Paula Długosz Psychoterapia

16/11/2025

🌿 Odkrywanie siebie – co się dzieje, kiedy przestajesz się dopasowywać? (Część druga)

Ukrywanie siebie to ciężka praca. Wymaga siły psychicznej, emocjonalnej i fizycznej.
Kiedy latami próbujemy być tacy, „jak trzeba”, autentyczna część nas – ta emocjonalna, spontaniczna – zostaje stłumiona.
Nasza uwaga kieruje się na zewnątrz: co inni pomyślą, czy to się spodoba, czy to wystarczająco normalne?
A prawdziwe Ja, schodzi "do podziemia".

Jakie są tego efekty?
Zmęczenie, wypalenie, lęk, poczucie zagubienia.
Tracimy kontakt z emocjami i ciałem, nie rozpoznajemy sygnałów przeciążenia.
Granice się zacierają – nie wiemy, gdzie kończy się Ja, a gdzie zaczynają oczekiwania innych.

W terapii często pada zdanie:
„Nie wiem już, kim jestem, kiedy nie próbuję się dopasować.”

To nie słabość. To początek autentyczności.
Bo odkrywanie siebie nie jest buntem – to powrót. Powrót do sposobu odczuwania, który był, zanim świat nauczył nas wątpić. Do tego, co lubisz, nawet jeśli nikt tego nie rozumie.
Do emocji, które długo chowałxś, żeby „nie przeszkadzać”. Do głosu, który przez lata był zbyt cichy, by go usłyszeć.

Czasem wszystko zaczyna się od drobiazgu:
- od powiedzenia „nie wiem” zamiast „tak, jasne”
- od ubrania, w którym czujesz się sobą
- od ciszy, zamiast wymuszonego uśmiechu

Nie chodzi o to, żeby już nigdy się nie dopasowywać.
Chodzi o świadomy wybór – kiedy, komu i w jakim stopniu, bo autentyczność to nie perfekcyjna szczerość 24/7, tylko wolność, by nie rezygnować z siebie, gdy to naprawdę ważne.

Można zacząć powoli, krok po kroku:
- obserwując sytuacje, w których czujesz „muszę być tak”, a w których „mogę być inaczej”,
- ćwicząc mówienie „nie”,
- znajdując przestrzeń, w której możesz być sobą – ludzi, którzy nie chcą Cię zmieniać.

Bo odkrywanie siebie to nie rewolucja. To codzienna praktyka powrotu do tego, kim zawsze byłxś — zanim świat nauczył Cię wątpić. 🌿

08/11/2025

🌿 Kim jestem, kiedy nie próbuję nikomu się dopasować? Dlaczego tak bardzo chcemy pasować?

Przez lata wielu z nas uczyło się, jak dobrze „pasować”.
Do rodziny, gdzie istotne było bycie cichym, „grzecznym” i niewyróżniającym się.
Do szkoły, która nagradzała szybkie odpowiedzi i posłuszeństwo.
Do pracy, w której słyszeliśmy: „bądź efektywny, niezawodny, nie pokazuj słabości”.

Pasowanie było kiedyś niezbędne, żeby przetrwać, żeby nie zostać wyrzuconym poza nawias społeczeństwa — i coś z tego instynktu przetrwania dalej w nas żyje.
Z jednej strony słyszymy „bądź sobą”, z drugiej – cały system nagradza dopasowanie. Nic dziwnego, że tak łatwo się w tym pogubić.

Dla wielu osób — szczególnie LGBT+ i neuroatypowych (np. ADHD, spektrum autyzmu) — to pytanie „kim jestem, kiedy przestaję się dopasowywać?” nabiera wyjątkowej wagi. Bo maskowanie, ukrywanie emocji, czy tłumienie siebie to często codzienność.

Arystoteles miał rację, nazywając człowieka „zwierzęciem społecznym” — potrzebujemy wspólnoty i akceptacji. W dawnych czasach odmienność mogła oznaczać wykluczenie, a nawet śmierć. Nic więc dziwnego, że dziś poczucie niedopasowania potrafi budzić lęk. Dopasowanie wciąż wydaje się strategią przetrwania: daje bezpieczeństwo… ale nie zawsze daje życie pełną piersią.

Kiedy dorastamy w środowisku, które jasno komunikuje, jak „powinno się” wyglądać, zachowywać i kogo kochać, łatwo nauczyć się tłumić swoje „ja”. Dziecko, które boi się utraty akceptacji, szybko odkłada autentyczność na bok.

I tak rodzi się maskowanie – czyli tłumienie naturalnych reakcji, ukrywanie trudności, emocji, a czasem i samej tożsamości. W krótkiej perspektywie to pomaga przetrwać. Ale w dłuższej… zaczyna kosztować coraz więcej.

➡️ W drugiej części opowiem o tym, jakie są koszty ciągłego dopasowywania się i jak zacząć odzyskiwać siebie krok po kroku.

24/10/2025

Przy rozmowach o psychoterapii często pada pytanie o nurt terapeutyczny. Osoby szukające pomocy mają coraz więcej wiedzy na temat możliwości pomocy jaką mogą uzyskać. Znajomość podstaw nurtów terapeutycznych może pomóc w doborze technik, które są zgodne z naszymi potrzebami i problemami. Są nurty bardziej znane jak poznawczo-behawioralny, systemowy czy psychodynamiczny. Są również te rzadziej pojawiające się nazwy nurt integratywny, Gestalt, hipnoza ericksonowska, terapia koherencji. Chciałabym przybliżyć Wam te które są bliskie mi i mojej pracy.

Pracuję w nurcie integratywnym, ale co to właściwie znaczy? Nurt integratywny zakłada elastyczne łączenie technik i metod różnych paradygmatów terapeutycznych. Jest to nazwa, która zakłada właśnie tę wielość i różnorodność technik i mogą się pod nią kryć różne podejścia. Osoba łącząca psychoterapie psychodynamiczną z systemową będzie nazywać się psychoterapeutą integratywnym, tak samo jak inna, która stosuje metody poznawczo-behawioralne i humanistyczne. Łączenie technik ma na celu dostosowanie terapii do konkretnych potrzeb indywidualnego pacjenta. Jednym z głównych podejść terapeutycznych, które stosuję w gabinecie jest terapia koherencji i o tym chciałam dziś opowiedzieć.

Czym jest terapia koherencji?
Terapia koherencji (Coherence Therapy) to nowoczesne podejście psychoterapeutyczne opracowane przez Bruce’a Ecker’a i Laurel Hulley. Jej celem jest trwała zmiana wzorców emocjonalnych i przekonań, które podświadomie podtrzymują trudne objawy psychiczne, takie jak lęk, depresja, niskie poczucie własnej wartości czy nawracające problemy w relacjach.

Podstawą terapii jest założenie, że objawy – choć bolesne – są spójne („koherentne”) z głębiej ukrytymi przekonaniami i mechanizmami emocjonalnymi. Mózg emocjonalny nie przechowuje wspomnień o suchych, zarejestrowanych przez zmysły, faktach, lecz tworzy model tego, jak funkcjonuje świat, czyli uogólnia i miesza fakty z emocjami. Takie uogólnienie nadaje sens przeżytym doświadczeniom. W związku z tym na jakimś etapie życia obecne wzorce były potrzebne. Dopiero odkrycie i empatyczne przyjęcie tych nieświadomych treści pozwala na ich realną transformację.

Terapia koherencji wyróżnia się tym, że opiera się na potwierdzonym naukowo mechanizmie rekonsolidacji pamięci. Rekonsolidacja to proces, w którym istniejące wspomnienia i wzorce emocjonalne mogą zostać ponownie aktywowane, zmodyfikowane i trwale zapisane w zmienionej formie. Można to nazwać procesem aktualizacji wiedzy emocjonalnej. Badania potwierdzają, że jest to jeden z kluczowych mechanizmów głębokiej zmiany terapeutycznej.

Dzięki wykorzystaniu tego mechanizmu terapia koherencji nie tylko łagodzi objawy, ale prowadzi do trwałej transformacji źródłowych przekonań emocjonalnych. Zmiana nie polega więc na „nauczeniu się radzenia sobie” z trudnością, lecz na jej pełnym przeprogramowaniu w strukturach pamięci emocjonalnej.

Terapia ta znajduje zastosowanie szczególnie w pracy z:
- zaburzeniami lękowymi (np. fobia, napady paniki),
- depresją,
- zaburzeniami odżywiania,
- traumą i doświadczeniami z dzieciństwa,
- problemami w relacjach i niską samooceną.

Literatura:
Ecker, B., Hulley, L., & Ticic, R. (2012). Odblokowanie mózgu emocjonalnego. Rekonsolidacja pamięci w psychoterapii. Wydawnictwo Zielone Drzewo

Lane, R. D., Ryan, L., Nadel, L., & Greenberg, L. (2015). Memory reconsolidation, emotional arousal, and the process of change in psychotherapy: New insights from brain science. Behavioral and Brain Sciences, 38, e1.

Ecker, B. (2015). Memory reconsolidation understood and misunderstood. International Journal of Neuropsychotherapy, 3(1), 2–46.

21/10/2025

Pytanie nurtujące wiele osób szukających pomocy psychoterapeutycznej.

Emocje z punktu widzenia biochemii są aktywowane i podtrzymywane przez neuroprzekaźniki i hormony. Hormony takie jak kortyzol (hormon stresu) działają przez godziny i przedłużają czas trwania emocji (np. lęku, gniewu).
Człowiek jest nimi dosłownie naładowany.
Dlatego ważne jest uwalnianie zgromadzonego w ciele napięcia, tzw. domykanie pętli stresowej, przez aktywność fizyczną (ruch), emocjonalna (techniki relaksacyjne, TRE) czy wsparcie społeczne (rozmowy z bliskimi, kontakt fizyczny).

14/08/2025

Z radością dzielę się, że uczestniczę w szkoleniu na Praktyka NLP (Neuro-Lingwistycznego Programowania). 🌱
Jako psychoterapeutka stale poszerzam swoje kompetencje, aby móc jeszcze skuteczniej wspierać pacjentów w procesie zmiany i rozwoju.

To szkolenie to dla mnie kolejny krok w kierunku łączenia wiedzy psychoterapeutycznej z nowoczesnymi narzędziami pracy nad komunikacją, emocjami i przekonaniami.

Jesteśmy już za półmetkiem szkolenia Praktyk NLP! Tyyyle tematów za nami, ale jeszcze trzy ważne dni na nas czekają ☺️ Grupa wygląda na zadowoloną, prawda?

Pozdrawiamy słonecznie z Katowic! ☀️

Katowicki Instytut Psychoterapii

30/05/2025

Nazywam się Paula Długosz i jestem psycholożką oraz psychoterapeutką w trakcie certyfikacji. Pomagam dorosłym i młodzieży od 13 r.ż. lepiej zrozumieć siebie, poradzić sobie z trudnościami emocjonalnymi i odnaleźć wewnętrzną równowagę.

Towarzyszę w procesie zmiany osobom zmagającym się z lękiem, przeciążeniem, niską samooceną, kryzysami w relacjach czy pytaniami o tożsamość. Pracuję również z osobami LGBTQIA+ oraz z osobami wysoko wrażliwymi.

Mam doświadczenie w diagnozie ADHD i spektrum autyzmu u dzieci, młodzieży i dorosłych. Aktualnie diagnozuje dzieci, młodzież i dorosłych w kierunku ADHD. Na co dzień łączę wiedzę psychologiczną z empatycznym, uważnym podejściem — tak, by każda osoba mogła poczuć się wysłuchana i zrozumiana.

W pracy korzystam z podejścia integracyjnego (systemowo-ericksonowskiego), terapii koherencji oraz CBT. Regularnie poddaję swoją pracę superwizji i stale się rozwijam, by być coraz lepszym wsparciem dla moich pacjentów.

Przyjmuję stacjonarnie we Wrocławiu oraz online. Jeśli czujesz, że potrzebujesz pomocy — jestem tu, by Ci towarzyszyć.

Zdjęcie: Chrubasik