Barbara Adamczyk - Psycholog w kryzysie żałoby i straty

14/11/2025

"Ktoś tutaj był i był
A potem zniknął
I uporczywie go nie ma..."
- Wisława Szymborska

31/10/2025

Ja też pamiętam...
Jestem dziś z Wami 🫶

30/10/2025

Przed nami weekend, w który większość z nas w szczególny sposób uczci pamięć osób, które odeszły, a które były dla nas ważne lub bliskie 🖤
Dla niektórych to trudny czas.

Jeśli potrzebowalibyscie wsparcia, rozmowy lub pobycia z kimś, kto wysłucha, usłyszy, zrozumie, podpowie, jestem dla Was dostępna 🫶🍀
W ten weekend wyjątkowo można zapisać się i odbyć konsultację "alarmową", kiedy poczujecie, że nie dajecie rady...
Możecie pisać na Messenger, umówimy spotkanie w zasadzie z godziny na godzinę...

Koszt konsultacji: 150 zł.

Trzymajcie się cieplutko ☀️
Basia

25/10/2025

Nie wiem ile w tym prawdy, ale ta historia buduje... I mogłaby być historią niejednej kobiety, którą znasz... 🫶
Udanego weekendu ☀️

Coco Chanel — „Nikt nigdy nie nauczył mnie szyć. Nauczyłam się, bo nie miałam innego wyboru. Na początku to nie była sztuka — to było przetrwanie.”

Urodziłam się w biedzie.
Straciłam matkę, gdy miałam dwanaście lat.
A mój ojciec… po prostu zniknął. Jakbyśmy nigdy nie mieli znaczenia.

Schronisko było zimne. Ściany — szare, cisza — ciężka, a kary — surowe.
Modlitwy brzmiały głośno, mieszając się z suchym trzaskiem nici pękającej w moich dłoniach.

Zakonnice włożyły mi do ręki igłę.

„Dzięki temu będziesz miała przyzwoite życie, Gabrielle” — mówiły, czujnie obserwując każdy mój ścieg.

Ale ja nie chciałam „przyzwoitego” życia.
Co to w ogóle znaczy? Być niewidzialną? Zadowalać się okruchami?

Pewnego dnia zapytałam:

„Co znaczy mieć własne życie?”

Siostra Bernadette spojrzała na mnie jak na grzesznicę.

„To znaczy nie wrócić na ulicę” — odpowiedziała chłodno.

Ale we mnie już wtedy płonął ogień.
Nie chciałam tylko przetrwać — chciałam latać.

Każdy ścieg był obietnicą złożoną samej sobie:

„Nie zostanę tutaj. Nie stanę się tym, kim inni chcą, żebym była.”

Kiedy sprzedałam swój pierwszy kapelusz, ludzie się śmiali.

„Kobieta z własnym sklepem? Ależ to śmieszne.”
„Córka wędrownego handlarza bawi się w projektantkę… żałosne.”

Nie wiedzieli, z kim mają do czynienia.

Pewien mężczyzna, z ironią w głosie, zapytał:

„To ty to zrobiłaś? Wygląda elegancko… Myślałem, że to z Paryża.”

„To jest z Paryża” — odpowiedziałam. — „Bo ja jestem Paryżem. Jeszcze o tym nie wiecie.”

Z każdym kapeluszem, z każdą sukienką, z każdym złamanym zasadą
zbliżałam się do kobiety, którą widziałam w snach —
Wolnej. Silnej. Niepokonanej.

Obcięłam włosy, gdy wszystkie kobiety nosiły długie.

„Wyglądasz jak mężczyzna” — szeptali za moimi plecami.

„Nie” — odpowiadałam. — „Wyglądam jak ja.”

Nazywali mnie buntowniczką, bezczelną, wulgarną.
Ale nigdy — uległą.

Widziałam, jak wojna zmiata z ziemi całe miasta.
Jak zamykają moje butiki. Jak znikają moje kolekcje.

„Chanel to przeszłość” — mówili. — „Jej czas minął.”

Nie wiedzieli, kim jestem.
Wróciłam wtedy, gdy wszyscy myśleli, że już mnie nie ma,
i przypomniałam im:

„Nie jestem tylko imieniem. Jestem ideą.
Krzykiem odwagi utkanym w jedwabiu.”

Chanel No. 5 stał się najsłynniejszym zapachem świata.
Ale mój prawdziwy zapach był inny —
zapach buntu, ognia i marzeń, które nie proszą o pozwolenie.

Pewna młoda projektantka zapytała mnie kiedyś:

„Jak pachnie odwaga?”

Odpowiedziałam:

„Pachnie niezłomnością.
Pachnie perfumami z bliznami.”

A gdybym mogła przemówić do tej małej dziewczynki,
która płakała w szarym łóżku sierocińca, powiedziałabym jej:

„Nie pozwól, by błoto, w którym się urodziłaś, zdecydowało,
jak wysoko możesz rozkwitnąć.
Najsilniejsze kwiaty wyrastają z ruin.” 🌹

— Coco Chanel

17/09/2025

UWAGA! GRUPA WSPARCIOWA DLA OSÓB W ŻAŁOBIE 🫶

Drodzy!
Mam w planach utworzenie grupy wsparciowej dla osób w żałobie.
Po przemyśleniu tematu, grupa byłaby:
1. Online (Teams)
2. W środy popołudniami (17.45-19.30)
3. 2 x w miesiącu
4. Z założenia grupa będzie bezpłatna. Dla chętnych, możliwa będzie donacja w dowolnej wysokości.
5. Przewidzianych jest 10 spotkań (czyli 5 m-cy).
6. Start w październiku

Co o tym myślicie? Czy są tu osoby chętne lub znające osoby chętne? 🫶
Można pisać w komentarzach lub do mnie na priv ☀️

28/08/2025

Wpadło mi... Dobrze ujęte 🫶

Bajka o samo(dzielnej) Matce

Dawno, dawno temu, choć tak naprawdę wczoraj i dziś, żyła sobie Matka. W papierach „samodzielna”, w oczach ludzi „dzielna”, a w sercu? Bardzo samotna.

Miała królestwo o powierzchni 52 m², tron z krzesła IKEA i skarbiec, w którym złoto kończyło się trzy dni przed wypłatą. Codziennie walczyła z trzema smokami: rachunkami, gorączką dziecka i własnym poczuciem winy, gdy wieczorami zamiast pograć w planszówkę przewijała rolki na Insta.

Kiedy czasem odważyła się powiedzieć głośno: „Czuje się taka samotna”, świat krzyczał: „Nie mów samotna! Mów SAMODZIELNA! To brzmi lepiej, poczujesz się silniejsza!”

Jakby zmiana słowa miała moc dźwigania zakupów z Lidla albo wstawania w nocy i zmiany zarzyganej pościeli. Jakby od innej etykiety mniej bolały noce przy kolejnym sezonie „Miłość jest ślepa” i puste miejsce w łóżku.

A ona myślała: „W dupie mam bycie dzielną. Wolałabym, aby drugi rodzic stał się współodpowiedzialny!”. Bo ta Matka nie marzyła o medalach za odwagę. Marzyła o tym, żeby ktoś wziął na siebie kawałek jej ciężaru.

Żeby czasem ktoś spytał, jak ona śpi, zamiast tylko jak śpi jej dziecko. Żeby ktoś zobaczył w niej kobietę, nie tylko automat do zadań specjalnych i materialistkę skamlącą o alimenty.

W bajkach rycerze zawsze ratują księżniczki.
W jej bajce rycerz zgubił się gdy musiał wziąć wolne w pracy, gdy dziecko zachorowało, albo uznał, że smoki to nie jego problem. Niektórzy rycerze chętnie wpadają, aby zabrać dziecko na lody, niektórzy nawet na cały tydzień, żeby wyglądało po równo 😉

Aż pewnego dnia, zrozumiała coś ważnego:
bycie dzielną to nie dar, to przymus.
I ma prawo powiedzieć: „Nie chcę być dzielna. Chcę być wspierana. Chcę być zauważona. Chcę, żeby ktoś czasem zamiast gadać wziął cześć obowiązków na siebie.” To nie jest bajka z morałem o „self-care” i „girl power”. To bajka z prośbą:

Przestańcie mówić samotnym matkom, jak mają się nazywać. Pozwólcie im mówić prawdę, nawet jeśli jest niewygodna. Pozwólcie im czuć, co naprawdę czują. Zakasajcie rękawy i weźcie się do roboty bo ponoć wszystkie dzieci nasze są, zamiast powoływać ją do bycia dzielną.
I może wtedy będzie można powiedzieć: żyła długo i szczęśliwie.

17/07/2025

Jednak porwał ją ten tornador...😥🖤

Dla mnie była wybitna! Żałuję, że Aśka nie wykreuje już żadnej roli, na szczęście dla nas zostawiła ich po sobie dużo na pamiątkę... 🖤
Współczuję bliskim, smutkuję bardzo 💔

🪔 Dotarła do nas niezwykle smutna informacja - nie żyje Joanna Kołaczkowska. Informację o jej śmierci przekazał w mediach społecznościowych Kabaret Hrabi, w którym występowała. Znana artystka kabaretowa miała 59 lat.

"Asia odeszła spokojnie, bez bólu. W otoczeniu najbliższych i przyjaciół – wśród tych, których kochała i którzy kochali Ją bezgranicznie. Zostawiła po sobie ogromną wyrwę, której niczym nie da się zapełnić. W nas – ludziach, którzy byli z Nią blisko, którzy dzielili z Nią scenę i życie. I w świecie sztuki, który był Jej przestrzenią, Jej domem, Jej oddechem. a Ona była jego najpiękniejszym uosobieniem" — żegnają artystkę członkowie kabaretu.

"Przyszło Jej zmierzyć się z najgorszym i najbardziej agresywnym przeciwnikiem. Walczyła dzielnie, z godnością, z nadzieją. My razem z Nią. Wyczerpaliśmy niestety wszystkie dostępne formy leczenia. Wierzyliśmy w cud. Cud nie nastąpił. Asia odeszła spokojnie, bez bólu. W otoczeniu najbliższych i przyjaciół – wśród tych, których kochała i którzy kochali Ją bezgranicznie" - czytamy w oświadczeniu.

W kwietniu bieżącego roku kabaret Hrabi poinformował, że Joanna Kołaczkowska zmaga się z chorobą nowotworową. Uwielbiana przez widzów aktorka przestała występować i skupiła się na leczeniu. Niestety w czwartek kilka minut po północy kabaret Hrabi przekazał najgorsze wieści.

Rodzinie, bliskim, przyjaciołom Joanny składamy szczere kondolencje.

07/07/2025

W takich warunkach uratować komuś życie... Nie mam słów 😮
To w zasadzie jakby dać nowe życie...

O odwadze, poświęceniu, życiu jako wartości...

My uratowaliśmy parę dni temu młodego jerzyka, który prawdopodobnie wypadł z gniazda (może ucząc się latać? 🤔).
Takie ptasie życie ocalone 😍🫶

Przy okazji, ogromny szacunek i podziw dla Ośrodka Rehabilitacji Dzikich Zwierząt w Łodzi - robią kawał dobrej roboty z powołania... ❤️

„Pocałunek życia” (1967) - Jedno z najsłynniejszych zdjęć w historii, na którym autor uwiecznił dramatyczny moment.

Randall Champion przypadkowo dotknął linii wysokiego napięcia. Porażenie prądem doprowadziło do zatrzymania akcji serca i niewiele brakowało, a wypadek zakończyłby się tragedią.

Jego współpracownik J.D. Thompson w powietrzu przeprowadził jednak reanimację, którą kontynuował po ściągnięciu Championa na ziemię. Dzięki temu został bohaterem i uratował życie kolegi.