01/26/2026
“1001 Nights” feels like a prayer for a homeland forced to survive too many nights.
Tonight I’m thinking of Iran — of innocent lives taken, of families shattered, of names that should still be here: children, students, workers, sisters and brothers… stolen by bullets, prisons, and enforced silence.
But One Thousand and One Nights is also a story of survival. Scheherazade stays alive by refusing to stop telling the truth — one night, one story, one breath at a time. And that is what Iranians are doing now: voice after voice, name after name, refusing to disappear.
To every grieving mother. To every father searching hospitals and prisons. To every person who stood with empty hands and full courage: you are not forgotten. Your lives are not statistics. Your names are a vow we carry.
This regime can blackout the internet and rewrite the headlines, but it cannot erase what happened. Justice has a long memory. One day, those who ordered and carried out these crimes will answer for every life stolen.
Until that day: we listen, we remember, we sing — night after night — until Iran sees morning. امشب با «هزار و یک شب» (علیرضا قربانی و سحر بروجردی) یادِ ایران میافتم؛ یادِ سرزمینی که انگار باید بیش از توانش شب را تاب بیاورد.
به یادِ جانهای بیگناهی که گرفته شدند… به یادِ خانوادههایی که از هم پاشیدند… به یادِ اسمهایی که نباید خاموش میشدند: کودک، دانشجو، کارگر، زن و مرد — قربانیِ گلوله، زندان، و سکوتِ تحمیلی.
اما «هزار و یک شب» فقط قصۀ تاریکی نیست؛ قصۀ ماندن هم هست. شهرزاد زنده میماند چون از روایتِ حقیقت دست نمیکشد — شب به شب، قصه به قصه. و مردم ایران هم همین کار را میکنند: صدا پشت صدا، نام پشت نام، برای اینکه سکوتِ جهان شکسته شود و این شبِ بلند تمام.
به هر مادر داغدار، به هر پدر چشمبهراه، به هر انسانی که با دستِ خالی و دلِ پر از شجاعت ایستاد: فراموشتان نمیکنیم. شما عدد نیستید. نامهای شما پیمانِ ماست.
این رژیم میتواند اینترنت را قطع کند و حقیقت را پنهان کند، اما نمیتواند آن را نابود کند. عدالت حافظهای بلند دارد. روزی خواهد رسید که آمران و عاملان این جنایتها پاسخ خواهند داد — برای تکتک جانهایی که از ما گرفتند.
تا آن روز: گوش میدهیم، یاد میکنیم، میخوانیم — شب به شب — تا صبحِ ایران
