Prof.Dr. Yaşar ÖZGÖK

15/02/2026

Bir babanın, evladını böylesine saygın bir platformda, bilime ve topluma katkı sunarken görmekten duyduğu onur gerçekten kelimelerle ifade edilemez.

12/02/2026

“Bir zamanlar anlaşılmak için çabalardık… Sözlerimiz duyulmadığında suskunluğa sarıldık. O sessizlikte yalnızlığımızı değil, kendimizi duyduk. Yaralarımızı onaran gücü, yeniden başlamayı, içimizde filizlenen umudu fark ettik. Gördük ki susmak bazen geri çekilmek değil; güç toplamak, yolu daha iyi görmekmiş.
Ve şimdi… Kendimizi duyduğumuz o sessizlikten güç alarak, geleceğe daha net bakıyoruz. Umudu bir pusula gibi taşıyor, her adımda biraz daha büyüyor, biraz daha güçleniyor ve başarıya doğru kararlılıkla yürüyoruz.”

03/02/2026

İlk bayan asistanımız Dr. Nuriye Gülbulut, tez savunmasını başarıyla tamamladı.
Üroloji uzmanlığı yolundaki bu ilk ve güçlü adımı yürekten kutluyorum. ✨
Bu başarı; yalnızca bir akademik sürecin sonuçlanması değil, aynı zamanda bilime adanmışlığın, insan sağlığına duyulan derin sorumluluğun ve mesleki tutkunun somut bir göstergesidir. Dr. Gülbulut’un bu yolculuk boyunca sergilediği çalışkanlık, nezaket, sabır ve akademik disiplin; hem kurumumuza hem de tıbbın geleceğinde yer alacak tüm genç hekimlere ilham verecek niteliktedir.

29/01/2026

Herkes söküğü görür; ama herkes iğne alıp onarmaya niyet etmez. Kimi yalnızca işaret eder, kimi susup geçer. Oysa iğneyi eline alanlar bilir ki onarmak emek ister, zaman ister, sabır ister. Gürültüyle değil, sessiz bir dikkatle yapılır bu iş. Çünkü bazı yaralar konuşularak değil, sabırla tutturulan ilmeklerle iyileşir.
Sessizce atılan her ilmek, biraz anlayış, biraz merhamet taşır. Çünkü asıl marifet söküğü göstermek değil; emek verip, gönül koymadan onarabilmektir.

29/01/2026

25/01/2026

Yolun güzelliği varılacak yerde değil, birlikte yürüyebildiğin insanlarda saklıdır; çünkü mesafe değil, eşlik eden adımlar yol eder insanı.”

En çok etkileşimde bulunanlardan biri olduğunuz ve haftalık etkileşim listeme girdiğiniz için teşekkürler! 🎉

25/01/2026

Yolun güzelliği varılacak yerde değil, birlikte yürüyebildiğin insanlarda saklıdır; çünkü mesafe değil, eşlik eden adımlar yol eder insanı.”

En yeni sıkı hayranlarıma çok teşekkürler! 💎

, hayranlar

25/01/2026

Dede ve torunlar,

Dünyanın en güzel şeyi.
hayatın en sessiz ama en güçlü mucizesi nedir deseler.
Dedeler ve torunlar derim

Biri ömrün birikimi, diğeri hayatın tazeliği, öbürü mucizevi bir ilaç.
Biri geçmişin hikâyesi, diğeri geleceğin duası, öbürü duaların kabulü derim.
Bir bakışta sevgi, bir gülüşte şifa , diğerinde mucizeler var.

Birlikte geçirilen her an,
zamana bırakılmış bir hatıradır.
Birinin kalbi hatıralarla dolu,
diğerinin kalbi henüz hayallerle dolu , öbürü mucizelerle dolu,

Sessizce öğretilen değerler,
yüksek sesle söylenmeyen sevgiler vardır aralarında.
Bir bakışta merhamet,
bir dokunuşta güven gizlidir.
Kelimelere dökülmeden anlaşılır her şey;
çünkü o bağ, sesle değil kalple konuşur.

Dede torununa sarıldığında, yılların ağırlığı omuzlarından iner;
torun dedesine koştuğunda, evin içi bayram yerine döner.

Torun;
dedeye sabah neşesi,
akşam huzuru,
yarın için umut olur.
Dede ise torun için
koşulsuz sevgi,
güvenli bir liman,
hiç bitmeyen bir masaldır.

O gülüşler var ya o gülüşler,
İnsanın içine ışık olur,
yorgun kalpleri sevinçle doldurur.
Bir kahkaha, bir masum soru,
dedeye yeniden yaşam sevincidir.

Dede torununa bakınca gençleşir,
torun dedesine bakınca güvende hisseder.
Aradaki bağ; zamana, mesafeye, kelimelere sığmaz.

İşte bu yüzden:
Dede ve torunlar sadece mutluluk değildir;

Hayatın kalbe dokunan en coşkulu, en şükürlük halidir.
Ve işte her şeyin özeti:
Leyla, Vera, Özdemir Asaf’tır

Bir gülüşte sevinç,
bir bakışta umut,
bir sarılışta hayat var.
İnsan onların adı anıldığında bile
şükretmeyi hatırlıyor insan,

Dede dua olur, torun umut…
Ve insan o an anlar ki:
Hayatta geriye dönüp özlenecek en kıymetli şey,
bir dedenin dizinin dibi ve bir torunun gülüşüdür.

20/01/2026

Bazen hüzünlü şeyler paylaştığımda, iki dakika geçmeden sevenlerim telefona sarılıyor:
“Ne oldu, bir şey mi var?” diye soruyorlar.
Ben de diyorum ki: “Hayır, ben acılara şerbetliyim.”
Çünkü biliyorum; sevenim çok.
Ayağıma bir diken batsa, onların kalbi sızlıyor.
Ben susuyorum, onlar hissediyor.
Ne büyük bir mutluluk, değil mi?
Böyle yürekleri birbirine bağlı insanlar tarafından sevilmek…

Geçmişin sıkıntıları, acıları, yorgunlukları insanı hem kırıyor hem olgunlaştırıyor.
İnsan zamanla daha az konuşup daha çok hissetmeyi öğreniyor.
Sonunda Mevlânâ’nın şu sözüne geliyorsun:
“Sözsüz konuşmak, dilsiz yakarmak vardır;
gönlün dili, dudaktan daha açıktır.”

Bazen duygular kabarınca ya bir şiire sığınırsın,
ya bir şarkının içine saklanırsın;
bazen de kimseye belli etmeden köşene çekilir, sessizliğe emanet edersin kalbini.
Mevlânâ der ki: “Kalbin dili sözden üstündür.”
Ne kadar derin bir söz…
Ben hep sonuncuyu seçerim;
sevdiklerimi incitmemek için susarım.
Sizin için:
SESSİZLİK BAZEN HER ŞEYİ ANLATIR.

Bugün Tagore’un şu sözünü görünce,
kelimeler usul usul döküldü yüreğimden:
“Bazen insan konuşacak çok şey taşır içinde,
ama anlayacak bir yürek bulamaz.
İşte o zaman kelimeler yorulur,
kalp sessizliği seçer…

Bazen susmak, içindeki fırtınayı kimseye yağdırmamaktır.
Anlaşılmadığını hissettiğinde,
kendini anlatmak için yormazsın kalbini;
sessizliğe sarılırsın, kırılmamak için…

Bugün susarsan, kırgınlığından değil;
kendini incitmemek içindir bu susuş.
Gözlerin dolarsa, içine akıt;
kimse görmese de kalbin görür.

Kelimelerin yetmediği yerde kalbin konuşsun.
Gözlerin anlatsın içindekini,
gülümsemen yaralarına merhem olsun.
Çünkü her susuş bir vazgeçiş değildir;
bazen kendini korumaktır,
bazen de sevdiğini incitmemektir.

Gülümse…
Bazen bir tebessüm,
bin kelimeden daha derin anlatır insanı.
Sus ve gülümse, için kan ağlasa da;
çünkü herkes her sözü hak etmez.
Ama sen, her şeye rağmen
kalbini güzel tut.

Sus ama küsmek için değil,
incinmemek için sus.
Ve ne olursa olsun,
gülümsemeyi kalbinden eksik etme.”
yozgok,

20/01/2026

Bazen hüzünlü şeyler paylaştığımda, iki dakika geçmeden sevenlerim telefona sarılıyor:
“Ne oldu, bir şey mi var?” diye soruyorlar.
Ben de diyorum ki: “Hayır, ben acılara şerbetliyim.”
Çünkü biliyorum; sevenim çok.
Ayağıma bir diken batsa, onlar acısını kalbinde hissediyor.

Ne büyük bir mutluluk, değil mi?Böyle sevenleri olmak.

Geçmişin sıkıntıları, acıları, yorgunlukları insanı fazlasıyla duygusallaştırıyor.
Bazen duygusallaşınca ya bir şiir okursun,
ya bir şarkı dinlersin;
bazen de köşene çekilir, sessizliğe sığınırsın. Ben hep sonuncuyu yaparım. Sevdiklerimi kırmamak için.

İşte sessizlikte duygularınızı bastıracak,
kalbinize dokunacak bir yazı olsun istedim elinizde.
Bu anlarda, yazılarımla dostlarımın yanında olayım istedim.
“SESSİZLİK ÇOK ŞEY ANLATIR.
Bugün Tagore’un şu sözünü görünce,
aşağıdaki kelimeler döküldü yüreğimden:

“Bazen insan konuşacak çok şey taşır içinde,
ama anlayacak bir yürek bulamaz.
İşte o zaman kelimeler yorulur,
kalp sessizliği seçer…Tagore

Bazen susmak, içindeki fırtınayı kimseye yağdırmamaktır.
Anlaşılmadığını gördüğünde,
kendini anlatmak için yormazsın kalbini;
sessizliğe sarılırsın, kırılmamak için…

Bugün susarsan, kırgınlığından değil;
kendini incitmemek için sus.
Gözlerin dolarsa, içine akıt;
kimse görmese de kalbin bilir.

Kelimelerin yetmediği yerde kalbin konuşsun.
Gözlerin anlatsın içindekini,
gülümsemen yaralarına merhem olsun.
Çünkü her susuş bir vazgeçiş değil;
bazen kendini korumaktır,
bazen de sevdiğini kırmamaktır.

Gülümse…
Bazen bir tebessüm,
bin kelimeden daha derin anlatır insanı.
Sus ve gülümse için kan ağlasada ;
Çünkü herkes her sözü hak etmez.
Ama sen, her şeye rağmen
kalbini güzel tut.

Sus ama küsmek için değil,
incinmemek için sus.
Ve ne olursa olsun,
gülümsemeyi kalbinden eksik etme.”

–

13/01/2026

“Yolun güzelliği varılacak yerde değil, birlikte yürüyebildiğin insanlarda saklıdır; çünkü mesafe değil, eşlik eden adımlar yol eder insanı.
İşte en çok takip edenler, o adımları sessizce atanlardır.
Sevgiyle yürürler, vefayla kalırlar, minnetle anılırlar.
Onlar sayesinde yol uzasa da yorgunluk eksilir,
çünkü insanı asıl taşıyan, kalpten kalbe uzanan o görünmez yoldur.”

Prof Dr Yaşar Özgök