13/07/2023
نگرانی یکی از مهم ترین مولفه های تعیین کننده کیفیت زندگی است به گونه ای که در تداوم و پدیدآیی بسیاری از مشکلات روانشناختی نظیر: مشکلات خواب به ویژه بی خوابی، اضطراب امتحان، کاهش رضایت از زندگی، تعارض های زناشویی، تدوام اهمال کاری، دامن زدن به مشکلات روان تنی و پدیدآیی مشکلات بین فردی مثل کینه جویی، کمرویی ،ایثارگری و ....نقش اساسی دارد...
تعاریف متعددی در مورد نگرانی وجود دارد که در ادامه به برخی از این تعاریف اشاره خواهد شد...
۱. نگرانی،تلاشی برای کنترل شرایط پیش بینی ناپذیر است.
۲. نگرانی، دل مشغولی درباره حوادث آینده است
نگرانی، تخمین خطر بلافصل به همراه ناتوانی در مقابله است
۳. چرخه معیوب فاجعه سازی و دلداری بخشی به خود است
۴. نگرانی،چرخه بی پایان سوال های "چه می شود اگر...."است
طبق پژوهش های روانشناسی افراد نگران،خلق و خوی مضطرب دارند و تجارب دوران کودکی منجر به شکل گیری و زمینه سازی شخصیت های نگران اندیش می شود. حال نکته قابل تامل برای والدین اینکه خلق و خوی کودک (یا همان رفتارهای ذاتی کودک) نظیر میزان فعالیت،چرخه خواب و بیداری،واکنش به محرک های محیطی، آستانه تحریک و... اگر در محیطی قرار بگیرند که ویژگی های زیر را داشته باشند به احتمال زیاد کودک را به سمت نگرانی سوق می دهد...
۱. محیطی که اجتناب از خطر را تشویق می کند:مثل والدینی که مدام به صورت افراطی مانع از ریسک کردن های جزئی کودک خود می شوند.
۲. محیطی که مدام بر خطرات و تهدیدها اشاره میکند:مثل والدینی که مدام خطرات محیطی را به صورت مفرط به کودک تذکر می دهند.
۳. محیطی که وقایع ناخوشایند و فاجعه باری را دامن می زند:مثل تنبیه کردن،تهدید کردن،جنگ ،نا امنی اجتماعی و....
پس اولین کمکی که والدین برای غلبه بر نگرانی می توانند بکنند این است که دوری از خطر را تشویق "نکنند" و علاوه بر اینکه باید محیط امنی برای کودک فراهم کنند، از تذکر دادن افراطی خطرات به کودک دست بردارند
5با حرمت روان شناسی Dr Dr.Faisal Faizi
