooral bleef doorgaan.
Het ene was nog niet afgerond
of het volgende diende zich alweer aan.

Dat gaf beweging,
maar niet altijd richting.
En uiteindelijk ook niet altijd rust.
Niet voor mij.
En niet voor de buitenwereld.

De laatste jaren ben ik daarom bewust gaan vertragen.
Ik heb focus aangebracht.
Mijn aandacht gelegd bij wat écht klopte:
individuele lichaamsgerichte traumacoaching
en systemische weerbaarheidstrainingen op scholen.

Die keuze gaf rust.
En ruimte.
Ruimte om te zijn in plaats van alleen te doen.
Ruimte om te voelen wat er wél wilde ontstaan.

Vertragen betekent voor mij niet stoppen met werken of leven.
Het betekent luisteren.
Naar mijn lijf.
Naar mijn grenzen.
Naar wat er klopt.

En juist vanuit dat vertragen
ontstaan nu weer nieuwe ideeën.
Zoals een workshop.

Niet omdat ik doorga.
Niet omdat er “brood op de plank moet”.
Maar omdat in het vertragen helder werd
dat dit een volgende, verdiepende stap is
om meer mensen te kunnen helpen
binnen wat ik al doe.

En hoe vaker ik dat zo aanpak,
hoe minder hard ik mezelf hoef stil te zetten.

𝐋𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦𝐬𝐮𝐢𝐭𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠
Kies vandaag één moment
waarop je bewust vertraagt.

Zet je voeten even stil op de grond.
Adem rustig in
en laat je uitademing iets langer duren.

Doe daarna één handeling
langzamer dan normaal.
Niet perfect,
wel met aandacht.

Merk op wat er in je lijf gebeurt
als je niet hoeft te haasten.

31/01/2026

Veel mensen zoeken veiligheid buiten zichzelf.
In bevestiging.
In controle.
In weten waar ze aan toe zijn.

Dat is begrijpelijk.

Ik heb dat zelf ook lang gedaan.
Zowel privé als in mijn ondernemerschap.

Bevestiging van bepaalde mensen om me heen
was lange tijd belangrijk voor me.
Feedback. Goedkeuring. Het gevoel dat ik het “goed” deed.

Van binnen voelde het niet altijd kloppend,
maar ik wist ook niet goed hoe het anders kon.
En dus schakelde ik over op wat ik kende:
Doorgaan.
Niet te veel voelen.

Dat hielp me vooruit.
Maar het bracht me niet per se dichterbij mezelf.

Wat ik in de afgelopen 10 jaar steeds duidelijker ben gaan zien,
is dat echte veiligheid iets anders vraagt.
Zeker in ondernemerschap.

Veiligheid ontstaat niet in grote woorden, plannen of beloftes.
Maar in kleine, herhaalbare ervaringen in het lijf.

Een ademhaling die zakt.
Spieren die iets loslaten.
Een moment waarop je merkt:
ik hoef hier niets te forceren.

Inmiddels ben ik — zoals ik dat zelf noem —
vriendjes met mijn zenuwstelsel.
Ik voel sneller wat er gebeurt
en ik weet hoe ik mezelf kan helpen
om weer tot rust te komen.

Dat maakt dat ik andere keuzes kan maken.
In opdrachten.
In samenwerkingen.
In tempo.

In mijn werk gaat het daarom vaak niet over oplossingen,
maar over het opnieuw ervaren van veiligheid van binnenuit.

Niet omdat alles veilig ís.
Maar omdat je leert voelen
dat je jezelf kunt dragen.

𝐋𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦𝐬𝐮𝐢𝐭𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠
Kijk rustig om je heen.
Laat je blik rusten op iets in de ruimte
dat prettig of neutraal voelt.

Blijf daar met je aandacht bij.
Adem een paar keer rustig in en uit.

Voel ondertussen je lichaam:
je voeten, je zitvlak, je rug.

Merk op wat er gebeurt
als je even niets hoeft te scannen,
niets hoeft te regelen,
niets hoeft op te lossen.

30/01/2026

Veel gedrag dat we laten zien, is logisch.
Het heeft ons ergens doorheen geholpen.

Ook bij mij.

Doorzetten.
Aanpassen.
Niet te veel voelen en vooral doorgaan.

De coronaperiode was voor mij letterlijk overleven met mijn onderneming.
Fysiek coachen kon een tijd niet.
Cliënten vonden het spannend en hielden — logisch — hun geld vast.
Alles was onzeker.

Ik heb die periode overleefd door zuinig te zijn, creatief te denken
en tijdelijk als trainer voor de GGD te werken (wat ook heel leuk was).

Overleven heeft mij ver gebracht.
In mijn leven én in mijn ondernemerschap.

En tegelijk ontdekte ik:
𝐰𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐯𝐞𝐫 𝐛𝐫𝐞𝐧𝐠𝐭, 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐰𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐞𝐫 𝐛𝐫𝐞𝐧𝐠𝐭.

In mijn onderneming herken ik het bij mezelf als ik weer aan het overleven ben: maar doorgaan.
Eindeloze to-do-lijstjes.
Weinig ruimte om te vertragen.
Sessies, trainingen, administratie — en nog even dit en dat erbij.

Overleven voelt vaak als aan of uit.
Gas erop. Of leeg.
Weinig ruimte ertussen.

Leven zit vaker in dat midden.
In doseren.
In voelen wat past.
In stoppen vóórdat je hoeft om te vallen.

Dat onderscheid voel je niet met je hoofd.
Dat voel je in je lijf.

𝐋𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦𝐬𝐮𝐢𝐭𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠
Sta of zit even stil.
Voel je ademhaling.

Merk eens op:
ben je vandaag vooral aan — gespannen, actief, alert?
Of juist uit — moe, leeg, afwezig?

Leg dan een hand op je buik.
Adem een paar keer rustig in en uit.

Vraag jezelf zachtjes:
Wat zou nu een klein beetje meer midden zijn voor mij?

Meer hoeft niet.

29/01/2026

Niet weten heeft lange tijd ongemakkelijk voor me gevoeld.
Alsof je dan iets tekortkomt.
Alsof je het niet goed doet.

Zeker in ondernemerschap lijkt het soms alsof je altijd moet weten waar je naartoe gaat.
Wat je volgende stap is.
Wat je aanbod is.
Wat je verhaal is.

Mijn richting is de laatste jaren pas echt helder geworden — en daar word ik enorm blij van.
Dat wil niet zeggen dat het daarvoor niet goed was.
Maar ik voelde wel: er klopt iets net niet helemaal.
Wat dan wel, dat wist ik niet.

En hoe harder ik ernaar zocht,
hoe minder ik het vond.

Wat ik in de afgelopen 10 jaar heb geleerd, is dit:
𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐟𝐚𝐥𝐞𝐧. 𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐩𝐥𝐞𝐤.

Een plek waarin je niet vooruit hoeft te duwen.
Niet hoeft te verklaren.
Niet hoeft op te lossen.

Juist daar — in het niet-weten — ontstaat vaak iets nieuws.
Niet omdat je het bedenkt,
maar omdat je blijft. Met wat er is.

Het mooie is: nu mijn richting helder is, speelt juist dat niet-weten een essentiële rol in mijn werk als lichaamsgerichte (trauma)coach.
Ik weet van tevoren niet wat zich aandient.
En dat is precies de bedoeling.

Als ik het vooraf zou invullen,
doe ik mezelf tekort —
en vooral mijn cliënt.

Soms is blijven precies genoeg.

𝐋𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦𝐬𝐮𝐢𝐭𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠
Ga zitten of staan op een manier die prettig voelt.
Voel het contact met de grond of de stoel.

Breng je aandacht naar je ademhaling,
zonder die te veranderen.

Zeg dan in jezelf eens zachtjes:
Ik hoef het nu niet te weten.

Merk op wat er gebeurt in je lijf.
Wordt er iets rustiger?
Of juist onrustig?

Alles is oké.
Blijf er een paar ademhalingen bij.

28/01/2026

Ik zie het bijna dagelijks.
Mensen die alles begrijpen, maar weinig of niets voelen.

En dat is geen onwil.
Dat is vaak een overlevingsstrategie.

In mijn eerste jaren als ondernemer
en als coach/trainer werkte ik zelf ook veel cognitief.
Ik luisterde veel naar anderen.
Nam adviezen serieus.
Wilde snappen hoe het “hoorde”.

Dat voelde veilig.
Als ik het maar begreep,
zou de beweging vanzelf volgen — dacht ik.

Maar wat ik toen nog nauwelijks deed,
was voelen wat al die adviezen met míj deden.
Werd ik er blij van?
Ging mijn lijf ervan open?
Of trok het juist iets samen?

Ik nam veel aan.
Uit enthousiasme.
En eerlijk is eerlijk:
ook omdat de hypotheek betaald moest worden.

Pas later merkte ik wat er ontbrak.
Het hoofd kon alles begrijpen,
terwijl mijn lijf iets heel anders liet zien.

Sterker nog:
het lijf geeft vaak eerder en eerlijker signalen.

Van de week nog, in een sessie.
Ik vroeg een cliënt om op een bal te gaan zitten.
Toen ik vroeg hoe dat was, zei ze: prima.
Pas toen ik vroeg wat haar lijf deed,
moest ze echt voelen.

Wat haar opviel?
Haar ademhaling zat extreem hoog.

Hoofdelijk was het “prima”.
Lichamelijk vertelde haar systeem een ander verhaal.

Begrijpen is waardevol.
Maar voelen is vaak de ingang.

Nu ik heb leren voelen,
kan ik veel beter onderscheiden
wat wel past en wat niet.
In opdrachten.
In cliënten.
In keuzes.

Je hoeft niet eerst te snappen waarom iets zo is.
Soms is het genoeg om even te zakken.
Uit het hoofd. In het lijf.

Daar ontstaat ruimte.
En van daaruit beweging.

𝐋𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦𝐬𝐮𝐢𝐭𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠
Ga even zitten.
Zorg dat je voeten contact maken met de grond.
Laat je lichaam dragen door de stoel.

Vraag jezelf eerst rustig af:
Hoe gaat het nu met mij?
Het eerste antwoord dat opkomt is prima.

Breng daarna je aandacht naar je ademhaling.
Zonder die te veranderen.
Waar voel je je adem het meest?
Hoog, laag, ruim, of juist gespannen?

Adem dan eens langzaam uit.
Iets langer dan je inademt.

Merk op:
vertelt je lijf hetzelfde verhaal als je hoofd?
Of iets anders?

Je hoeft niets te corrigeren.
Alleen maar op te merken.

27/01/2026

Grenzen zijn een terugkerend thema in mijn werk.
En eerlijk: ook in mijn eigen proces.

Ik ben jarenlang over mijn grenzen gegaan.
Zowel in werk als privé.

Ik heb al jong ervaren dat er over mijn grenzen werd gegaan.
Ik voelde dat wel — en daarna ging de schuif in mijn keel dicht.
Niet meer voelen. Doorgaan.

Door mijn grenzen niet (meer) te voelen, maakte ik keuzes die niet altijd bij mij pasten.
Zakelijk én privé.

Wat ik in de afgelopen 10 jaar heb geleerd, is dit:
grenzen beginnen niet bij zeggen, maar bij voelen.
Voelen, er naar luisteren en dan er naar handelen.

Veel mensen proberen hun grenzen uit te leggen.
Of te verdedigen.
Of netjes te verpakken.

Maar het lijf is vaak al lang duidelijk.
Spanning. Terugtrekken. Verstrakken. Of juist aanpassen.

Jaren investeren in opleidingen en therapie hebben mij geleerd mijn grens weer te voelen.
En doordat ik hem voel, kan ik er ook naar handelen.

Dat betekent niet dat het altijd makkelijk is.
Maar wel dat het eerlijker is.

Ik werk daarom niet met trucjes om “nee” te leren zeggen.
Ik werk met opnieuw leren luisteren.
Naar wat er van binnen gebeurt.

Want als je voelt waar het klopt en waar niet,
wordt begrenzen geen strijd meer.

𝐋𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦𝐬𝐮𝐢𝐭𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠
Leg een hand op je buik of borst.
Adem rustig in en uit.

Breng eens iets of iemand in gedachten
waar je vandaag contact mee hebt (of had).

Wat gebeurt er in je lijf?
Wordt het ruimer of juist smaller?
Zachter of strakker?

Voel dan eens:
wat is voor jou nu 𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧 de grens?
En wat is eigenlijk te veel?

Je hoeft er niets mee te doen.
Alleen maar opmerken is genoeg.

26/01/2026

𝟭𝟬 𝗱𝗮𝗴𝗲𝗻. 𝟭𝟬 𝗷𝗮𝗮𝗿. 𝟭𝟬 𝗺𝗼𝗺𝗲𝗻𝘁𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗯𝗲𝘄𝗲𝗴𝗶𝗻𝗴.
Vandaag moment 1.

Vandaag start ik met iets wat voor mij de kern raakt van 10 jaar ondernemerschap.

𝐒𝐭𝐞𝐯𝐢𝐠 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧.

Niet hard.
Niet onwrikbaar.
Maar aanwezig. In mezelf. In mijn werk.

Toen ik begon als ondernemer was ik onzeker.
Ik keek veel naar anderen.
Volgde wat er gezegd werd.
En liet me soms behoorlijk omverblazen door wat ik zag —
praktijken die al snel vol liepen, succesverhalen op social media, het idee dat je het zo moest doen.

In de loop der jaren 𝐛𝐞𝐧 𝐢𝐤 𝐬𝐭𝐞𝐯𝐢𝐠 𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧.
Niet omdat ik alles zeker wist, maar omdat ik steeds meer mijn eigen pad ben gaan volgen.
Mijn eigen vuurtje achterna.

Tien jaar ondernemerschap heeft mij geleerd dat stevig staan betekent:
– niet weglopen van spanning
– niet over mezelf heen stappen om het “goed” te doen
– en durven vertrouwen op mijn eigen kennis en kunde
– mijn eigen pad gaan, ook al wijkt deze af van wat voor anderen gebruikelijk is

Stap voor stap durf ik meer te staan voor wie ik ben.
Als lichaamsgerichte (trauma)coach en systemische weerbaarheidstrainer.
Zonder mezelf te hoeven bewijzen.

Stevig staan begint niet in je hoofd.
Het begint in je lijf.

𝐋𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦𝐬𝐮𝐢𝐭𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠
Ga eens staan.
Zet je voeten iets uit elkaar.
Laat je knieën zacht worden, niet op slot.
Met een rechte rug, zonder spanning.

Voel hoe je voeten contact maken met de grond.
Verplaats je gewicht eens langzaam van je linker- naar je rechterbeen.
Hoe is dat voor je?
Wat merk je op in je lijf?

Kom daarna weer terug met beide voeten op de grond.
En voel eens wat er gebeurt als je jezelf zachtjes vraagt:

𝐖𝐚𝐚𝐫 𝐬𝐭𝐚 𝐣𝐞 𝐯𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠 é𝐜𝐡𝐭?

25/01/2026

Vandaag is het precies 𝟏𝟎 𝐣𝐚𝐚𝐫 𝐠𝐞𝐥𝐞𝐝𝐞𝐧
dat ik mij inschreef bij de KvK.

Tien jaar ondernemer.
Tien jaar trainer en coach.
Maar vooral: tien jaar mens zijn, onderweg.

Ik ben er eigenlijk vrij letterlijk ingerold.
Tijdens een opleiding — mijn idee was toen vooral om badmintonspelers naast de technische training ook mentaal te ondersteunen — kreeg ik ineens de vraag van een grote badmintonacademie of ik een meerdaagse workshop kon geven.

Daar zei ik uiteraard ja op.
Het leek me ontzettend tof.

Een week later zat ik bij de KvK.
Zonder uitgewerkt plan,
maar wel met een eerste mooie opdracht.

Wat ik in al die jaren heb geleerd, deel ik de komende dagen hier.

Geen succesverhalen.
Geen hoogtepuntenlijstje.
Maar 10 momenten die mij in beweging hebben gebracht.

Momenten over:
– stevig staan
– grenzen voelen
– je eigen pad gaan
– uit je hoofd zakken
– vertragen
– veiligheid en verbinding

Daarom start ik vandaag een korte reeks:
10 dagen. 10 jaar. 10 momenten in beweging.

Elke dag één post.
Met een kleine lichaamsgerichte uitnodiging.

Omdat echte verandering niet begint bij weten, maar bij voelen.

En ja — dit jubileum vier ik ook.
Met een workshop en een ontmoeting,
op mijn manier.

Morgen start de reeks.
Je bent welkom om mee te lezen.

Doe Het Training & Coaching

15/03/2026

04/02/2026

03/02/2026

02/02/2026

01/02/2026

31/01/2026

30/01/2026

29/01/2026

28/01/2026

27/01/2026

26/01/2026

25/01/2026

Adres

Openingstijden

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Maandag	09:00 - 20:00
Dinsdag	09:00 - 20:00
Woensdag	09:00 - 20:00
Donderdag	09:00 - 20:00
Vrijdag	09:00 - 20:00
Zaterdag	09:00 - 17:00