Fitfizjo Maxi

31/01/2026

jedno zdanie bardzo mocno we mnie zostało.

Padło wprost:
jeśli ktoś wtargnie do twojego domu, masz zielone światło, żeby od razu działać.

I to mnie zatrzymało.

Bo kiedy zaczęłam się nad tym zastanawiać, dotarło do mnie coś niewygodnego. Moim pierwszym odruchem byłoby… próbować zrozumieć. Po co ktoś wszedł. Czy to pomyłka. Czy może da się to „rozwiązać”.

A to mogłoby być po prostu za późno.

To szkolenie uświadomiło mi, jak głęboko mamy w sobie zapisane hamowanie reakcji. Jak bardzo jesteśmy uczone, żeby najpierw myśleć o czyichś intencjach, komforcie, granicach. Nawet w sytuacji realnego zagrożenia.

A tu usłyszałam jasno:
masz prawo reagować.
masz prawo działać.
masz prawo wybrać siebie.

To było dla mnie ważne odkrycie. Takie, które zostaje w głowie i zmienia sposób myślenia. Nie o sile. O pozwoleniu sobie na nią wtedy, kiedy naprawdę jest potrzebna.

Dlatego to udostępniam. Bo czasem jedno zdanie potrafi otworzyć oczy bardziej niż cała teoria.

29/01/2026

Byłam u mamy na jej 70. urodzinach i jak to bywa przy takich okazjach wyciągnęła stare pamiątki i...
Wśród nich mój indeks ze studiów magisterskich na UM we Wrocławiu i odznaka rektora za wzorowe studia.

Najbardziej rozbroiły mnie przedmioty w środku.
Diagnostyka funkcjonalna i diagnostyka obrazowa.
Obie z oceną 5.

Patrzę na to po latach i myślę sobie, że dokładnie tym się zajmuję
Tylko zamiast zaliczeń są pacjenci, treningi, USG i realne decyzje, które mają znaczenie.

Czasem warto przypomnieć sobie, skąd się przyszło.
Bo dobra diagnostyka to dalej podstawa niezależnie od tego, czy pracujesz z bólem, ruchem czy sportem.

Mama wiedziała, że warto to zachować 💛

20/01/2026

Nie tylko siłownia człowiek żyje. Bo te momenty są najlepsze

19/01/2026

To nie są zwykłe buty.
To jest czyjś wysiłek.

Na zdjęciu są buty Julki.
Zdarte na czubku, bo mountain climbers to jej „ulubione” ćwiczenie. Takie, do którego wracamy najczęściej. I nie, te buty nie zniszczyły się same. One się po prostu… zużyły od starania.

Julka zaczęła ze mną ćwiczyć pod koniec lipca. Przychodzi razem z Krzyśkiem, swoim chłopakiem. Raz w tygodniu trening u mnie, do tego zadania domowe i jeszcze kilka razy w tygodniu jakaś forma ruchu. Bez napinki. Bez wyścigu. Regularnie.

Julka jest od Krzyśka 10 lat starsza.
A mimo to są jedną z najbardziej zgranych par, jakie znam. Wspierają się, śmieją się, czasem są zmęczeni razem. Na treningach nazywam ich „ślimaczkami”. Bo idą swoim tempem. Powoli, ale do przodu. I zawsze razem.

Patrzę na te buty i mam w głowie jedno.
Zmiana bardzo rzadko wygląda jak coś spektakularnego.
Najczęściej wygląda jak zdarty czubek buta. Jak kolejny trening, na który się przyszło, mimo że się nie chciało. Jak ćwiczenie, które znów było trudne, ale jednak zrobione.

Ja mam to szczęście, że ludzie czują się przy mnie bezpiecznie. Mogą powiedzieć, że coś jest za ciężkie. Że dziś gorzej. Że nie mają siły. I to jest okej.

Te buty są dla mnie symbolem.
Nie idealnej formy.
Tylko prawdziwej drogi.

Każdy z nas ma gdzieś swoje „zdarte czubki”. Coś, co pokazuje, że próbował. Że się starał. Że nie było perfekcyjnie, ale było uczciwie.

I może właśnie to wystarczy.

17/01/2026

Ten tydzień warsztatowy był najdłuższy i najbardziej intensywny, jaki mamy za sobą.
Nadmorska trasa, wiele szkół, wiele spotkań i bardzo dużo emocji.

W ramach warsztatów dla szkół, realizowanych we współpracy z Fundacją Fabryka Dobrych Projektów, pracowałyśmy w duecie.

🧠 Część teoretyczną prowadziła Neuroatypowa – rozmowy o inności, neuroróżnorodności, ADHD, spektrum autyzmu.
Hasło, które wybrzmiewało najmocniej: „Każdy inny, każdy równy”.

🤍 Ja prowadziłam część praktyczną – jako fizjoterapeutka pracowałam z dziećmi poprzez ruch, ciało i doświadczenie.
Eksperymenty, które pozwalały na chwilę wejść w świat osób z przeciążeniem sensorycznym, dysleksją, trudnością w komunikacji, także niemówiących.

I to właśnie ta otwartość dzieci poruszyła mnie najbardziej.
Nie było oporu.
Nie było wycofania.

Była ciekawość.
Była chęć spróbowania.
Było pytanie: „A czy tak naprawdę jest na co dzień?”.

Dzieci z ogromnym zaangażowaniem brały udział w tych doświadczeniach, żeby lepiej zrozumieć, z czym mierzą się osoby neuroróżnorodne.
Po zajęciach przychodziły się przytulać, opowiadały o tym, co dla nich jest „inne”, co trudne, a co niezrozumiałe.

Jako fizjoterapeutka wiem, jak wiele zapisuje się w ciele.
Ten tydzień jeszcze raz mi przypomniał, że zrozumienie zaczyna się od doświadczenia, nie od definicji.

Ten etap trasy jest już za nami.
Ale to nie był koniec – pojechałyśmy dalej.
O kolejnych miejscach i spotkaniach opowiem w następnych postach.

Dziękuję za tę drogę, rozmowy i zaufanie.
To były bardzo ważne dni.

15/01/2026

Finał trasy! Niezwykłe emocje. Wiele historii do przekazania. Niedługo Wam opowiem jakie cudowne dzieci poznałam w tym czasie.

14/01/2026