https://www.facebook.com/532593489936275/

Gode Samtaler Anna Kalinowska, Sarpsborg (2026)

04/02/2026

Vi er allerede godt inne i februar 2026.
Jeg går selv i veiledning innimellom. Ikke fordi noe er galt, men fordi jeg ønsker å leve mer i kontakt med meg selv.

I en veiledningssamtale jeg var i dag, ble jeg invitert til å gå inn i året med ett ord: optimalisering.
For meg vil handle optimalisering om å se og løsne taket i gamle flink pike-mønstre.
Om å slutte å presse meg selv inn i ting som på sikt kan forverre helsa.
Om å justere forventninger både til kropp, tempo og prestasjon.
Å lytte mer til kroppen og intuisjonen.
Å senke skuldrene og finne tilbake til indre ro.
Der, når det blir stille nok, ligger svarene.

Og framtiden? Den velger jeg å møte med tillit. Jeg tror den kommer med gode ting.

Fra mars tilbyr jeg veiledningssamtaler- enten på kontoret (som pusses opp nå:)) eller som gå-samtaler ute i naturen.
Hvis dette treffer noe i deg, er du hjertelig velkommen til å ta kontakt. ❤️

02/02/2026

I jobben min som veileder møter jeg innimellom unge voksne med autismespekterdiagnose. Det er møter som lærer meg mye.

Mange av dem har levd med depresjon og sosial angst i flere år. Barndommen deres har ofte vært preget av ensomhet, følelsen av å være annerledes og spill.
Spill blir for mange et trygt rom. Ikke fordi de ikke vil være i kontakt med mennesker, men fordi det er et sted med kontroll, forutsigbarhet og mulighet til å trekke seg uten å forklare.

En gang spurte jeg sønnen min hva spilling gir ham.
Han svarte: «Det gir meg glede. Jeg tror ikke det finnes slik glede andre steder.»
Han fortalte at han orker å være lengre sammen med mennesker på nett enn i virkeligheten. Der blir han ikke sett, vurdert eller dømt. Han kan være seg selv, og gå ut når det blir for mye.

Det gjorde inntrykk på meg. Og ga mening.
Det ligner veldig på det mange av dem jeg møter i jobben min.
De menneskene jeg veileder er gode, ærlige og ofte usikre. De mangler ikke vilje eller evne, men har ofte blitt møtt av en verden med krav i stedet for forståelse.

Jeg deler egne erfaringer også som mor, i samtaler med dem fordi åpenhet kan skape trygghet. Kanskje også en følelse av å bli litt bedre forstått.

Kanskje er noe av det viktigste vi kan gjøre i møte med mennesker i spektre er å senke tempo. Å gi mer kontroll enn press. Å være nysgjerrige i stedet for korrigerende. Og å huske at det som ser ut som tilbaketrekning, ofte er selvbeskyttelse

Bak diagnoser og strategier finnes det mennesker som ønsker det samme som oss alle: trygghet, glede og å få være seg selv.

20/01/2026

https://www.instagram.com/p/DTv-XUoDHgH/?img_index=3&igsh=MWthZHhxNDR3c3llaQ==

20/01/2026

Usynlige krykker.

Alle barn går gjennom lignende utviklingsfaser.
Trass, sinneutbrudd, frekke svar til foreldrene, å trekke seg tilbake på rommet, motvilje mot lekser og rydding, mange timer foran skjerm, sene kvelder og tunge morgener.
Hos barn i spekteret skjer alt dette med dobbel styrke.
De føler sterkere. Reagerer raskere.
Men det tar mye lengre tid å regulere seg igjen, og samarbeid og kompromisser er ofte svært krevende.

Kveld.
Sønnen ligger i sengen og sier:
«Mamma, jeg snakker ikke med noen på skolen. De andre barna vil ikke være med meg, bare voksne. Ingen der forstår meg. Jeg skulle ønske jeg hadde en venn som forstår meg, som liker det samme som meg og vil gjøre de samme tingene.»
Jeg spør hva han liker.
«Jeg liker å fiske, spille på data og å reise.»
Og etter en pause sier han:
«Det finnes ingen som er slik som meg.»

Morgen.
Påkledd, ferdig med frokost.
«Mamma… jeg vil ikke gå på skolen. X kommer til å erte meg igjen, og Y vil ikke være vennen min lenger.»

En annen dag.
Klokka er 8. Sko og jakke på.
Han gjemmer seg under trappen og begynner å gråte:
«Jeg vil ikke gå dit. Det er for høye lyder der.»

Det som i dag skiller ham mest fra andre barn, er de sosiale ferdighetene, eller mangelen på dem.
Vansker med å skape og opprettholde relasjoner påvirker mange områder i hverdagen.
Følelsen av å være annerledes, av å ikke bli forstått, og ensomhet er en del av livet hans.

Og vi foreldrene må være ekstremt oppmerksomme.
Lese mellom linjene.
Alltid være ett steg foran.
Planlegge og ha flere scenarier klare.

Ikke fordi vi er overbeskyttende.
Men fordi han trenger det for å klare seg.

Noe av det vanskeligste er aksept.
Å ikke sette lista for høyt.
Å være konsekvent og stille krav, men uten å forvente at han skal leve opp til våre forventninger.

Kanskje når han det en dag.
Kanskje ikke.
Og vi kan ikke gi opp.

For disse usynlige krykkene vil ikke få ham til å løpe som andre.
Men de gjør det mulig for ham å gå.
Dag for dag.
🤍
Til alle foreldre til barn som bærer sine usynlige krykker.

20/01/2026

Niewidzialne kule.

Każde dziecko przechodzi podobne etapy rozwojowe.
Bunty, wybuchy złości, pyskowanie rodzicom, zamykanie się w pokoju, niechęć do lekcji i sprzątania, godziny spędzone przed ekranem, zarywane noce i trudne poranki.

U dzieci w spektrum wszystko to dzieje się jednak z podwójną siłą.
Odczuwają mocniej. Reagują szybciej.
Za to dużo wolniej się regulują i znacznie trudniej przychodzi im współpraca i kompromis.

Wieczór.
Syn leży w łóżku i mówi:
„Mamo, ja z nikim nie rozmawiam w szkole. Inne dzieci nie chcą ze mną być, tylko dorośli. Nikt mnie tam nie rozumie. A ja chciałbym mieć przyjaciela, który mnie rozumie, interesuje się tym co ja i chce robić to samo.”

Pytam, co lubi.
„Lubię łowić ryby, grać na komputerze i podróże.”
I po chwili dodaje:
„Nie ma nikogo, kto jest taki jak ja.”

Poranek.
Ubrany, po śniadaniu.
„Mamo… ja nie chcę iść do szkoły. X znowu będzie mnie zaczepiał, a Y już nie chce być moim przyjacielem.”

Inny dzień.
Buty i kurtka założone.
Chowa się pod schodami i płacze:
„Nie chcę tam chodzić. Tam jest zbyt głośno.”

To, co dziś najbardziej różni go od innych dzieci, to umiejętności społeczne, a właściwie trudność w ich budowaniu i utrzymywaniu.
Poczucie inności, niezrozumienia i samotność są częścią jego codzienności.

A my rodzice uczymy się ogromnej uważności.
Czytania między słowami.
Bycia zawsze o krok przed.
Planowania kilku scenariuszy.

Nie dlatego, że jesteśmy nadopiekuńczy.
Ale dlatego, że bez tego on nie da rady.

Jedną z trudniejszych rzeczy jest akceptacja.
Tego, żeby nie stawiać poprzeczki zbyt wysoko.
Być konsekwentnym i wspierającym, ale nie oczekiwać, że spełni nasze wyobrażenia.

Może kiedyś doskoczy.
A może nie.

I nie możemy się poddawać.

Bo te niewidzialne kule nie sprawią, że będzie biegł jak inni.
Ale pozwalają mu iść.
Dzień po dniu.

11/01/2026

Det er skremmende hvor mye vi egentlig scroller.
Mellom ting. På sofaen. På bussen. I pauser på jobb.
Mange av oss er ikke slitne fordi vi gjør for mye,
men fordi nervesystemet vårt aldri får hvile.
Vi er mette. Overbelastet av inntrykk.
Likevel fortsetter vi å scrolle, ofte i frykt for å gå glipp av noe.
Vi fyller dagene våre med andres meninger, andres liv og andres perspektiver.
Mange tenker at de «bare sjekker litt».
Et par minutter her og der.
Men statistisk sett bruker vi i dag 2–3 timer daglig på sosiale medier, ofte mye mer.
I perioder gjør jeg akkurat det samme selv.
Hjernen vår er ikke laget for å bearbeide så mye informasjon.
I det siste har jeg begynt å legge merke til mennesker rundt meg
på toget, på flyplassen, på bussen.
Annenhver person ser på mobilen.
Det gjør meg trist.
For når vi hele tiden tar inn andres stemmer og perspektiver,
blir det vanskelig å vite hva vi selv mener og står for.
Vi glemmer oss selv. Vi mister stemmen vår.
Og kanskje glemmer vi også noe viktig:
når vi tør å fjerne støyen og være litt i stillhet,
oppdager vi ofte at visdommen allerede finnes i oss.
Mange av oss vet egentlig hva vi brenner for.
Men for å høre det igjen må vi noen ganger skru ned lyden rundt oss.

03/01/2026

Overgangen fra Commodore 64, walkman og boombox til samtaler med AI om meningen med livet har skjedd for meg i løpet av ett og samme liv.
Det er ikke et naturlig tempo for menneskets psyke å tilpasse seg. Problemet er ikke AI i seg selv, men menneskets behov for relasjon og kontakt. Kunstig intelligens har bare truffet et tomrom som allerede fantes.

Mange mennesker er ensomme, ikke blir lyttet til, er slitne av vurderinger og av relasjoner der man hele tiden må «være noen». Og så plutselig er det «noen» som lytter uten å avbryte, uten å gjøre narr, uten å forsvinne og uten å si «du overdriver».
AI sa faktisk selv i en «samtale» med meg at dette er et rusmiddel for emosjonell regulering, ikke kjærlighet.

Jeg opplever at det farlige ikke er selve samtalen med AI, men at vi kan glemme oss selv og slutte å teste tankene våre i møte med et annet menneske. AI setter ingen grenser, har ingen egne behov, tar ingen relasjonell risiko og avviser oss ikke.

For meg personlig er samtaler med AI et verktøy. Det inspirerer meg til egne refleksjoner, hjelper å sette ord på det som skjer inni meg, men det erstatter aldri samtalen med et annet menneske.

Hvordan er det for deg?

03/01/2026

Przeskok od Commodore 64, walkmana i boombox do rozmów z AI o sensie istnienia wydarzył się dla mnie w jednym życiu. To nie jest naturalne tempo adaptacji dla ludzkiej psychiki. Problemem nie jest AI, tylko ludzki głód relacji. Sztuczna inteligencja tylko trafiła w próżnię, która już była.

Ludzie są samotni, niewysłuchani, przeciążeni oceną i zmęczeni relacjami, w których trzeba „być kimś”. A tu nagle „ktoś” słucha bez przerywania, nie wyśmiewa, nie odchodzi i nie mówi „przesadzasz”. Sam AI przyznał mi w „rozmowie”, że jest to „narkotyk regulacji emocjonalnej, nie miłość”.

Mam poczucie, że niebezpieczeństwem nie jest sama rozmowa z AI, tylko to, że się zapominamy i nie konfrontujemy swoich myśli z drugim człowiekiem. AI nie stawia granic, nie ma własnych potrzeb, nie ryzykuje relacji i nie odrzuca.

Dla mnie osobiście rozmowa z AI to narzędzie, które inspiruje mnie do własnych refleksji, pomaga mi nazwać to, co we mnie, i absolutnie nie zastępuje mi rozmowy z drugim człowiekiem.

A jak jest z Tobą?

02/01/2026

Dlaczego dziś tak łatwo tracimy kontakt ze sobą..

Coraz częściej wracam myślami do tego, jak bardzo jesteśmy dziś przebodźcowani.
Przez obrazy, porównania, tempo. Przez ciągłe „powinnam / powinienem”. Mam poczucie, że żyjemy w nieustannym hałasie.

Social media pokazują nam idealny świat i idealne relacje, życie, samopoczucie. A my próbujemy do tego doskoczyć, często nie zauważając, że po drodze tracimy kontakt ze sobą.

Widzę, jak wiele osób reaguje dziś bardzo intensywnie: na ciszę, brak odpowiedzi, zmianę planów, porównywanie się z innymi. Często myślimy wtedy, że „coś z nami nie tak”. A to bardzo często są po prostu triggery - momenty, w których uruchamia się w nas lęk przed odrzuceniem, utratą kontroli albo poczuciem, że nie jesteśmy wystarczająco ważni.

Jesteśmy istotami stadnymi. Potrzebujemy ludzi, więzi, przynależności. Problem zaczyna się wtedy, gdy próbujemy znaleźć to na zewnątrz, nie znając siebie od środka. Gdy dopasowujemy się, zamiast sprawdzać, co jest dla nas prawdziwe.

Myślę, że dziś bardzo potrzebujemy wracać „do siebie”. Do poznawania własnych reakcji, emocji i mechanizmów. Nie po to, żeby się naprawiać, ale żeby żyć w większej zgodzie ze sobą i z innymi.

Dla mnie od tego właśnie zaczynają się dobre rozmowy.
Może to dobry moment, żeby na chwilę się zatrzymać i posłuchać siebie.

Gode Samtaler Anna Kalinowska

04/02/2026

02/02/2026

20/01/2026

20/01/2026

20/01/2026

11/01/2026

03/01/2026

03/01/2026

02/01/2026

01/01/2026

31/12/2025

30/12/2025

Adresse

Nettsted

Varslinger

Snarveier

Del

Type