08/02/2026
زمان برای تروما وجود نداره...
برای کسی که اون صحنهها رو از نزدیک دیده یا با تمام وجودش از پشت گوشی حس کرده، ساعت روی همون دقیقههای وحشتناک متوقف شده.
ما فقط شاهدِ یک اتفاق نبودیم؛ سیستم عصبی ما شخم زده شد. وقتی از بویی حرف میزنیم که انگار هنوز حس میشه، داریم از یک واقعیتِ علمی حرف میزنیم: «حافظهی بدنی». مغزِ ما وقتی خیلی میترسه، خاطره رو بایگانی نمیکنه، بلکه اون رو «زنده» نگه میداره تا مثلاً از ما محافظت کنه.
اما این حالتِ «گوشبهزنگیِ مدام»، بدن رو فرسوده میکنه. اگر بعد از یک ماه:
• خوابتون آشفتهست،
• از صداهای ناگهانی وحشت میکنید،
• یا احساسِ کرختی و بیحسی دارید...
بدونید که اینها واکنشهای طبیعیِ بدنِ شما به یک موقعیتِ کاملاً «غیرطبیعی» و فاجعهباره. شما تنها نیستید و نیازی نیست این بار رو به تنهایی به دوش بکشید. التیام ممکنه، به شرطی که به بدنمون اجازه بدیم دوباره «امنیت» رو یاد بگیره.
