Ophthalmologist - داکتر چشم

09/03/2020

https://youtu.be/ihIYiJyJE_Y

آب مروارید چیست؛ عوامل،‌ پیشگیری، راه‌های تشخیص و درمان آن (دراین برنامه با داکتر آذربیک تانیش (متخصص امراض چشم #آرزو #آکسیجن #چشم

18/01/2020

10/09/2019

بر اساس تقاضاهای مکرر خوانندگان صفحه

لنزهای تماسی یا Contact lenses

لنزهای تماسی مانند عینک وعمل لیزیک، قادرند دید دور ، نزدیک و آستیکماتیسم شما را اصلاح نمایند. لنزهای تماسی میدان دید وسیع تر و بدون محدودیت که برای ورزش بیشتر مورد نیاز است را فراهم می کند.
لنزهای تماسی برای حدود صد سال در اختیار ما بوده اند. در این مدت مزایای زیادی باعث استفاده از این لنزها شده اند. اگر شما مایل به استفاده از لنز تماسی هستید مرحله ی اول این است که به چشم پزشکتان مراجعه کنید. لنز روی چشم شما قرار داده می شود وبر اساس موقعیت آن ، ساختمان آن و وضعیت اشک ، بهترین نوع آن تعیین می گردد.
انواع متفاوتی از لنرهای تماسی وجود دارند که آنها را بر اساس موارد ذیل می توان تقسیم بندی کرد :

جنسی که از آن ساخته شده اند.

مدتی که شما میتوانید لنز را بدون برداشتن در چشم نگه دارید.

چه زمانی باید آن را عوض کنید.

نوع طراحی لنز

مواد سازنده لنزهای تماسی :

بر این اساس سه نوع لنز تماسی داریم :

لنزهای سخت که از جنس PMMA ساخته شده اند که استفاده از آنها نادر و محدود است.

لنزهای نرم : که بیشتر از پلاستیک دارای آب و شبیه ژل ساخته شده اند. اینها از عنبیه ( قسمت رنگی چشم ) بزرگتر هستند.

لنزهای GP : که به آنها RGP یا نفوذ پذیر در مقابل اکسیژن هم می گویند از جنس پلاستیک بدون آب ساخته شده اند و به ویژه برای پیر چشمی و آستیکماتیسم بالا مفید است. این لنزها عموما هشت میلی متر قطر دارند که کوچکتر از عنبیه چشم شما هستند.



از ابتدای تولید لنزها نرم در سال 1971 تا کنون بیشتر آنها از جنس پلاستیک هیدروژل ساخته شده اند. اخیرا لنزهای جدید هیدروژل – سیلیکون تولید شده است. این لنزها برای بسیاری از افراد مناسب هستند چون نفوذ پذیری بالایی برای اکسیژن دارند و احتمال خشکی چشم بسیار کمتر است.



مدت زمان استفاده از لنز :

از سال 1972 هرکس از لنز استفاده می کرد باید شب آنرا برداشته و در محلول جهت تمیز شدن قرار می داد با تولید لنزهای extended wear افراد قادرند با لنزهایشان بخوابند.

اکنون لنزها از نظر زمان استفاده به دو دسته تقسیم می شوند :

روزانه : که حتما باید شب برداشته شود.

extended wear : که شب میتواند استفاده شود ، معمولا برای هفت روز بدون برداشتن. یک نوع از این لنز به نام continuous wear که میتواند برای سی شب استفاده شود.



فواصل تعویض لنزهای تماسی :

یکی از مشکلات لنزهای تماسی چسبیدن پروتئین و چربی به آن که به طور طبیعی در اشک وجود دارند است که باعث ناراحتی شده و محیطی برای عفونت ایجاد میکند. اینها توسط محلول لنز برداشته میشود. اما اگر این جرمها ثابت بمانند لنز باید عوض شود.



لنزهای یک بار مصرف :

اولین بار در سال 1987 تولید شد که مشکلات فوق را به گونه ای حل می کند. (البته واژه ی یک بار مصرف مانند مواد دیگر در رابطه با لنز صدق نمی کند ) شامل موارد زیل است.

یک بار مصرف روزانه - هر روز تعویض می شود.

یک بار مصرف ( فقط در طول روز استفاده می شود ) - هر دو هفته باید عوض شود.

یک بار مصرف ( در طول شبانه روز استفاده می شود ) - هر هفته باید عوض شود.

continuous wear ( برای 30 روز استفاده می شود) - ماهانه تعویض می شود.

تعویض برنامه دار که ماهانه یا کمتر تعویض می گردد.



انواع طراحی لنزهای تماسی:

تعداد لنزها با طراحی هایی متفاوت برای مشکلات گوناگون چشم در دسترس هستند.
کروی : که معمولا گرد طراحی شده اند نزدیک بینی ودوربینی را اصلاح می کنند.
دوکانونه : لنزهای دارای دو ناحیه متفاوت برای دور نزدیک برای اصلاح پیر چشمی می باشند که این یک تغییر وابسته به سن است که توانایی طیف دیدن کاهش می یابد.

ارتوکراتولوژی : لنزهایی است که برای شکل دهی به قرنیه در خواب طراحی شده است و در طول روز استفاده نمی شود.
توریک : علاوه بر دور بینی و نزدیک بینی آستیکماتیسم چشم را هم اصلاح می کند.
تمام این لنزها بر اساس هر فرد تجویز می شود. علاوه بر لنزهای فوق لنزهای دیگری هم در دسترس هستند که برای موارد خاص مانند اصلاح قوز قرنیه کاربرد دارد.



اشکال گوناگون لنز تماسی :

رنگی : تعدادی از لنزهای مذکور فوق به فرم رنگی هم موجودند که باعث تغییر در ظاهر و رنگ چشم می گردند مثلا چشم سبز را سبزتر می کنند و یا قهوه ای را آبی می گردانند.
با جلوه های ویژه : که به آنها لنزهای تئاتر یا نوظهور نیز می گویند و باعث می شود ظاهرچشم شما شبیه مثلا گریه و یا... گردد.

پروتزی : لنزهای رنگی در موارد خاص پزشکی استفاده می شود. هنگامی که یک چشم ظاهر خود را به دلیل تصادف یا بیماری از دست داده است از این لنزها برای برگرداندن ظاهر طبیعی و یا پوشاندن شکل نامتعارف آن استفاده می شود.
اختصاصی : زمانیکه هیچکدام از لنزهای رایج برای شما مفید نباشد لازم است یک لنز برای شما طراحی گردد.

جاذب اشعه ی ماوراء بنفش : امروزه از این خاصیت در لنزها برای پیشگیری از بیماری های چشمی که توسط اشعه UV ایجاد می گردد استفاده می شود. هرچند چون لنز کل چشم را نمی پوشاند مانند یک عینک آفتابی خوب از چشم محافظت نمی کند.
مخلوط (هیبرید ) : یک نوع لنز با مرکز GP و پوشش بیرونی نرم ساخته شده که هم اثرات لنز سخت را دارد و هم راحتی لنز نرم.



کدام لنز تماسی برای شما مفید است :

در ابتدا لنز شما باید مشکلی را که شما می خواهید به خاطر آن از لنز استفاده کنید را برطرف سازد. لنز تماسی شما ممکن است دوربینی ، نزدیک بینی ، آستیگماتیسم و یا مخلوط اینها را اصلاح کند.

دوم ، لنز باید اندازه چشم شما باشد. برای نیل به این مقصود دهها و هزاران لنز با قطر و انحنای متفاوت تولید شده است. البته هر نوع لنز تجاری همه اندازه ها را ندارد.

مهارت پزشک شما در این است که بر اساس فیزیولوژی و شماره چشم شما بهترین لنز را بر اساس دو فاکتور بالا برای شما تجویز نماید.

سوم ممکن است شما نیاز پزشکی دیگری داشته باشید که با توجه به آن لازم است لنز خاصی استفاده شود مانند زمانیکه چشم شما مستعد خشکی می باشد.

در آخر خواسته شما مانند رنگ و قیافه لنز و استفاده در شب در نظر گرفته می شود.



مراقبتهای استفاده از لنز :

جابجایی (برداشتن و گذاشتن) ، ضد عفونی کردن و نگهداری از لنز باید ساده باشد. چند سال قبل شما به چند بطری برای محصولات تمیز کننده و قرصهای آنزیم برای مراقبت مناسب نیاز داشتید. امروزه اکثر مردم از محلولهای چند منظوره ( یعنی هم تمیز کردن و هم نگهداری ) استفاده می کنند. برخی از افراد که چشمان حساسی دارند لازم است از محلولهای بدون مواد نگهدارنده استفاده کنند که دارای هیدروژل پراکسید است. البته شما می توانید با استفاده از لنزهای یکبار مصرف روزانه نگهداری از لنز را کنار بگذارید.



مشکلات لنزهای تماسی :

خطا و ناراحتی ممکن است در لنز مناسب شما رخ دهد. افراد مختلف واکنشهای متفاوتی در مقابل مواد لنز و محلول آن نشان می دهند. درست بودن پارامترهای لنز شما مانند شماره ، قطر ، انحنا پس از استفاده از لنز بطور قطعی مشخص می شود. این امر بخصوص برای لنزهای با خواص ویژه مانند دوکانونه و توریک بیشتر صدق می کند.
اگر شما تجربه ناراحتی یا دید ضعیف با استفاده از لنز دارید ممکن است تغییر لنز به شما کمک کند. امروزه لنزهای متفاوتی در دسترس هستند تا راحتی ، دید خوب و سلامت چشم را برای شما تامین نمایند. اگر شما احساس راحتی یا دید خوب ندارید از پزشکتان کمک بخواهید.



لنزهای تماسی سیلیکون - هیدروژل :

یک نسل جدید از لنزهای تماسی با نفوذپذیری برتر که می تواند میزان بی سابقه ای از اکسیژن را از خود عبور دهد، و شما را قادر می سازد سی روز متوالی بدون برداشتن از لنز استفاده نمائید. لنزهای هیدروژل – سیلیکون یک پیشرفت غیر منتظره در مقایسه با لنزهای نرم هیدروژل سنتی است زیرا سیلیکون به اکسیژن که برای سلامت قرنیه لازم است نفوذ پذیری بسیار بیشتری دارد. حدود 6 تا 7 برابر.



لنزهای سیلیکون هیدروژل چگونه کار می کنند :

لنزهای معمولی از پلی مر هیدروژل ( پلاستیک نرم و دارای آب ) ساخته شده است.پلاستیک به اکسیژن نفوذپذیر نیست پس آب درون آن وظیفه حمل اکسیژن را به عهده میگیرد. اما آب تنها میزان محدودی اکسیژن را می تواند حمل کند و علاوه بر آن لنزها با افزایش زمان استفاده، آب خود را از دست می دهند.

سیلیکون به اکسیژن نفوذپذیر است بنابراین لنزهای سیلیکون هیدروژل هر دو اثر آب و پلی مر را جهت نفوذ اکسیژن اعمال می کند.

فایده استفاده از این لنز راحتی و آسودگی است.

لنز سیلیکون هیدروژل به نسبت لنز هیدروژل معمول آب کمتری دارد و در نتیجه در طول استفاده مستعد از دست دادن آب نیست و برای افرادیکه طولانی مدت از این لنز استفاده میکنند در آخر روز راحتی بیشتری دارند.
این لنز تنها لنز در دسترس است که برای مدت سی روز می تواند استفاده شود. ( continuous wear )



لنزهای سی روزه :

شروع این لنزها در سال 1998 بود اما به دلیل دغدغه سلامتی و ریسک پایان یافت.
آیا شما لنزی می خواهید که سی روز بدون برداشتن از آن استفاده نمائید ؟ لنز سیلیکون هیدروژل میتواند این امر را برای شما ممکن سازد. البته اگر شما نامزد مناسبی باشید.
امروزه لنزهای جدید سیلیکون هیدروژل بدلیل مهیا کردن اکسیژن بیشتر برای چشم نسبت به لنزهای قدیمی ، استفاده سی روزه ممتد را میسر ساخته اند. چون لنز پس از یک ماه تعویض می گردد و از رسوب مواد در طولانی مدت در سطح لنز پیشگیری میشود. سلامت استفاده سی روزه از این لنزها در مطالعات بالینی ثابت شده است.
در مطالعات نشان داده شد که احتمال کراتیت میکروبی ( یک عفونت قرنیه که می تواند سبب کاهش دید شود ) کمتر از0.18 درصد است و احتمال کرانیت میکروبی که به دنبال آن دید کاهش یابد کمتر از 0.04 درصد است. این احتمال از حالت استفاده روزانه بیشتر است اما برای بسیاری سود استفاده ممتد مقدم است.
بعلاوه در مطالعه ای در انگلستان نشان داده شد که افرادیکه با لنزهای هیدروژل قدیمی می خوابند پنج بربر شانس کرانیت بالاتری نسبت به لنز هیدروژل سیلیکون دارند.



لنز سیلیکون هیدروژل ، یک جایگزین برای لیزیک

استفاده سی روزه از لنز فوایدی شبیه عملهای لیزری چشم دارد. استفاده ممتد برای افرادیکه مایل به عمل جراحی هستند اما استطاعت مالی آن را ندارند یا از خطرات احتمالی آن نگرانند و یا کاندیدای مناسبی برای این عمل نیستند ، می تواند مفید باشد.

02/02/2019

مراحل پختگی کترکت یا پرده چشم

27/12/2018

طبقات قرنیه:

29/10/2018

OCT to Dx

25/07/2018

انحراف چشم یا استرابیسم چیست؟

استرابیسم نوعی مشکل چشمی است که در آن چشم ها وضعیت ناهمگونی نسبت به یکدیگر داشته و نگاه آنها به جهات مختلف است. این ناهمگونی ممکن است واضح بوده و یا آنکه صرفاً بعضی اوقات وجود داشته باشد. در حالیکه یک چشم مستقیماً به سمت جلو نگاه می­کند چشم دیگر به سمت داخل، خارج، بالا و یا پایین چرخیده است. چشم چرخیده بعضی اوقات به وضعیت اصلی و مستقیم برگشته و بر عکس چشم مستقیم از موقعیت خود خارج می­شود.

استرابیسم در میان گروه سنی اطفال مشکل شایعی بوده و در حدود 4% کودکان دیده می­شود ولی ممکن است زمان بروز آن در سنین بالاتر نیز باشد. شیوع آن در پسر و دختر به یک نسبت بوده و گاهی ابتلا فامیلی دارد. با اینحال، بعضی از مبتلایان سابقه چنین مشکلی را در فامیل خود ذکر نمی­کنند.

بینایی و مغز
با یک دید دو چشمی طبیعی، هر دو چشم به یک نقطه نگاه می­کنند. بخش بینایی مغز، دو تصویر رسیده را به صورت یک تصویر سه بعدی ترکیب می­کند.

وقتی به علت استرابیسم یکی از چشم ها از موقعیت خود خارج می­شود، دو تصویر متفاوت به مغز ارسال می­گرد. در یک کودک خردسال، مغز چنین یاد می­گیرد که تصویر چشم منحرف شده را نادیده گرفته و تنها تصویر چشم مستقیم یا چشم با دید بهتر را بپذیرد. این امر سبب از بین رفتن درک عمق و دید دو چشمی می­شود. بالغین که دچار استرابیسم می­شوند اغلب بدان علت که مغز توانایی پذیرش یا دریافت تصویر هر دو چشم را پیدا کرده است، دو بینی پیدا می­کنند. در این حالت مغز قادر به حذف تصویر چشم منحرف نخواهد بود. ولی متاسفانه در کودکان این اتفاق یعنی حذف تصویر چشم منحرف بسرعت رخ می­دهد و این وضعیت منجر به تنبلی یا آمبلیوپی می شود.

آمبلیوپی
قرارگیری طبیعی چشم ها در طی دوره کودکی امکان تکامل دید مناسب این سنین را فراهم می­سازد. قرارگیری غیر طبیعی مانند آنچه در استرابیسم دیده می­شود، سبب کاهش دید یا آمبلیوپی خواهد شد. مغز تصویر چشم بهتر را تشخیص داده و تصویر چشم ضعیف تر یا آمبلیوپیک را حذف می­کند. این موضوع تقریباً در نیمی از کودکان مبتلا به استرابیسم اتفاق می­افتد.

آمبلیوپی را می­توان با بستن چشم بهتر و تقویت و بهبود بینایی چشم ضعیف تر، درمان نمود. اگر آمبلیوپی در همان سالهای نخست زندگی تشخیص داده شود، درمان آن اغلب موفقیت آمیز خواهد بود ولی درصورتیکه درمان آن به تاخیر افتد، آمبلیوپی یا آفت دید وضعیتی دایمی پیدا خواهد کرد. قاعدتاً هر قدر آمبلیوپی زودتر درمان شود، دید بهتری تامین خواهد گردید.

علل و علایم استرابیسم
به دیواره خارجی هر چشمی، شش عضله چسبیده است که مسیولیت کنترل حرکات چشم را بعهده دارند. در هر چشم، دو عضله چشم را به سمت راست یا چپ می­برند. چهار عضله دیگر مسیولیت حرکت چشم به سمت بالا و پایین و یا کنترل حرکات مورب چشم را بعهده دارند. برای تمرکز هر دو چشم بروی یک نشانه مشخص، لازم است تمامی عضلات چشم با یکدیگر و با عضلات همکار چشم مقابل هماهنگ باشند. هر علتی که در این هماهنگی اختلال ایجاد کند می تواند منجر به استرابیسم شود.

نقش کنترلی مغز نیر بر عضلات چشم از اهمیت بسزایی برخوردار است. بنابراین کودکان مبتلا به مشکلات مغزی از قبیل فلج مغزی، عقب افتادگی مغزی، هیدروسفالی و تومورهای مغزی اغلب دچار استرابیسم می­شوند. هر عاملی که منجر به کاهش بینایی شود مانند عیب انکساری، آب مروارید، صدمات چشمی و ...می­تواند عاملی برای استرابیسم باشد.

اصلی ترین علامت استرابیسم، در واقع چشمی است که در جای خود قرار ندارد. گاهی طفل در نور آفتاب یک چشم خود را می بندد و گاه با کج کردن سر خود به یک موقعیت بخصوص تلاش می کند که از هر دو چشم خود استفاده کند و گاه بصورت خستگی شدید چشم و سردرد در حین فعالیت چشمی و گاهی علایم فقدان یک دید عمق مناسب نیز دیده می شود. بالغینی که دچار استرابیسم می شوند نیز اغلب از دوبینی شکایت می کنند.

تشخیص
لازم است هر کودکی در طی دوره شیرخواری یا سنین قبل از مدرسه توسط پزشک خانواده، متخصص اطفال یا چشم پزشک معاینه و مشکلات احتمالی او تشخیص داده شود. این موضوع بویژه در مواردیکه عضو دیگری از خانواده مبتلا به استرابیسم یا آمبلیوپی است اهمیت بیشتری پیدا می کند. در شیرخواران اغلب درک اختلاف بین انحراف ظاهری دو چشم از استرابیسم واقعی مشکل است. در کودکان کم سن و سال بینی پهن و عریض و چین پوستی قسمت داخلی پلک سبب می شود که در نگاه به چپ و راست چشم ها مخفی شده و بدین ترتیب منحرف بنظر برسند. این ظاهر استرابیسمی بتدریج و با رشد کودک بهبود می یابد و حال آنکه استرابیسم واقعی ارتباطی با رشد کودک ندارد و در این میان چشم پزشک بخوبی قادر به تمایز بین استرابیسم واقعی و کاذب است.

درمان
اهداف درمان استرابیسم، حفظ دید، مستقیم کردن چشم ها و بازگرداندن دید دو چشمی است. بسته به علت استرابیسم، درمان ممکن است بصورت تجویز عینک، برداشتن کاتاراکت یا اصلاح سایر علل زمینه ای ایجاد انحراف و یا تغییر دادن موقعیت عضلات نامتعادل چشم باشد. بعد از انجام یک معاینه کامل چشمی شامل مطالعه دقیق قسمت های داخلی، چشم پزشک درمان مناسب اپتیکی، طبی یا جراحی را انتخاب خواهد نمود. اغلب بستن چشم بهتر جهت تقویت بینایی چشم آمبلیوپیک نیز ضروری خواهد بود.

ایزوتروپی (انحراف چشم به داخل)
ایزوتروپی در واقع انحراف چشم ها به سمت داخل بوده و شایعترین نوع استرابیسم شیرخواران است. کودکان خردسال مبتلا به ایزوتروپی هیچگاه از هر دو چشم خود بطور همزمان استفاده نمی کنند.

در اکثر موارد برای تراز کردن چشم ها، تامین دید دو چشمی و اجتناب از افت دید دایمی، جراحی زودهنگام ضروری خواهد بود.

ایزوتروپی انحراف چشم ها به سمت داخل بوده و در واقع شایعترین نوع استرابیسم است.

در جریان جراحی، میزان نیروی عضلات در یک یا دو چشم تنظیم می­شود. مثلاً در جراحی ایزوتروپی، ممکن است عضله داخلی محکم تر را از چشم جدا نموده و مقداری عقب تر مجدداً به چشم وصل نمایند. این کار اثر کِشنده عضله را تضعیف نموده و امکان چرخش چشم به سمت خارج را فراهم می­سازد. بعضی اوقات نیز می­توان برای تسهیل حرکت چشم به سمت خارج، عضله خارجی را کوتاهتر نموده و بدین ترتیب نیروی کِشنده آن را افزایش داد.

ایزوتروپی تطابقی
ایزوتروپی تطابقی شکل شایع ایزوتروپی است که بیشتر در کودکان دور بین سنین 2 سال یا بالاتر اتفاق می­افتد. کودک در سنین پایین، قادر است برای جبران دوربینی خود، تلاش تطابقی خود را افزایش دهد ولی اینکار مشخصاً سبب انحراف چشم ها به سمت داخل می­شود. برای جبران ایزوتروپی تطابقی، به کودک عینک داده می­شود.

برای جبران ایزوتروپی تطابقی، به کودک عینک دو کانونی داده می­شود.

عینک تلاش تطابقی مزبور را کاهش داده و می تواند چشم ها را به وسط ­آورد. در برخی موارد استفاده از نوع بخصوصی از عینک های دو کانونی ضروری است (که در شکل روبرو نشان داده شده است). و گاهی می توان از قطره های چشمی، و لنزهای مخصوصی بنام منشور (Prism) استفاده نمود. گاهی اوقات ورزشهای چشمی نیز به اصلاح این حالت در کودکان بزرگتر کمک می­کند.

اگزوتروپی( انحراف چشم به خارج)
اگزوتروپی، یا انحراف چشم به سمت خارج، دیگر نوع شایع استرابیسم است. این حالت بیشتر زمانی اتفاق می­افتد که کودک روی شی ای در دور دست تمرکز می­کند. اگزوتروپی اغلب متناوب (Intermittent) بوده و مخصوصاً در هنگام خستگی یا استرس در کودک بروز می­کند. والدین اظهار می­دارند که کودک در مقابل نور آفتاب یک پلک خود را جمع می­کند. گر چه عینک، ورزش چشمی یا منشور در این حالت نیز به کنترل چرخش چشم به سمت خارج کمک می­کند ولی در اکثر موارد لازم است نوعی عمل جراحی صورت گیرد.

جراحی استرابیسم
هیچ گاه و در جریان هیچ نوع عمل جراحی، کره چشم از محل خود خارج نمی­شود. جراحی استرابیسم در واقع ایجاد برشی کوچک در بافت پوشاننده چشم است که به چشم پزشک امکان می­دهد تا به عضلات زیرین این بافت دسترسی پیدا کند. اینکه کدام عضلات تحت عمل جراحی قرار گیرند بستگی به جهت چرخش چشم دارد. گاهی اوقات لازم است هر دو چشم تحت عمل جراحی قرار گیرد.

جهت عمل جراحی استرابیسم در اطفال، بیهوشی ضرورت دارد ولی جراحی بزرگسالان با بی حسی موضعی نیز امکان پذیر است.

بهبودی سریع است. فرد اغلب ظرف چند روز به فعالیتهای طبیعی­ اش بر می گردد. بعد از جراحی، گاهی استفاده از عینک یا منشور نیز ضرورت پیدا می­کند. گاهی اوقات ممکن است اصلاح انجام شده بیشتر یا کمتر از مقدار موردنظر باشد که در آن صورت انجام عملی دیگر ضرورت خواهد یافت.

توصیه می­شود جراحی اصلاحی استرابیسم هر چه سریعتر صورت گیرد زیرا شیرخوار به محض اینکه چشم هایش مستقیم شد امکان دید طبیعی و دید دو چشمی را پیدا خواهد کرد. از طرف دیگر لوچی چشم می­تواند بر اعتماد به نفس کودک نیز نقشی منفی داشته باشد.

همانند هر عمل جراحی، جراحی بر روی عضلات چشم نیز با عوارضی همراه است. این عوارض شامل عفونت، خونریزی و دیگر عوارض نادری است که می­تواند به از دست دادن دید بیانجامد. با اینحال، جراحی استرابیسم معمولاً درمانی بی ­خطر و موثر است و در عین حال هیچگاه جای عینک و یا آمبلیوپ درمانی را نمی­گیرد.

خلاصه

رشد کودک به خودی خود استرابیسم را درمان نمی­کند.
موثرترین زمان درمان استرابیسم، زمانی است که کودک در سنین پایینی به سر می­برد.
مستقیم نمودن چشم­ها در هر سنی امکان پذیر است.
درمان استرابیسم ممکن است بدون جراحی و با استفاده از قطره­های چشمی، تمرینات چشمی و یا عینک انجام گیرد.
در صورتیکه درمان جراحی لازم باشد، هرقدر در سنین پایین تری انجام شود شانس تامین دید دو چشمی بیشتر خواهد بود.