Good To Be

24/09/2024

07/09/2024

27/07/2023

Mój Ród - kajdany czy błogosławieństwo?

JA - WBREW TEMU CO MYŚLĘ - LUSTRZANE ODBICIE MOJEGO RODU

Jako istoty ludzkie jesteśmy kształtowani nie tylko przez nasze indywidualne doświadczenia, ale także przez zbiorową historię naszego rodu. Nasi przodkowie przekazują nam nie tylko cechy fizyczne, ale także gobelin przekonań, wartości i wzorców zachowań.

Odziedziczone schematy i programy odnoszą się do nieświadomych wzorców i przekonań, które są przekazywane z pokolenia na pokolenie w kontekście rodzinnym lub kulturowym. Mogą one obejmować głęboko zakorzenione perspektywy dotyczące relacji, własnej wartości, sukcesu i różnych aspektów życia np, jak należy traktować kobiet lub mężczyzn. Podczas gdy niektóre odziedziczone schematy i programy mogą być pozytywne i wzmacniające, inne mogą być ograniczające, prowadząc do zwątpienia w siebie, strachu i zachowań samosabotujących.

Nieświadome trzymanie się odziedziczonych schematów i programów może znacząco wpływać na nasze samopoczucie i utrudniać rozwój osobisty. Mogą one tworzyć niewidzialne bariery, które uniemożliwiają nam osiągnięcie pełnego potencjału, utrudniając uwolnienie się od negatywnych cykli lub niespełniających wzorców zachowań. Bez świadomości i świadomego badania możemy znaleźć się w pułapce powtarzającej się narracji, która nie służy już naszym najlepszym interesom.

Poszanowanie naszego pochodzenia nie oznacza ślepego akceptowania lub utrwalania negatywnych odziedziczonych schematów i programów. Wiąże się to z uznaniem i uhonorowaniem doświadczeń i mądrości naszych przodków, przy jednoczesnym zrozumieniu, że mamy moc tworzenia własnej narracji. Doceniając nasze dziedzictwo k i korzenie rodzinne, rozwijamy poczucie przynależności i głębsze zrozumienie siebie. Szacunek ten służy jako fundament, z którego możemy wyruszyć w naszą wyjątkową podró

Prawdziwa wolność polega na świadomym rozpoznaniu i zbadaniu odziedziczonych schematów i programów. Zdobywając świadomość ich obecności i wpływu, możemy zacząć kwestionować ich ważność i badać alternatywne perspektywy. Proces ten pozwala nam rzucić wyzwanie odziedziczonym ograniczeniom, uwolnić się od narzuconych sobie ograniczeń i wybrać własną ścieżkę opartą na osobistych wartościach, pragnieniach i aspiracjach. Umożliwia nam to przyjęcie autentyczności, podejmowanie świadomych decyzji i prowadzenie życia zgodnego z naszym prawdziwym ja.

Przełamanie cyklu negatywnych odziedziczonych schematów i programów wymaga odwagi, introspekcji i zaangażowania w rozwój osobisty. Wiąże się to z kwestionowaniem głęboko zakorzenionych przekonań, leczeniem nierozwiązanych ran emocjonalnych i świadomym wyborem alternatywnych sposobów myślenia i zachowania. W ten sposób nie tylko wyzwalamy siebie, ale także tworzymy efekt falowania w naszych rodzinach i społecznościach, inspirując innych do wyruszenia we własną podróż samopoznania i wyzwoleni

Odziedziczone schematy i programy mogą wywierać znaczący wpływ na nasze życie, kształtując nasze przekonania, zachowania i ogólne samopoczucie. Jednakże, szanując nasze pochodzenie i przyjmując nasze dziedzictwo kulturowe, możemy odzyskać naszą wolność, aby iść własną ścieżką. Poprzez samoświadomość, introspekcję i świadome podejmowanie decyzji, możemy uwolnić się od ograniczeń odziedziczonych wzorców i stworzyć życie, które odzwierciedla nasze prawdziwe ja. Podróż w kierunku wyzwolenia obejmuje uhonorowanie naszych korzeni przy jednoczesnym odważnym podążaniu za naszym wyjątkowym przeznaczeniem. Cennym wsparciem w uwolnieniu się z destrukcyjnych schematów i programów jest Terapia w Polu Rodu, która pozwala odkryć działające na nas dynamiki.
Wprowadzić nową świadomość, która zmienia przekaz płynący z Rodu, wprowadza lekkość i radość w relacjach z rodzicami, partnerami. Pozwala korzystać ze swoich talentów w celu zarabianiu i cieszenia się życiem.
B.A.K.
P.S. Jeżeli nasze teksty Cię zainteresowały i chcesz mieć mieć do nich dostęp to POLUB NAS, będziemy także wdzięczni za publikację aby dotarły do jak najszerszego grona odbiorców

12/07/2023

Słów kilka o Parentyfikacji...

GDY RODZIC ZRZUCA SWOJE PROBLEMY NA DZIECKO czyli słów kilka o PARENTYFIKACJI cz-I
Parentyfikacja jest sytuacją, w której dziecko przejmuje na siebie rolę rodzica lub dorosłego opiekuna w rodzinie. Jest to zjawisko, które może wynikać z różnych czynników, takich jak stres, depresja, brak obecności czy niezdolność rodziców z różnych powodów do pełnienia swoich funkcji opiekuńczych. Dzieci w tych sytuacjach zaczynają pomagać rodzicom, powoduje to jednak poważne problemy związane z ich rozwojem.
Przede wszystkim, dzieci powinny mieć możliwość pełnego rozwoju swojej tożsamości i indywidualności. Przejęcie roli rodzica lub obowiązków, które są odpowiednie dla wieku dorosłego, może ograniczać ich rozwój emocjonalny, społeczny i intelektualny. Dzieci potrzebują czasu i przestrzeni, aby eksplorować swoje zainteresowania, rozwijać umiejętności i budować relacje z rówieśnikami. Jeśli będą musiały skupić się na dbaniu o rodziców lub rodzeństwo, to może to prowadzić do zaniedbywania własnych potrzeb i celów życiowych.
Ponadto, parentyfikacja może wpływać negatywnie na relacje między dzieckiem a rodzicem. Wprowadza nierównowagę w hierarchii rodzinnej, w której dziecko staje się odpowiedzialne za opiekę nad dorosłymi. To może prowadzić do konfliktów, poczucia winy, nadmiernego obciążenia emocjonalnego i utraty normalnej dynamiki w relacjach. Dzieci powinny móc polegać na swoich rodzicach jako na opiekunach i mentorach, a nie na odwrót.
Osoby w parentyfikacji często doświadczają problemów na wielu płaszczyznach życia. W sferze osobistej, mogą mieć trudności z nawiązywaniem i utrzymywaniem relacji międzyosobowych. Ich role są często odwrócone, co prowadzi do poczucia nieadekwatności i utrudnia budowanie równorzędnych partnerstw. Dodatkowo, mogą doświadczać chronicznego stresu i braku wsparcia emocjonalnego, co może prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak depresja, lęki i problemy związane z samym sobą.
W kontekście Terapia w Polu Rodu, istotne jest zidentyfikowanie i zrozumienie dynamiki parentyfikacji. Terapeuta może pomóc w rozpoznaniu i zrozumieniu negatywnych skutków tego zjawiska oraz wspierać zarówno rodziców, jak i dzieci w odzyskiwaniu równowagi w rodzinie.
Terapia może pomóc w odkrywaniu i wzmacnianiu zdrowych wzorców rodzicielskich, poprawie komunikacji i nawiązywaniu więzi emocjonalnych między członkami rodziny. Dzieci potrzebują miejsca, w którym mogą być dziećmi i w pełni skupić się na swoim rozwoju, podczas gdy rodzice przejmują odpowiedzialność za swoje funkcje opiekuńcze. Terapeuta może również pomóc rodzicom w budowaniu zdrowych granic i zwiększaniu ich kompetencji w radzeniu sobie z trudnościami rodzinnymi.
Ważne jest również uświadomienie dzieciom, że nie są odpowiedzialne za problemy swoich rodziców ani za to, aby spełniać ich potrzeby. Dzieci powinny być chronione przed nadmiernym obciążeniem, aby mogły rozwijać swoją tożsamość, zdolności i zainteresowania.
Ważne jest również, aby rodzice i opiekunowie zapewniający wsparcie dzieciom w zrozumieniu, że pytanie o pomoc czy wspieranie innych nie oznacza przejęcia dorosłych obowiązków. Dzieci powinne być uczone odpowiedzialności poprzez wykonywanie codziennych zadań adekwatnych do wieku, takich jak sprzątanie swojego pokoju, niesienie lekkich przedmiotów, wspieranie młodszego rodzeństwa w prostych czynnościach itp. Stanie się to zdrowym sposobem na ich angażowanie w życie rodziny i uczenie ich odpowiedzialności, ale z uwzględnieniem ich rozwoju i indywidualnych potrzeb. To także uczyć je będzie empatii, troski o innych i współpracy, ale zawsze w ramach ich możliwości i bez przekraczania granic ich wieku.
Podsumowując, parentyfikacja, czyli sytuacja, w której dzieci przejmują na siebie rolę rodzica, ma szkodliwe skutki dla rozwoju dziecka i harmonii w rodzinie. Dzieci powinny mieć możliwość pełnego rozwoju swojej tożsamości i indywidualności, a rodzice powinni spełniać swoje funkcje opiekuńcze. W terapii rodzinnej istotne jest zrozumienie i praca nad naprawą tej nierównowagi, aby zapewnić zdrowy rozwój wszystkich członków rodziny.
B.A.K.
P.S. Jeżeli nasze teksty Cię zainteresowały i chcesz mieć mieć do nich dostęp to POLUB NAS

08/07/2023

ROZRÓŻNIENIE MIĘDZY POZYTYWNYM NASTROJEM A SZCZĘŚCIEM
Istnieją różne praktyki, które mogą wpływać i promować pozytywny nastrój. Włączenie tych praktyk do naszego codziennego życia może przyczynić się do dobrego samopoczucia i ogólnego pozytywnego stanu emocjonalnego. Oto kilka praktyk, które mają pozytywny wpływ na nastrój:

Wdzięczność: Kultywowanie wdzięczności polega na świadomym skupianiu się na pozytywnych aspektach życia i docenianiu ich. Prowadzenie dziennika wdzięczności, w którym zapisujesz rzeczy, za które jesteś wdzięczny, może pomóc przenieść uwagę na pozytywy i poprawić nastrój.

Ćwiczenia fizyczne: Zaangażowanie w regularne ćwiczenia fizyczne jest konsekwentnie powiązane z poprawą nastroju. Ćwiczenia stymulują uwalnianie endorfin, które są neuroprzekaźnikami związanymi z uczuciem szczęścia i dobrego samopoczucia. Niezależnie od tego, czy chodzi o spacer, jogę czy uprawianie sportów zespołowych, znalezienie rutyny ćwiczeń, która sprawia ci przyjemność, może poprawić nastrój.

Uważność i medytacja: Praktyki uważności, takie jak medytacja, mogą pomóc zwiększyć świadomość chwili obecnej i promować pozytywny nastrój. Uważność polega na zwracaniu uwagi na chwilę obecną bez osądzania. Badania wykazały, że regularna praktyka uważności może zmniejszyć stres, poprawić regulację emocjonalną i poprawić ogólne samopoczucie.

Kontakty społeczne: Pielęgnowanie więzi społecznych i angażowanie się w pozytywne interakcje społeczne może mieć znaczący wpływ na nastrój. Spędzanie czasu z bliskimi, uczestniczenie w zajęciach towarzyskich i szukanie wsparcia u przyjaciół i rodziny może zapewnić wsparcie emocjonalne i sprzyjać pozytywnemu nastrojowi.

Angażowanie się w znaczące działania: Udział w zajęciach, które są zgodne z twoimi wartościami i przynoszą ci poczucie celu, może poprawić nastrój. Angażowanie się w hobby, poszukiwanie kreatywnych rozwiązań, wolontariat lub angażowanie się w akty dobroci może generować pozytywne emocje i poczucie spełnienia.

Odpowiednia ilość snu: Priorytetowe traktowanie i utrzymywanie zdrowych nawyków związanych ze snem ma kluczowe znaczenie dla utrzymania pozytywnego nastroju. Wystarczająca ilość snu wspiera dobre samopoczucie emocjonalne, funkcje poznawcze i ogólny stan zdrowia. Ustalenie regularnego harmonogramu snu i praktykowanie dobrej higieny snu może przyczynić się do bardziej pozytywnego nastroju w ciągu dnia.

Muzyka i śmiech: Słuchanie podnoszącej na duchu muzyki i angażowanie się w czynności, które wywołują śmiech, może natychmiast poprawić nastrój. Muzyka ma moc wywoływania pozytywnych emocji i tworzenia poczucia radości, podczas gdy śmiech uwalnia endorfiny i sprzyja relaksacji.

Ważne jest, aby pamiętać, że indywidualne preferencje i potrzeby mogą się różnić, a to, co działa na jedną osobę, może nie działać na inną. Eksperymentowanie z różnymi praktykami i znalezienie tego, co rezonuje z tobą, jest kluczowe. Ponadto skorzystanie z profesjonalnej pomocy terapeuty lub doradcy może zapewnić spersonalizowane wskazówki i wsparcie w kultywowaniu pozytywnego nastroju.

Włączenie tych praktyk do codziennego życia może przyczynić się do pozytywnego nastroju i ogólnego samopoczucia. Pamiętaj, że kultywowanie pozytywnego nastroju jest procesem ciągłym i wymaga konsekwentnego wysiłku i dbania o siebie
Elżbieta Sidorowicz
P.S. Jeżeli nasze teksty Cię zainteresowały i chcesz mieć mieć do nich dostęp to POLUB NAS

17/06/2023

Pierwszą osobą, która odkryła bezpośredni i jednoznaczny wpływ stresu na układ pokarmowy i trawienny był profesor Walter Cannon z Harvard Medical School. Oczywiście, kiedy na początku XX wieku ogłosił wszem i wobec, że oto rozpoczyna badania nad - o, zgrozo! - emocjami, wówczas wielu jego kolegów biologów postawiło na nim zawodowy krzyżyk. Świadome pchanie się w wszystkie te niedoprecyzowane stany mentalne było wszak czymś, czym poważni profesorowie fizjologii się wówczas nie parali.
⚡🍛❌
Cannon jednak pozostawał nieugięty. Wiedział, że strach i stres mogą powstrzymać wydzielanie soków trawiennych. Znał historie osób, które w sytuacji stresowej doświadczały wzdęć, utraty apetytu bądź suchości w ustach. Taka automatyczna i niekontrolowana reakcja była wszak znana od dawna. W starożytnych Indiach służyła jako wykrywacz kłamstw - podejrzani o przestępstwo gromadzeni byli w grupie, każdemu z nich dawano do przeżucia łyżkę surowego ryżu, a następnie - już po wypluciu - oglądano jej zawartość. Najbardziej suchy ryż demaskował przerażonego przestępcę.
🍚👉
Cannon dążył do jednego zasadniczego celu. Chciał dokładnie sprawdzić to, w jaki sposób emocje wpływają na różne reakcje ciała. Trzymając więc w próbówce żywe mięśnie żołądka, spryskiwał je adrenaliną. W efekcie działo się z nimi dokładnie to, co odczuwamy w przypadku stresu - tkanka przestawała pracować.
Kolejne jego badania były równie kreatywne. Pobierając próbki krwi z żył nadnerczowych od przerażonego kota, którego na moment wystawiono na kontakt z psem, porównywał je z próbkami od drugiego, cieszącego się spokojem swojego kociego jestestwa. Efekt był bardzo podobny. Krew przestraszonego kota powodowała zmrożenie pracy leżących na laboratoryjnej szalce mięśni żołądka. To jednak, wbrew pozorom, nie było najbardziej zaskakującym odkryciem.
🐈🧫
Cannon powtórzył swoje badania, tym razem pobierając próbkę od kota, którego strach przeobraził się w gotową do ataku agresję i niepohamowaną wrogość. Jego krew dała dokładnie taki sam efekt jak krew kota, który był zlękniony. Mięśnie żołądka zatrzymały swoją pracę. Wniosek? Cóż, to właśnie Cannon jest autorem terminu "walcz lub uciekaj". Identyczna reakcja musiała być regulowana przez ten sam układ neuroanatomiczny. Pozostawało wciąż jedno pytanie - który?
🩸⛔
Musiało minąć wiele dekad zanim odkryto, że centrum dowodzenia w takich kryzysowych sytuacjach znajduje się w ciele migdałowatym. Rozszyfrowanie pracy tej struktury wciąż jednak pozostawało poza zasięgiem badaczy, gdyż poziom jej zawiłości przypominał instrukcję montażu komody pisaną trzynastozgłoskowcem w języku mandaryńskim. Badania potwierdzające teorię Canonna, dostarczające jednocześnie jakichkolwiek szczegółów na temat działania "silnika" umieszczonego w ciele migdałowatym pojawiły się dopiero 100 lat po jego pierwszym głośnym odkryciu.
🧪🔬
Dzisiaj wiemy już znacznie więcej. Funkcjonowanie ciała migdałowatego nie skrywa przed nami tak wielu tajemnic. Odkryliśmy, że jego aktywność w ogromnym stopniu zależy od nasyconych lękowo wspomnień z naszej przeszłości. I na podstawie tej wiedzy próbujemy tę strukturę "odstresować", tym samym poprawiając stan pacjentów cierpiących na chroniczne lęki oraz napięcia. Jednym ze stosowanych sposobów jest na przykład dążenie do tego, by ciało migdałowate zapomniało o lękowej sytuacji, z którą miało styczność. Wspomnienia wszak są elastyczne, mogą być więc zmanipulowane odpowiednimi narzędziami zapominania, które spowodują kurczenie się przechowujących je kolców dendrytycznych w neuronach i w ten sposób rozpoczną powolny proces zapominania traumatycznego lęku.
🧠📉
Badania nad ciałem migdałowatym trwały wiele lat. Nierzadko były wykonywane po omacku bądź na zasadzie prób i błędów. Dzisiaj dzięki nim wiemy, jak ważny jest proces zapominania w walce z lękiem. Mamy terapie oraz leki, które pozwalają zmniejszyć aktywność ciała migdałowatego. Bez tej niezwykłej możliwości jaką jest zapominanie oraz bez wielkiej determinacji profesora Cannona, nasze życie mogłoby być znacznie trudniejsze i boleśniejsze. Warto mieć to na uwadze.
☝️💡
Więcej o roli zapominania w naszym świecie oraz o niezwykłej funkcji ciała migdałowatego dowiecie się z książki S.A. Smalla "Zapominamy. O działaniu pamięci i zaletach niepamiętania" od Bo.wiem i Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, którą znajduje się pod naszym patronatem.



/Grafika: prof. Cannon przy pracy, CC-BY 4.0/

16/06/2023

KAŻDY JEST KOWALEM WŁASNEGO SZCZĘŚCIA - to prawdziwe twierdzenie, szczególnie w kontekście rozwoju osobistego. Jesteśmy odpowiedzialni za nasze własne życie i to, w jaki sposób reagujemy na wydarzenia i sytuacje, które nas spotykają. Nasze podejście, postawy i nawyki mają ogromny wpływ na nasz rozwój osobisty i doświadczanie szczęścia.
Również istotne jest uznanie faktu, że przekazujemy programy i wzorce zachowań z pokolenia na pokolenie. Wpływ naszych przodków może być silny, zarówno pod względem pozytywnym, jak i negatywnym. Jednakże, poprzez świadomą pracę nad sobą, możemy przezwyciężyć negatywne schematy i dokonać pozytywnych zmian, aby osiągnąć większą harmonię i szczęście.
Ważne jest, aby być świadomym naszych przekonań i programów, które mogą nas ograniczać w osiąganiu pełni szczęścia. Konieczne jest świadome podejmowanie decyzji, aby uszanować przekonania, które były obecne u naszych przodków, ale już nam nie służą. Zamiast tego, możemy wybrać przekonania, które chcemy rozwijać - przekonania pełne obfitości, samorealizacji i szczęścia. To będzie wymagać pracy nad sobą, samo refleksji i często zmiany perspektywy, np. poprzez Terapię w Polu Rodu.
Warto zauważyć, że jesteśmy nosicielami miłości naszego Rodu, niezależnie od tego, co słyszeliśmy i doświadczyliśmy od naszych przodków. Przezwyciężenie trudnych dynamik rodzinnych i uszanowanie wszystkich aspektów naszego dziedzictwa pozwoli nam w pełni wykorzystać nasze talenty i siłę, która płynie z naszego rodu. Gdy przestajemy oceniać naszych przodków i uszanujemy to, co może wydawać się nieznośne, przestajemy powtarzać ich losy i zaczynamy podążać własną drogą rozwoju osobistego.
B.A.K.

10/06/2023

Żegnając dzień w poszanowaniu słowiańskiej mocy...

Słowiańska Agma ~RADORO DARO SLAWO~Mantra (Mądra [Mąd-d-ra]) = Mudra (Modra [Mąd-d-RA]) = Mandala (Mąddała, Jąt-Ra)Słowiańscy znachorzy i kapłanki korzystali...

09/06/2023

TERAPIA INTERNAL FAMILY SYSTEMS (IFS) - moja ulubiona forma terapii - opracowana przez Richarda Schwartza, jest innowacyjnym podejściem terapeutycznym, które uznaje złożoność ludzkiej psychiki. Postrzega umysł jako system składający się z różnych części, z których każda ma swoje własne cechy, przekonania i emocje. Głównym celem terapii IFS jest wspieranie zrozumienia, uzdrowienia i integracji w ramach tego wewnętrznego systemu.

W terapii IFS osoby są kierowane do odkrywania i nawiązywania relacji z różnymi częściami siebie. Części te mogą reprezentować różne aspekty ich osobowości, takie jak Wewnętrzne Dziecko, Wewnętrzny Krytyk lub Menedżer. Każda część ma swoje własne, unikalne perspektywy, intencje i role ochronne opracowane w odpowiedzi na przeszłe doświadczenia.

Terapeuta ułatwia proces, w którym klienci uczą się uzyskiwać dostęp do swojego Ja, które reprezentuje ich podstawową istotę - spokojną, współczującą i ciekawą. Jaźń służy jako siła przewodnia, która może pomóc jednostkom w poruszaniu się po ich wewnętrznym krajobrazie oraz kultywowaniu samoświadomości i samokontroli.

Praktyczne zastosowanie terapii IFS obejmuje kilka kroków. Po pierwsze, terapeuta tworzy bezpieczną i nieoceniającą przestrzeń dla klientów do odkrywania ich wewnętrznego świata. Klienci są zachęcani do identyfikowania i wyrażania uczuć, myśli i przekonań związanych z różnymi częściami siebie.

Następnie klienci są prowadzeni do rozwijania relacji z każdą częścią, uznając i szanując ich obecność. Proces ten pomaga ustanowić zaufanie i ułatwia otwartą komunikację między częściami. Terapeuta pomaga klientom zrozumieć pozytywne intencje stojące za zachowaniem każdej części i pomaga w odkrywaniu wszelkich niezaspokojonych potrzeb lub nierozwiązanych konfliktów.

Po ustanowieniu fundamentu zaufania i zrozumienia, terapeuta wspiera klientów w rozwijaniu dialogu między Jaźnią a częściami. Pozwala to jednostkom uzyskać dostęp do ich wrodzonej mądrości i współczucia w celu zaspokojenia potrzeb i obaw ich wewnętrznego systemu.

Poprzez ciągłą eksplorację i integrację, terapia IFS ma na celu harmonizację sprzecznych części, leczenie ran emocjonalnych i kultywowanie odporności. Klienci uczą się rozwijać współczucie dla siebie, samoakceptację i poczucie całości w sobie.

Terapia IFS została zastosowana w szerokim zakresie kwestii zdrowia psychicznego, w tym traumy, lęku, depresji, uzależnień, zaburzeń odżywiania i trudności w relacjach. Może być wykorzystywana w terapii indywidualnej, terapii par, terapii rodzinnej i terapii grupowej.

Ważne jest, aby pamiętać, że chociaż zasad i technik terapii IFS można się nauczyć i praktykować na zasadzie samopomocy, praca z wykwalifikowanym terapeutą IFS jest wysoce zalecana dla bardziej wszechstronnego i skutecznego doświadczenia terapeutycznego.
E. S.

09/06/2023

jesteśmy wierni czy nie wierni i co to dla nas znaczy?

WIERNOŚĆ RODOWA to pojęcie, które często budzi mieszane uczucia i kontrowersje. Z jednej strony, chcemy być wierni naszym korzeniom, pielęgnować tradycje i wartości przekazywane przez naszych rodziców i przodków. Z drugiej strony, pragniemy stworzyć własną tożsamość, uniknąć błędów, które mogą być dziedziczone z pokolenia na pokolenie.
Rodzimy się pełni nadziei i oczekiwań, wierząc, że nasze życie będzie różne od życia naszych rodziców. Marzymy o spełnieniu, miłości i radości, pragniemy uniknąć błędów, które widzieliśmy w naszym rodzie. Jednak gdy dochodzi do momentu refleksji nad naszym życiem, często zdajemy sobie sprawę, że powtarzamy te same błędy, że nasze życie stało się kopią ich życia.
Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego słowa, myśli i gesty naszych rodziców stały się swoistym drogowskazem naszego losu? Może tkwią w tym ukryte siły, niewidoczne więzi, które działają na nas nieświadomie. Może ich błędne decyzje przyciągają nas bardziej niż szanse sukcesu, które mamy na wyciągnięcie ręki, bo jesteśmy związani lojalnością wobec naszego rodu.
W tym kontekście, warto rozważyć zastosowanie Terapii w Polu Rodu - dalej TwPR - jako koncepcji, która może pomóc nam zrozumieć i przerwać te cykle powtarzających się błędów. TwPR opiera się na założeniu, że jesteśmy częścią większego systemu rodzinnego, który ma swoją dynamikę i energię. Poprzez pracę z tymi energiami, możemy odkryć ukryte lojalności, traumy czy niewyrażone emocje, które wpływają na nasze życie.
TwPR to skuteczne narzędzie do przerwania cykli błędów i wzorców w naszym życiu. Pracując z terapeutą, odkrywamy niewidoczne więzi i wzorce w naszym systemie rodzinnym, co pozwala nam zrozumieć przyczyny naszych problemów i znaleźć sposoby na ich zmianę. Praca ta pomaga nam przerwać odziedziczone wzorce i uwolnić się od ograniczeń, które negatywnie wpływają na nasze życie.
Jednym z kluczowych elementów terapii w polu rodu jest praca z lojalnością. Często nieświadomie żyjemy w zgodzie z niewidocznymi lojalnościami wobec naszych przodków. Może to być lojalność wobec ich cierpienia, niewypowiedzianych tajemnic, niezdrowych wzorców czy też nieodpowiednich relacji. Te lojalności mogą nas hamować i powstrzymywać przed tworzeniem własnego życia, życia bez traum i bólu, przed podejmowaniem autentycznych decyzji.
Przykładem może być sytuacja, w której jeden z naszych przodków doświadczył traumatycznego wydarzenia, na przykład wojny lub utraty bliskiej osoby. Może to prowadzić do niewidocznej lojalności wobec jego cierpienia, która przenosi się na kolejne pokolenia. Osoba związana z tą lojalnością może nieświadomie przyciągać do siebie sytuacje, w których doznaje cierpienia lub nie potrafi osiągnąć pełnego spełnienia, ponieważ głęboko wierzy, że takie jest przeznaczenie jej rodziny.
TwPR może przerwać cykle powtarzających się błędów i wzorców dziedziczonych z pokolenia na pokolenie. Pozwala nam rozpoznać niewidoczne więzi i uwolnić się od nich. Pracując z terapeutą, identyfikujemy te ukryte więzi, rozumiemy ich wpływ na nasze życie i podejmujemy świadome decyzje zgodne z naszymi pragnieniami i potrzebami. Poprzez zrozumienie naszego rodowego kontekstu, identyfikację lojalności i pracę z ustawieniami rodowymi, możemy odkryć przyczyny naszego bólu, traum, naszych problemów by odnaleźć, wejść na drogę do zmian.
Proces terapeutyczny wymaga czasu, zaangażowania i otwartości na nowe spojrzenie na naszą rodzinę. Choć może być bolesny, jest to szansa na większą wolność, autentyczność i satysfakcję w życiu. Należy jednak pamiętać, że TwPR nie jest rozwiązaniem dla wszystkich naszych problemów. To jedno z narzędzi, które możemy wykorzystać w naszym rozwoju i samopoznaniu. Warto również dbać o nasze indywidualne potrzeby, zdrowe relacje i podejmowanie świadomych decyzji na co dzień.
Podsumowując, TwPR może pomóc nam zrozumieć i przerwać negatywne wzorce dziedziczone z pokolenia na pokolenie. Praca nad lojalnościami, ustawieniami systemowymi i świadomością naszej tożsamości rodowej może prowadzić do pełniejszego i bardziej autentycznego życia.
B. A. K.

04/06/2023

Niech żyje łąka...

☘ Jak Brytyjczycy (na szczęście) zepsuli swój 250-letni trawnik ☘

Trawnik to jedna z najbardziej bezsensownych rzeczy, jakie wymyślili ludzie. Bo to w pełni ludzki wymysł. Monokultura jednego gatunku rośliny, na której dzielnie walczymy z jakimikolwiek innymi roślinami nazywając je przy tej okazji „chwastami”.

Średniowieczne odpowiedniki współczesnych trawników miały swój konkretny cel – do otoczonej nimi budowli trudno było się podkraść niezauważenie. Używano więc często systemu biokosiarek, które jednym końcem przystrzygały rośliny na minimalną wysokość, a drugim nawoziły teren zostawiając aromatyczne ślady.

Natomiast trawniki we współczesnej wersji narodziły się gdzieś w XVII wieku w Anglii na terenach należących do bardzo bogatych posiadaczy ziemskich. Strzyżony, pielony i pielęgnowany trawnik był najbardziej bezużytecznym sposobem wykorzystania terenu i krzyczał wokoło „patrzcie, mój właściciel ma tyle kasy, że może marnować całe połacie ziemi i jeszcze płacić za ich utrzymanie!”.

Tylko, że tak to działało w Anglii. Tej, która ma szczególny klimat zapewniany przez Golfsztrom. Ciepły prąd oceaniczny sprawia, że na wybrzeżu Szkocji mogą rosnąć palmy, a morska wilgoć jest w stanie utrzymać przy życiu słynne, rosnące od setek lat trawniki.

Właśnie z takich trawników słynie Cambridge. Pomiędzy budynkami uniwersytetu ciągną się połacie idealnych trawników. Jednym z najsłynniejszych jest ten na dziedzińcu King’s College, który posiano po raz pierwszy w 1772 roku. Idealny, nienaruszony, onieśmielający.

Na szczęście w 2019 roku naukowcom udało się przekonać władze uniwersytety do przeprowadzenia eksperymentu. Część świętego trawnika zamieniono na łąkę kwietną i przestano obsesyjnie kosić ścinając rośliny tylko dwa razy w roku.

Po 4 latach podsumowano projekt. Co się okazało?

🌼 na łące jest trzykrotnie więcej gatunków roślin i zwierząt, niż na sąsiednim trawniku

🌼 biomasa bezkręgowców jest tam 25-krotnie wyższa

🌼 łąka przyciągnęła dwa razy więcej gatunków chronionych

🌼 emisja gazów cieplarnianych z łąki jest 112 razy niższa niż z trawnika

🌼 koszt utrzymania trawnika jest 132 razy wyższy niż łąki

🌼 łąka odbija od 25 do 34% więcej światła słonecznego niż trawnik

Można by tak jeszcze długo wymieniać – link do pracy opisującej wyniki badania znajdziecie w komentarzu.

Warto tu jeszcze dodać, że badanie przeprowadzono w Anglii, miejscu, które ze swoim wybitnie morskim, ciepłym klimatem idealnie nadaje się do uprawy trawników. W przeciwieństwie do Polski, mającej klimat kontynentalny z ciepłym latem (klasyfikacja Köppena), czy miejsc jeszcze mniej przyjaznych strzyżonym nisko monokulturom trawy.

Może więc wyleczymy się z pseudobogackiego uwielbienia dla idealnych połaci trawy, na które trzeba wylewać tysiące litrów wody, tony nawozów i herbicydów?