Centrum Psychoterapii Psychoanalitycznej

09/12/2025

Kierowanie się zasadą przyjemności oznacza brak zdolności do wzrostu oraz pomieszczania odroczenia i zawieszenia, które są podstawą przystosowania do rzeczywistości. Nie może rozwinąć się żadna perspektywa przyszłości, która wiąże się z takimi pojęciami, jak: stopniowy wzrost, rozwój, planowanie, nadzieja i obietnica. Akceptacja tych wszystkich pojęć oznacza pójście „długą drogą”, która wymaga czasu i wysiłku, a nie „krótką drogą”, która jest podporządkowana zasadzie przyjemności. Oznacza to przedkładanie zasady rzeczywistości (prawdy) nad zasadę przyjemności. Bolesnym, ale trafnym opisem „długiej drogi” jest stwierdzenie: „Stajemy się tym, co godzimy się przecierpieć”, jak ujął to Grotstein, próbując podsumować punkt widzenia Biona (Grotstein, 2007, s. 328).

📖 Shoshani Michael, Shoshani Batya, "Perwersja i Narcyzm – terapeutyczne wyzwania"
📸 Unsplash/ Hannah Reding

29/11/2025

22/11/2025

„Nieprzerwanie od 84 lat w ramach harwardzkiego Badania śledzimy losy tych samych osób. Zadajemy im tysiące pytań i dokonujemy setek pomiarów, aby dowiedzieć się, co tak naprawdę sprawia, że ludzie czują się zdrowi i szczęśliwi. Przez wszystkie lata studiowania życia uczestników projektu stale i konsekwentnie wyróżniał się jeden kluczowy czynnik, wpływający zarówno na zdrowie psychiczne i fizyczne, jak i na długowieczność. Wbrew temu, co wiele osób może pomyśleć, nie chodzi tu o sukcesy zawodowe, ruch fizyczny ani zdrowe odżywianie. Nie zrozumcie nas źle: te kwestie też mają duże znaczenie. Jednak czynnik, który nieustannie potwierdza swój silny i trwały wpływ na nasze życie, jest jeden.
Prawdę mówiąc, dobre relacje odgrywają na tyle ważną rolę, że gdybyśmy mieli sprowadzić 84 lata harwardzkiego Badania do jednej zasady życiowej, do jednej porady, którą potwierdzałyby podobne wnioski płynące z rozmaitych innych badań, to brzmiałaby ona następująco:
Dobre relacje czynią nas zdrowszymi i szczęśliwszymi. Kropka".

Robert Waldinger, Marc Schulz, „Dobre życie, Lekcje z najdłuższego na świecie badania nad szczęściem". Tłumaczenie Mariusz Gądek, Wyd. Znak

fot. Atul Vinayak

03/11/2025

Gościnią odcinka jest Edyta Biernacka, psychoanalityczka Polskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego, superwizorka i terapeutka szkoleniowa w Polskim Towarzyst...

02/11/2025

To, jak silnie żałoba wytrąca umysł z równowagi, zostało wyczerpująco opisane. Żałoba, twierdzi Freud w pracy ‚Smutek i melancholia’ z 1917 r, „niesie ze sobą poważne odstępstwa od normalnych postaw życiowych”. A jednak, podkreślił, pozostaje ona szczególnym zjawiskiem wśród różnych postaci obłędu: „nigdy nie zdarza nam się traktować żałoby jako stanu chorobowego i przekazać go lekarzowi w celu kuracji”. Zamiast tego polegamy na tym, że „po pewnym czasie zostanie przezwyciężony.” Uważamy „zakłócenie go za niecelowe, wręcz szkodliwe”. Melanie Klein w artykule Żałoba i jej związek ze stanami maniakalno-depresyjnymi z 1940 r. dokonuje podobnej oceny: „Osoba w żałobie jest w istocie chora, lecz ponieważ ten stan umysłu jest powszechny i wydaje się nam naturalny, nie nazywamy żałoby chorobą… By wyłożyć mój wniosek jaśniej: Powiedziałabym, że w żałobie podmiot wchodzi w zmodyfikowany i przejściowy stan maniakalno–depresyjny i go przezwycięża”.

Joan Didion, Rok magicznego myślenia.

01/11/2025

„Ludzie radzą sobie z rozpoznaniem skończoności swojego życia tak samo jak z problemem nieuniknionego końca życia na Ziemi albo z możliwością zniszczenia naszej planety: uznają, że ten problem ich nie dotyczy dopóty, dopóki nie dojdzie do katastrofy. Pierwsze lata życia upływają nam w radosnym przekonaniu nieskończoności czasu. Otoczone właściwą opieką małe dziecko codziennie odkrywa świat, jego niezliczone doznania i przyjemności. Nie jest w stanie sobie wyobrazić, że życie można utracić na zawsze. Potem nagła śmierć kogoś z rodziny, wizyta z matką na cmentarzu, jakaś bajka albo program telewizyjny sprawiają, że w umyśle dziecka rodzi się myśl niespodziewana i obca – idea końca życia.
Stopniowo zaczynamy akceptować istnienie czegoś, co nazywamy śmiercią i co sprawia, że znani nam ludzie znikają na zawsze. Gdy zaczynamy zdawać sobie sprawę z istnienia zjawiska śmierci, w naszych umysłach zostaje zasiane ziarno przemijania. […]
Zdawanie sobie przez nas sprawy z istnienia śmierci ma dosyć szczególny charakter. Zamiast uświadamiać sobie własną śmiertelność, rozpoznajemy śmiertelność innych ludzi. Wiemy, że osoby, które kochamy, mogą umrzeć, boimy się więc osamotnienia. Na jakimś poziomie rozumiemy, że śmierć dotyczy wszystkich, bo w głębi serca jednak wierzymy, że dotknie ona jedynie innych. Młodzi sądzą, że śmierć przydarza się jedynie ludziom starym, a ich ominie. Idea nieśmiertelności po śmierci istnieje zarówno wyobraźni jednostkowej, jak i w zbiorowej. Samo pojęcie nieśmiertelności wyrasta z rozpoznania śmiertelności istot ludzkich. Bez jednego pojęcia nie byłoby drugiego.”

Franco de Massi, Kres istnienia
Obraz: Edvard Munch, Zmarła matka

28/10/2025

Kolegium Dziekańskie zaprasza na wykład, dr n. med. Anny Rogowskiej-Zach pt. Trauma rozwojowa, który odbędzie się 6.11.2025 o godzinie 11.30 w Sali C02.

Anna Rogowska-Zach jest psychologiem, certyfikowaną psychoterapeutką, psychoanalityczką dzieci i młodzieży oraz specjalistką psychoterapii dzieci i młodzieży. Pełni funkcję konsultantki wojewódzkiej w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży. Ukończyła 4-letnie szkolenie Psychoterapii Psychoanalitycznej w Ośrodku Edukacji Psychoanalitycznej w Warszawie, afiliowane przez Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychoanalitycznej.
Prowadzi psychoterapię psychoanalityczną dzieci, młodzieży i dorosłych, konsultacje psychologiczne oraz poradnictwo dla rodziców. Zajmuje się m.in. pracą z dziećmi ze spektrum autyzmu, zaburzeniami odżywiania, traumą rozwojową oraz wczesną relacją matka–dziecko.

18/10/2025

Dziś zespół Centrum uczestniczył w II Podlaskich Spotkaniach Psychoterapeutycznych .
Dziękujemy za organizację wydarzenia . Było to niezwykle inspirujące doświadczenie zarówno merytorycznie jak i emocjonalnie . Mamy nadzieję na kolejne spotkania .