19/03/2024
Pogodzenie z przemijaniem. Z tym, że coś tracimy dzień po dniu, chwila po chwili. Uświadomienie, że zaciskające się dłonie, aby to odchodzące "coś" zatrzymać, trudzą się nadaremnie...
Akceptacja - jeden z 9 filarów Uważności. Jaka to trudna, życiowa lekcja i jaka nieunikniona.
Justyna Dąbrowska: Yona, jak mam sobie radzić z przemijaniem?
Yona Tejchman: Musisz je po prostu zaakceptować. Nie walcz z tym. Tego się nie da przewalczyć, więc nie ma co tracić czasu. Zaakceptuj, że czas mija. I nie bój się słowa „stara, stary”. Stajesz się coraz starsza. To jest fakt. I w związku z tym będziesz przeżywać kolejne utraty, różne rzeczy będziesz tracić bezpowrotnie. Nic na to nie poradzę.
Teraz, będąc w moim wieku, niemal codziennie coś tracę. I nie mam na myśli, że ktoś ci umrze. To też, ale jest mnóstwo utrat o wiele mniej spektakularnych a i tak bardzo dotkliwych. Na przykład ktoś bliski traci pamięć albo umiejętność dostosowywania się. Bliscy, kochani ludzie bardzo się z czasem zmieniają. I to się dzieje na twoich oczach. Tracisz ich, choć oni wcale nie umierają. Stają się inni.
JD: Inni, czy trudni?
YT: Inni. A także trudni. Ale przede wszystkim chodzi o to, że tracisz kogoś, z kim się znałaś np. pięćdziesiąt lat. Znałaś jego, ją bardzo dobrze, miałyście mnóstwo wspólnych wspomnień. I nagle ta przeszłość znika. Wasza relacja znika. To nie jest niczyja wina. To właśnie trzeba zaakceptować. „Akceptacja” to dla mnie absolutnie kluczowe słowo. Uświadom sobie zmiany, a potem przyjmij je. Nie walcz.
JD: Ale to właśnie jest najtrudniejsze.
YT: Wiem. Nic na to nie poradzę. Nie znam innego sposobu. Przyjęcie do wiadomości, że jest jak jest – to podstawa. (...)Trzeba patrzeć, co się dzieje z nami, z naszymi bliskimi, dostrzegać zmiany, opłakiwać straty, pomalutku się z nimi godzić i żyć dalej.
Jeszcze całkiem niedawno miałam mnóstwo różnych przymiotów, które teraz całkowicie straciłam. Wielu rzeczy nie mogę robić i nigdy już nie zrobię. Ale jest wiele, które mogę robić nadal: pielęgnować relacje z dziećmi, z wnukami. Póki to jest możliwe, mogę mieć frajdę z życia. To przecież czyni nas żywymi.
fragment książki "Zawsze jest ciąg dalszy"
rys Jakub Skrzypek
